Headlines

Wolves In The Throne Room hoeft geen introductie meer te krijgen, toch? Deze Amerikaanse blackmetalband afkomstig uit de regio Olympia, Washington staat al sinds conceptie erg dicht tegen of bij de natuur. Zo kan en mag je hen misschien wel, samen met een beperkt aantal anderen, als grondleggers of tenminste verfijners bestempelen van wat ook wel de Cascadische of Cascadian black metal wordt genoemd.Lees verder ›

Een vriendelijk ogend bos. In de verte klinkt het gehuil van wolven. Gitaren komen langzaam opzetten en ergens tussen de bomen gloort zowaar iets van euforie. Wie Mental Cruelty vooral kent als een band die ooit vanuit de slamming deathcore vertrok, zou zich tijdens Weltennacht zomaar even kunnen afvragen of hij wel de juiste plaat heeft opgezet. Geen paniek. Loop vooral verder, want zodra Fenrir zijn muil opentrekt, zuigt datzelfde bos je met volle kracht naar binnen.Lees verder ›

Chili: een land dat zich uitstrekt tussen de Andes en de Grote Oceaan, bekend om haar wijn, aardbevingen, koperwinning en kennelijk tegenwoordig ook voor het uit de grond stampen van bands die vinden dat 1987 nog steeds een uitstekend jaar is om muzikaal in te wonen. Maak kennis met Deathwards, een Chileense band die met Realms of Sin het debuutalbum aflevert.Lees verder ›

Mensen die de technische en progressieve deathmetalformatie Entheos al langer kennen, weet dat men - of beter gezegd het tweetal Chaney Crabb en Navene Koperweis - nooit met makkelijk verteerbare materie op de proppen komt. Inmiddels is de band alweer elf jaar actief en met Empty On The Inside zijn we aanbeland bij album nummer vier. Voorganger Time Will Take Us All ging erin als mierzoete koek en kreeg van mij 89 van de honderd punten. Een plaat die ik overigens nog steeds regelmatig uit de kast pluk en die dus zijn score volledig waard is. Toch werd mijn nieuwsgierigheid al aardig geprikkeld bij het uitbrengen van de eerste singles die op dit nieuwe schijfje zouden belanden: Crabb die ineens cleane zang toevoegt aan het klankpallet? Haar charme zat toch met name in de vurig- en venijnigheid van de vocalen, waarmee die perfect aansluiten op de techdeath. Eens kijken hoe dat gaat uitpakken.Lees verder ›

Ik ben een simpel mens. Ik zie Dan Swäno - niks minder dan een absolute legende - staan op de creditlijst als verantwoordelijke voor de mastering én de beste man blijkt ook zijn stembanden te hebben uitgeleend om een deel van de vocalen op het openingsnummer voor zijn rekening te nemen. Alleen dat al is reden genoeg om dit album van een woordelijke beschrijving te willen voorzien. Maar daarmee zouden we de mistroostige makkers van Mother Of Graves wel gruwelijk tekort doen. De melodische death/doom van deze vijf heren uit Indianapolis, Indiana is daar namelijk toch net iets te goed voor. Met The Light That Keeps Us brengt de band zijn derde album uit, na het sterke The Periapt of Absence. Maar als we dan de kans hebben om Edge Of Sanity nog een keertje te benoemen, dan moeten we die kans natuurlijk niet onbenut laten.Lees verder ›

Soms voel ik me wel eens ellendig, maar gelukkig komt dat niet al te vaak voor. Je kan je van veel dingen ellendig voelen eigenlijk. Eén of ander snot- en hoestvirus bijvoorbeeld, maar ook een ruzie of verdriet. De lijst is vermoedelijk wel langer dan deze. De Ijslandse blackmetalband Mannveira, die al een poos actief is vanop dat eiland, in 2014 zijn eerste EP uitbracht en in 2021 nog Vitahringer liet horen, komt nu met Vesöld. Dat betekent vrijelijk vertaald "ellendig". Kijk nu toch, het lijkt wel toeval.Lees verder ›

De Heer Satan zal wel weer heel blij zijn. Hij wordt bezongen in het nieuwste werk en ook meteen de debuutplaat van het Portugese blackmetalcollectief Sigilo. Een band die opgebouwd werd rond Duarte "Selvmord" Pombo. De band noemde zich voor 2019 nog Mournkind. Alma Mater Records, het platenlabel dat ook al de split, Sermão, met het Braziliaanse Luxúria de Lillith uitbracht, komt nu met Gloria Ad Inferi. Samen met Guilhermino Martins van de Blind & Lost Studios en met assistentie van Bruno Ferreira, nam Selvmord alles op en bracht het tot een goed einde. Nuno Zuki van Belial Necroarts zorgde voor het relatief indrukwekkende artwork.Lees verder ›

