Interview met Gorath

De Belgische band Gorath wist in het verleden al met enkele sterke releases een goede indruk na te laten. Black metal, maar telkens opnieuw met nieuwe elementen. September is voor de band het moment waarop ze hun vijfde album presenteren aan het publiek. Duidelijk een plaat waaraan gewerkt was en waarbij de band weer wat nieuwe wegen wist te bewandelen. Een ideaal moment om hen even uit te horen over de stand van zaken. Frontman Filip Dupont stond mij te woord.

Ik denk dat de band er nu in geslaagd is om sinds 2003 elk jaar wel wat nieuws uit te brengen, waarbij nu ook maar liefst al een vijfde album. Ik neem aan dat er dan momenteel een enorme drive is terug te vinden bij Gorath?

Er is nooit meer dan twee jaar geweest tussen een album en ik vind dat niet meer dan normaal. Los daarvan heb ik tussendoor nog andere opnames gedaan, waarvoor ik tevens ook verantwoordelijk was voor de muziek. Anders had Gorath nu misschien al een plaat extra uit! Pas op, we verkiezen absoluut kwaliteit boven kwantiteit, maar bands die jaren doen om een middelmatige plaat te schrijven, zijn er niet serieus mee bezig volgens mij. Momenteel hebben we al een half uur aan nieuwe muziek gereed. De drive is er altijd geweest; creativiteit die voortvloeit uit passie is onbegrensd.

In het prille begin was Gorath een éénmansproject, nu een volwaardige band. Voel je dat ook in het schrijfproces?

Op de vorige langspeler MXCII sijpelden er ook wat ideeën van gitarist B. Put in de songs. Op Apokálypsis echter is hij verantwoordelijk voor heel wat inbreng. Het grootste deel van The Seven Seals en Millennium komt van zijn hand. Samen vullen we elkaar goed aan en dat kan ik enkel maar toejuichen. Het brengt variatie in het geheel en opent nieuwe muzikale deuren. Schrijven als groep is echter uit den boze. Spontane jams monden onherroepelijk uit in crust punk (iedereen heeft een slechte karaktereigenschap, ja toch) of thrash metal, wat ik overigens niet kan aanhoren, maar desalniettemin lekker wegspeelt. Omdat Gorath regelmatig gebruik maakt van opbouwende sferen, lukt het moeilijk om daar samen aan te werken. Meestal zijn we te hevig en opgefokt bezig om ons volledig te concentreren op de ambiance. Dus B. Put en ik houden het er maar op om samen onder ons twee aan nummers te werken.

Gorath is voor elk van jullie niet de eerste muzikale ervaring. Hoe zijn jullie elkaar tegen het lijf gelopen?

Nadat de eenmansproject-fase was afgelopen, werd de opstelling ingevuld door sessiemuzikanten die enkel en alleen maar bijdroegen tot het spelen van optredens – Of het inspelen van een plaat, zoals drummer K. Deleener dat ook deed. Uiteindelijk bleek het sessiemuzikantengegeven niet echt te werken en alsmede door mijn switch van live bas spelen naar gitaar ben ik uiteindelijk bij twee kameraden en ex-bandleden van Ill Fares the Land uitgekomen. Beide heren (B. Put en B. Vanderheyden) waren al zeer goed op elkaar ingespeeld en we kenden elkaar ook al vele jaren. Na een kleine omweg heeft bassist R. Meukens zich bij Gorath vervoegd. Hij had al heel wat ervaring in de scene en speelt tevens in een old school death metalband Torturerama. Gorath is nu een voltallig Limburgse team dat meer is dan enkel ik en collega muzikanten. Ik speel al 15 jaar in bands en deze bezetting is de eerste waarvan ik het gevoel heb op dezelfde golflengte te zitten. Het eenmansproject-gegeven is dan ook helemaal niet meer van de orde aangezien niet alles meer 100% in mijn handen ligt. 66,6% komt dichter in de buurt.

Het nieuwe album Apokálypsis verschijnt nu begin september, ik denk dat jullie al twee shows geboekt hadden om hem te presenteren voor het publiek. Wat was jullie eerste indruk over deze nieuwe plaat? Hoe passen jullie hem in het rijtje?

Als ex-schrijver voor Vampire Magazine jaren geleden, denk ik soms wel eens over het beschrijven van onze eigen platen. Het debut Elite is veruit het meest swingend, direct en toegankelijk. The Fourth Era klinkt dan weer erg melodieus en pakkend. Misotheism is een harde, directe black metalplaat. MXCII klinkt in het algemeen meer dreigender, ontoegankelijker en is ook wat trager. Apokálypsis bouwt voort op de vorige twee albums. Het combineert een dreigende sfeer met een heftigere black metal-inslag. Naar black metal-normen is het ook een erg technisch en gevarieerd stukje muziek geworden.

