| Gepost door: Kris Hadermann | Zaterdag 15 September 2012 - 15:30 |
De Beierse nautische doomband Ahab heeft met The Giant een van de opmerkelijkste doomalbums van de laatste tien jaar uitgebracht. Ook voor de band zelf heeft die plaat veel veranderd. Ze gingen voor het eerst de studio in, ruilden de Essex voor een andere walvisjager en legden muzikaal de nadruk op zielsverzwelgend aangrijpende songs. In de gloeiend hete VIP-tent van Summer Breeze verstoorde de live-uitzending van Mystic Prophecy de opname, maar we konden nog ruimschoots ontcijferen wat het stichtende drietal te vertellen had. Muzikaal mastermind Daniel Droste bleef bedeesd, gitarist en tekstenschrijver Christian Hector en drummer Cornelius Althammer zijn twee joviale grapjassen.
Christian:”We mogen hier altijd ’s avonds of ’s nachts spelen. We laten dat tegenwoordig zelfs in het contract zetten. Dat doen we nu al verschillende jaren, zodat we de mensen en de organisator hier intussen zeer goed kennen.”
Cornelius: “Die hele crew zal je hier geen seconde slecht gezind zien, zelfs niet om 3u ’s ochtends, ze zijn de volle vier dagen ontzettend vriendelijk tegen je.”Vandaag moeten jullie opnieuw om 3 uur aan de bak. Dat komt jullie muziek ten goede, maar kan je je zo laat nog concentreren?
Cornelius: Dat late uur voegt een sfeerelement toe. Als je op zo’n uur met zulke muziek een festivaldag mag afsluiten voelt dat zalig. Geconcentreerd blijven…(overdreven overtuigd) jaaah! Fluitje van een cent! (de rest lacht).
Christian: Ik was vandaag even wakker om vier uur, om zeven uur en daarna ben ik uit bed gestapt om acht uur. Dus nee, we hebben niet veel geslapen.
Daniel: Dat maakt dat we iets van een 18 uur wakker zullen zijn als we straks beginnen. En dat in deze hitte… Of we daardoor langzamer zullen spelen? Misschien juist sneller, zodat we sneller in ons bed kunnen kruipen.
Waarom zingen jullie niet meer over Moby Dick?
Christian: Tja, je hebt bands die hun oorspronkelijke idee tot de laatste druppel uitmelken. Wij hadden het gevoel dat we Moby Dick stilaan leeggezogen hadden. Tijd om eens wat anders op te voeren. Na overleg zijn we bij ‘The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket’ uitgekomen.
Waarover gaat dat boek eigenlijk?
Christian: Zeer gelijkaardig aan dat verhaal over de Essex, met veel sciencefictionelementen erin. Het is een reis van een jongeman aan boord van - jawel - een walvissenjager. Edgar Allan Poe inspireerde het op waargebeurde reisdocumenten, maar gaandeweg verandert het in een redelijk vreemd verhaal. Hij moet verdoken overleven, geraakt in coma en overleeft een bloederige muiterij. Hij moet andere mensen opeten om te overleven, komt allerlei freaky bemanningsleden van andere schepen tegen en op het einde komen ze op een eiland terecht. Daar lopen ze in een hinderlaag van een inboorlingenstam, die hun schip verbrandt en alle bemanningsleden behalve Arthur en z’n vriend afslacht. Die twee vluchten in een kleine zeilboot en op een gegeven moment duikt er een gigantische, witte figuur omringd door witte zwanen voor hen op. Het is naar die gigantische witte figuur dat we het album vernoemd hebben, dus opnieuw iets groots en wits dat op zee vertoeft (lacht).
Daarnaast is ook de muziek aangepast. Heeft dat te maken met dat andere concept?
Christian: Dat nieuwe verhaal leende zich daar perfect toe: je hebt de link met Moby Dick en dus konden we elementen uit onze stijl behouden, maar tegelijk kan je ermee wegkomen om het een en ander te veranderen. Persoonlijk vind ik The Giant warmer, meer uit de buik. Daniel heeft dat weer knap gedaan!