Niets mooier dan bands van eigen bodem een kans en podium geven hier op Zware Metalen! Selfmachine is mij tot op heden totaal onbekend, maar we zijn altijd wel in voor een potje groovemetal. Toch heeft de Noord-Brabantse band in de vijftien jaar dat ze al bezig zijn, twee volwaardige platen op zijn naam staan. Dan is een EP zoals deze even goed een leuke kennismaking. Voor dit Uncivil Discourse dat in eigen beheer uitgebracht is, nam men niemand minder dan Australisch producer Forrester Savell in handen, bekend van onder meer Karnivool, Twelve Foot Ninja en Textures.Lees verder ›

Hoewel de dagen van zwartmetaal al ver achter hem liggen, blijft Xasthur regelmatig platen uitbrengen. De vervreemdende, dissonante neofolk die hij tegenwoordig produceert, valt niet bij iedereen in goede aarde. Ook zijn optreden in de Hall of Fame in Tilburg begin dit jaar resulteerde in een tamelijk lege zaal. Dit jaar verrast hij ons met een nieuw album. Deze draagt de toepasselijke naam Open to Misinterpretation.Lees verder ›

Onguur Vlaams volk uit de regio Gent heeft nog niet eens zo lang geleden Bokkerijders gevormd. Een collectief bestaande uit leden met heel wat ervaring. Eerder kwamen er wat singles uit maar ook een EP, Silver Dust And Swords Of Gold, ergens in 2023. Nu komt er via een obscuur Mexicaans label, Personal Records, een volwaardige langspeler aandraaien. Het zal ook niet over proper- en netheid gaan als je de titel leest: Crush Kill Destroy.Lees verder ›

Het Zweedse post-rockgezelschap Oh Hiroshima timmert sinds 2011 aan het pad, maar eigenlijk is de band sinds 2022 veranderd in een duo. Dat neemt niet weg dat Jakob Hemström en Oskar Nilsson om de twee jaar een plaat blijven schrijven en als je het mij vraagt begint het ook steeds meer eigen smoelwerk te krijgen. Twee jaar na All Things Shining ligt And The Dead Tree Gives No Shelter nu al enkele maanden klaar.Lees verder ›

Het is maar weinig bands gegeven dat ze met hun debuutplaat meteen een impact van jewelste achterlaten. Het Deense Maunah valt op indrukwekkende wijze met de deur in huis met een zes tracks tellend album getiteld Hjarta en het gerenommeerde Prophecy Productions was er als de kippen bij om ze vast te leggen. En terecht. Dit is namelijk een album dat meteen in je hart (hjarta) gaat zitten. Mits je van grootse, monumentale, emotionele doom houdt natuurlijk!Lees verder ›

V.P. is de man achter dit Finse Uhritulet, dat niet alleen Fins zou moeten klinken maar ook een flinke scheut Teutoonse robuustheid zou moeten herbergen. Maar horen we dat ook op plaat nummer twee, Ruumissavotta, dat slachting of bloedbad zou moeten betekenen? V.P. heeft de hulp ingeroepen van een zekere T.T. voor de baspartijen en van T.K. Nefandous voor de mastering. Het debuut, dat trouwens ook uitkwam via Purity Through Fire Records, verscheen gelijkgetiteld in 2023.Lees verder ›

Dit Amthrÿa komt uit Italië en bestaat uit bandleden met een Japanse naam (het zullen dan ook Japanners zijn) en hanteren ook Japanse elementen van folklore en mythologie om plaat vier, Onnen, onder de vorm van een opera te brengen. Centraal staat het gevoel van persisterende rancune en haat die uiteindelijk alles doet exploderen. Althans zo begrijp ik de centrale thematiek.Lees verder ›

Plaat zes voor deze Zweedse metalcoregrootheden, Imminence, komt via Sumerian Records en kreeg alvast de titel Axis Mundi mee. De band nam heel wat productioneel werk op zich maar ook bekende heren als Henrik Udd (Architects, Bring Me The Horizon, Dayseeker) en producer Drew Fulk (Twenty One Pilots, Knocked Loose, HEALTH) mochten hun zegje doen.Lees verder ›