Aandachtige luisteraars (minder aandachtige ook) ontdekken zelfs wat sludge en post-rock. Het swingende van de debuutperiode is er haast helemaal uit en vervangen door meer mystiek en zeker meer diepgang. Wie een snel verteerbare hap zoekt, moet ik echter teleurstellen, want Apokálypsis vergt meer tijd dan je verwacht om te begrijpen. Gisteren hadden we onze presentatie in onze thuisstad Hasselt. In onze set zaten zes nummers die we eerder nog nooit live gespeeld hadden. Het was nog eventjes zoeken, de eerste keer, maar het startsein is gegeven. Zaterdag 15 oktober volgt de Nederlandse voorstelling in Vierlingsbeek met onder meer Cirith Gorgor. Geïnteresseerden raad ik aan niet te twijfelen en te komen, want de cd en merchandise worden enkel op deze show zeer goedkoop aan de man gebracht!

Zelf was ik verheugd toen ik het album hoorde. Het is jullie duidelijk gelukt om een krachtige plaat te brengen met lied per lied weer een nieuwe insteek, ook het slepende element van jullie vorige album MXCII vind ik er nog in terug. Zijn er bands met bepaalde invloeden die jouw en de andere leden binnen Gorath echt aanspreken? Mij lukte het om bepaalde elementen te plaatsen, maar over het algemeen is dit een behoorlijk experimentele plaat, niet?

Men durft wel eens te steigeren als woorden als experimenteel, avant-garde of progressief vallen. Meestal denken ze dan onmiddellijk aan bands zoals pakweg Ihsahn, Vulture Industries of, hetzij de gemiddelde Zware Metaler, aan het Nederlande Control Human Delete. Maar haast iedere vorm van black metal die afwijkt van een Transilvanian Hunger en bijhorende idiote houding wordt door de elite afgedaan als fout en dus ook... progressief. De laatste cd's van Mayhem of Deathspell Omega zijn volgens mij betere voorbeelden van experimentele black metal. Omdat bands als Isis, Amenra, Cult of Luna en Year of No Light hier regelmatig opstaan, zou het me niet verwonderen moest er hier en daar een idee binnengeglipt zijn. Le Porteur de Lumière heeft trouwens meer weg van een zwarte versie van een doom- of sludge-nummer. Onze drummer is overigens erg weg van Ziltoid en Devin Townsend, maar we breken zijn polsen als hij zulke troep ook maar probeert te spelen.

Zijn er voor jezelf bepaalde uitschieters op de plaat? Iets waar je achteraf echt tevreden over was? Misschien iets dat niet meteen 'typisch Gorath' was?

Eens de opnames helemaal achter de rug zijn, ben ik niet meer in zo’n roes als ik ons eigen materiaal terug hoor. Voor mij, het meest intense moment is als je de laatste hand aan een nummer legt en het nadien nog eens honderd keer beluistert (om het desnoods bij te schaven). Bij de semi zuivere zang op Beasts from the Earth and the Sea had ik zo'n gevoel. Tijdens het repeteren van Millennium kwam er ook een enorme energie los. Best wel een interessante vraag, want het is altijd makkelijker om negatieve momenten te bespreken.

Ik vernam dat ook deze plaat weer werd opgenomen in studio "Shumcot". Wat maakt dat jullie als band zo achter deze beslissing staan?

In plaats van nieuwe opties aan te boren om tot een beter resultaat te komen, kiezen we liever ervoor te leren uit voorgaande fouten. Alle vijf de platen heb ik zelf opgenomen in mijn bescheiden Crestfallen Studio. Nadien zijn we voor de derde keer drums gaan opnemen in de Shumcot Studio. Producer Reinier weet ondertussen helemaal wat ik wil en visa versa weet ik wat van Reinier te verwachten. Aangezien er toch nog een bijna te verwaarlozen dictatuur heerst in Gorath, was het niet echt een discussiepunt dat we opnieuw voor deze werkmethode kozen. Waar voordien Dan Swanö de laatste loodjes afwerkte, was het ditmaal Tore Stjerna die de final mastering deed. Ik denk dat Apokálypsis zonder twijfel de beste productie heeft. Daarmee bedoel ik niet dat het allemaal heel mooi en gepolijst klinkt, maar ditmaal is de balans echt goed en is vooral de drum goed afgestemd op het geheel.

Gaaf artwork ook, het maakt samen met de titel van het album en de namen van de nummers de thematiek enigszins wel duidelijk maar alles blijft toch nog wat raadselachtig. Kunnen jullie enig licht in de duisternis brengen wat het kernidee zoal is van de plaat en waarom jullie hiervoor kozen?