Daniel: Ik heb tijdens het songschrijven veel meer rust opgezocht. Daarmee bedoel ik dat ik me letterlijk ergens in een kleur- en geurloze plaats zet, naar de muren staar en dan moet het maar komen. Puur mijn gedachten en ik, geen afleiding.
Nog iets nieuws: jullie zijn voor het eerst in een studio geweest. Hoe hebben jullie je daaraan aangepast?
Cornelius: (enthousiast) Het enige nieuwe aspect was dat van de tijd. Een beetje tijdsdruk geeft je een duidelijk doel. Ik wist hoeveel nummers ik ingespeeld moest hebben per dag en dat heeft mij echt laten presteren. Bovendien zit er altijd een persoon bij je die het louter professioneel en objectief bekijkt. Jens Siefert (producer, studio-eigenaar) is heel muzikaal aangelegd is, kent en gebruikt zijn materiaal op onnavolgbare wijze en heeft bovendien een enorm arsenaal aan zware versterkers en effecten in huis.
Christian: Daar stond een Marshall, ik overdrijf niet, ter grote van een bureautafel. Die kan je in een homestudio niet eens wegzetten, laat staan opnemen. Hij heeft ons veel laten experimenteren met microfoons, amps, preamps, verstekers en de knopjes die daar aan hangen. De tijd vloog voorbij. Er bleef nog amper tijd over voor de zang, dus heeft Daniel dat in één dag moeten doen. Hij heeft 17 uur achter de microfoon gestaan.
Cornelius: De drums hebben we met 27 micro’s opgenomen. Er stond ook een vijftal gewoon op strategische plaatsen in de opnameruimte om meer natuurlijke tracks te bekomen.
Christian: We hebben ontzettend veel ervaring opgedaan en geleerd, op muzikaal vlak, maar vooral op mechanisch vlak. Te beginnen met al dat materiaal, maar ook microfoonopstellingen enzovoorts. Een openbaring, vanaf nu gaan we elke keer de studio in. Maar je moet er dan wel het nachtwerk bijnemen.
Cornelius: Ik herstel nog steeds van een slaapgebrek!
Daniel, 17 uur om de vocalen op te nemen. Was dat te doen voor je stem?
Daniel: Ja, het ene beter dan het ander. Ik had wel momenten dat ik wat heesjes werd, maar dat ging na een tijdje weer weg, zodat ik gewoon verder kon doen.
Je hebt de zang wel aangepast aan de muziek, want je zingt terecht veel vaker clean op dit album. Voel je je daarin groeien?
Daniel: Groeien weet ik niet. Ik heb gedaan wat ik in gedachten had en dat is me gelukt. Ik heb iets meer hogere noten proberen te halen. Of ik dat altijd al gekund heb of dat ik dat door vaker clean te zingen opgebouwd heb… (haalt schouders op).
Op die beelden uit de studio viel me vooral op hoe compact het daar was. Jullie waren omringd door materiaal, kabels… ik zou het te benauwd krijgen om een vin te verroeren!
Cornelius: Micro, micro, micro, micro (doet alsof hij er iedere keer een neerzet)! Overal stonden die dingen. En die hebben natuurlijk allemaal een draad.
Christian: Je staat op je plaats en focust op jouw partij. Of daar dan één of vijf versterkers rondom staan. Er bestaan comfortabelere studio’s, die daarom niet noodzakelijk beter zijn.
Daniel: Je moet ook weten dat er geen enkel raam was, wij hebben lange tijd geen daglicht gezien.
Ik zag wel doeken, maar die hingen niet voor een raam dan?
Daniel: Nee, wellicht vindt Jens die mooier dan de grijze keldermuren erachter en was te lui om ze te schilderen of behangen.
Christian: We zaten daar echt in een kelder.
Cornelius: (lacht) Underground groep, underground studio!
Er kwam wel wat kritiek op dit album hè? Het zou niet extreem genoeg zijn, zou niet kunnen tippen aan Call Of The Wretched Sea. Wat zeg je daarop?
Cornelius: Dat ze de plaat maar eens moeten beluisteren! Dit is onze zwaarste sound ooit. Hier staan onze langzaamste composities tot dusver op.