Wederom heeft Jurgen van Theudho alle teksten voor zijn rekening genomen, net zoals voor Misotheism. En een vriendin, die helemaal niet met extreme metal bezig is, heeft het artwork getekend, gebaseerd op een prent en wat afwijkende instructies die ik haar getoond had. Maar ik ben blij dat je deze vraag stelt, want in verschillende reviews wordt er geen woord gerept over de, toch wel belangrijke, teksten. Er is enorm veel werk gestoken in de teksten en ze gaan absoluut niet zomaar over het einde der tijden zoals in de Bijbel vermeld staat. Het meest verspreide boek ter wereld heeft een erg onsamenhangende inhoud en het Vaticaan houdt angstvallig heel wat evangelies achter slot en grendel, denk maar aan het evangelie van Judas waarin ondermeer staat dat het een afspraak was om Jezus uit te leveren aan de Romeinen. Ook Openbaringen heeft zijn zwarte gaten. Jurgen heeft die misbruikt om aan te tonen dat de uiteindelijke verlossing niet komt door het geloof in God, maar juist door het verwerpen van Hem. Wat als de God die zo aanbeden wordt nu eigenlijk de valse God is? Wat als de heilige profeet in feite de voorbode van het einde is? Niet onbegrijpelijk, want ondanks de immer groeiende (over-) bevolking, is de mensheid des te meer met uitsterven bedreigd. De teksten volgen elkaar chronologisch op en het is geen toeval dat het zeven teksten zijn.

Om niet teveel in detail te treden kan gezegd worden dat Before the Throne of the Demiurge aangeeft dat de mensheid wellicht de foute God aanbidt. In The Seven Seals wordt de vernietiging aangekondigd in de vorm van de komst van een valse profeet, genoemd in vele culturen, hetzij Agnus Dei, Iēsoûs Christós, Isa, Yĕhōšuă‘, Angra Mainyu, Elymas, Bar-Yeshua, Musaylimah, Sajjah, Mirza Ghulam Ahmad, Rashad Khalifa, Baha'ullah, de Leeuw van Judah... Deze leeuw in schapenvacht draagt de zegels die het einde ontketenen. Het epos eindigt uiteindelijk met Millennium (Thousand Years of Darkness) waarin de mensheid onder het juk gaat van de valse profeet, meer bepaald de antichrist. Historische godsdienstige plaatsen (Jerusalem, Rome en Mekka) zijn platgebrand. Alle teksten staan met uitgebreide notities en passende prenten in het cd-boekje. De moeite om eens door te nemen.

Wat staat er nu zoal op de planning voor Gorath?

Slechts één ding: Apokálypsis live promoten. Na één show in Nederland en één in Duitsland, doen we misschien nog enkele Franse shows dit jaar en concentreren we ons op de periode na de winter. Grotere tours zijn altijd uit den boze wegens jobverplichtingen. Maar er zijn volgend jaar interessante vooruitzichten. Naast enkele al geplande shows in Nederland en Duitsland, wordt er ook gewerkt aan Franse en nieuwe Belgische optredens. De kans zit erin dat we in mei een weekend Spanje aandoen met onze vrienden van Foscor. We hebben tevens een gekke aanbieding gekregen om in Moldavië en Roemenië te spelen komende zomer. Onze zeer positieve ervaring in Litouwen (Devilstone Festival) was destijds de moeite om dit avontuur bespreekbaar te maken. Als er tussendoor nog muziek wordt geschreven, is dat mooi meegenomen, maar ik reken er niet op om volgend jaar ons zesde album uit te brengen – Waarvoor we trouwens een nieuw label gaan zoeken, want de deal met Twilight Vertrieb is na twee releases over. Ook het Duitse Eisenwald zou Apokálypsis op 12” vinyl uitbrengen. Dat is iets om naar uit te kijken.

Jullie hebben al heel wat optredens achter de rug in het buitenland en met diverse bands. Zijn er bepaalde dingen die jullie binnen enige tijd nog zouden willen doen? Misschien eens een band waarmee jullie nog niet optraden en dat toch eens willen doen? Of een bepaald festival?

We houden er rekening mee geen overdosis shows in een bepaalde streek te spelen. Dit jaar hebben we overigens zeer weinig opgetreden; met wat nog gepland staat slechts zeven shows, waarvan er maar twee in België waren. Graag zouden we volgende zomer wat festivals aandoen. Het is verdorie moeilijk om je als Belgische band op een affiche te wurmen op een groter festival. En op Graspop Metal Meeting hoeven we niet te hopen, want die geven geen reet om de vaderlandse scene.

Tot slot nog enige woorden van Gorath tot de lezers/luisteraars?

Wees erbij in Vierlingsbeek!

Links:

• Gorath
• Twilight Vertrieb