Christian: Eigenlijk is het een compliment dat mensen zeggen dat ze Call Of The Wretched Sea beter vinden. Als ze de rest maar niks vinden, zijn wij heel vereerd dat ze toch die ene plaat hoog inschatten. De meningen zullen altijd verdeeld zijn, eender wat je doet.
Cornelius: We kunnen onszelf toch niet veranderen? Een album ontstaat uit ons. Wij zijn wie we zijn. Wij spelen wat uit ons komt.
Het is dus goed mogelijk dat er volgende keer bijvoorbeeld een cello is te horen?
Cornelius: Ik speel toevallig een nootje cello. Ja, echt waar! Ik ben nu 30 en ik speel al cello sinds ik 24 ben. Dat begint aardig te lukken en als dat op een plaat past zal ik het niet nalaten. Natuurlijk moet het dan echt goed uitkomen, ik ga het niet gewoon doen omdat ik het kan.
Welke grapjas had dat speelgoedgeweer meegenomen?
Cornelius: Scheisse, hij heeft dat gezien! Dat was onze bassist. Niemand weet waarom. Ach, een beetje vertier heb je nodig wanneer je de instrumenten even aan de kant legt. Zelfs een doomband.Dat moeten in jullie geval dan matrozenpakjes en een kapiteinshoed zijn.
Christian: (mept lachend op de tafel) Inderdaad, en als we dan toch bezig zijn kunnen we meteen een walvis wit schilderen en die naast Daniel op het podium leggen.
Nog iets dat meermaals in beeld komt en waar jullie facebookpagina mee bezaaid is, is die appelwijn. Hoe kom je daarbij om dat zo ineens te promoten?
Christian: Die is hier trouwens op dit festival te verkrijgen (laat mij proeven uit zijn glas). Een vriend van onze bassist, ‘den Benny’, is een grote Ahab- en metalfan en hij produceert die appelwijn. Puur voor de gein heeft hij daar eens iets over gepost op Facebook en we zijn dat sindsdien beginnen drinken. Hij geeft ons regelmatig een kratje om te verkopen, waarvan we de opbrengst mogen houden. Op elk van onze optredens is het te krijgen.
Cornelius: Sommige bands krijgen gitaren, cimbalen of versterkers, wij krijgen wijn als endorsement.
Cornelius, jij speelt ook in andere bands. Hoe zit het daarmee?
Cornelius: Met Dead Eyed Sleeper hebben we vorig jaar een plaat gemaakt en hier een daar een optreden gespeeld. We spelen redelijk heftige death metal en daar kan ik veel driester, agressiever te werk gaan dan bij Ahab. Onlangs heeft Maladie plotseling succes geoogst. Dat is een progressief black metal-dingetje waar we nooit iets mee van plan waren, tot Apostacy Records er lucht van kreeg. De plaat, die dit jaar verschenen is, heeft niet misselijk verkocht. Dat begon ooit met een vriend die mij wat gitaaropnames bezorgde met de vraag daar maar eens iets op te doen. Dus heb ik daar wat drums, akoestische gitaar en keyboards op geprogrammeerd. Hij was daar zo gelukkig mee dat we dat met echte instrumenten ingespeeld hebben en dat is dan die plaat geworden.
Hoe was het op tour met Esoteric en Ophis? Leuke verhaaltjes?
Cornelius: Dat was één tof verhaal eigenlijk. Stel je dit voor: zeven volwassen mannen van tussen de 30 en de 40 jaar oud, in een McDonalds speeltuin, die allemaal tegelijkertijd door die glijbuizen proberen geraken. En maar brullen! Hoooiieeaarrgh!!!
Christian: Die mannen van Esoteric maar roepen: “I can’t breathe, I can’t breathe!”. Nee, echt supergezelschap. Vrienden intussen. In het begin moet je elkaar leren kennen en is er nog een zekere schroom, maar op het einde was het waanzinnig plezant om met hen op reis te zijn.
Cornelius: Vaak gaan bands de stad in op verkenning of om een activiteit te doen. Hebben wij ook wel gedaan, maar de leukste momenten waren toen we gewoon buiten in een kringetje zaten aan de venue. Mooie rockstars zijn wij hé? Niks te discotheken afhuren of bars vernietigen, gewoon aan de venue wat stoelen buiten zetten en lekker lullen.
| * Reageer |
