Interview Ancient Rites

Het vorige interview dat Gunther deed met ZM was om verschillende redenen speciaal. Als fan van Ancient Rites heb ik toen een beetje advocaat van de duivel gespeeld en Gunther alle mogelijke kritieken op zijn band voorgelegd. Gunther praatte toen erg openhartig en eerlijk over zijn band en de waas van onbegrip, boycots en andere perikelen die er rond hangen. Ik ga Gunther niet weer in de verdediging duwen, want dat zou nogal erg makkelijk en vooral flauw zijn. Ik hoop desondanks toch weer een openhartige Gunther te horen.

Vooreerst gefeliciteerd met je nieuwe plaat. Mijn impressie is dat de nieuwe Cd complexer en gelaagder is dan de voorgaande. Het is mijns inziens een groeiplaat. Toch hoor ik hier en daar weer meer invloeden van jullie vroege werk. Kan je je in deze korte omschrijving enigszins vinden?

Dank je wel. Ik ben het volledig met uw omschrijving eens. Rubicon is gelaagder en complexer en ondanks de muzikale evolutie toch typisch Ancient Rites. De plaat groeit na meerdere luisterbeurten. Toen we een aantal nieuwe songs brachten in Duitsland en Engeland (nog voor de cd release) was ik aangenaam verrast dat het publiek de nieuwe songs snel oppikte. Vooral Invictus ging er goed in, waarschijnlijk vanwege het krachtige en herkenbare chorus.

Hoe ga je in godsnaam met zeven mensen aan de slag tijdens het schrijfproces? Dat lijkt me toch een helse karwei, niet?

Dat is het ook, haha De songs die Rubicon haalden zijn nummers waar we allen mee leven kunnen, een hoop materiaal haalde het niet terwijl de schrijver in kwestie er misschien erg over te spreken was. Zeven mensen, zeven verschillende smaken, zeven verschillende visies. Het is best bizar maar als je de bandleden ontleed zal men tot de conclusie komen dat we weinig gemeen hebben behalve dat we geloven in deze band en muziek brengen die recht uit het hart komt. Op de tourbus leidt onze uiteenlopende smaak vaak tot hilarische situaties: de een zit te freaken op zijn favoriete band terwijl de ander dan zit te balen en hoort een ander dan zijn favoriete muziek zit de rest te kokhalzen. Er is geen band waar we met zijn allen samen écht van houden…Vaak beluisteren we totale onzin en erg foute muziek om samen plezier te hebben. Logischerwijze spelen meestal mensen met dezelfde muzieksmaak in eenzelfde band, Ik denk echter dat onze uiteenlopende invloeden en achtergronden bijdragen tot de authenticiteit van Ancient Rites.

Dit is ondertussen al de derde studioplaat die jullie met Olivier Phillipps hebben opgenomen. Ben je opnieuw even tevreden als voorheen? (Wat mij betreft hadden de drums wat vetter gemogen, maar da’s misschien een kwestie van smaak.)

Ja, de studio is er technisch weer op vooruit gegaan en ik vind het belangrijk hoe producers Oliver en Christian de touwen strak in handen houden. Elke noot, harmonie wordt gecheckt, alles moet strak en correct. De drums kregen vaak kritiek omdat er met triggers werd gewerkt, wat nochtans eigen is aan goed geproduceerde Death en Black Metal. Deze keer opteerde Walter voor een meer akoestische sound wat een warmer resultaat geeft. Als diezelfden nu gaan beweren dat het niet vet genoeg is laten we ze drumstokjes opvreten, haha

We kunnen denk ik gerust spreken van een ietwat moeilijke relatie met jullie vorig label. Voor deze plaat tekenden jullie bij Season of Mist. Zie je nu al enig verschil?

Ik heb niets tegen de mensen achter de labels maar soms worden er beslissingen genomen die mijn inziens tegen de band werken en daar word ik dan niet goed van. De weigering van de vorige platenmaatschappij om onze dvd te distribueren vanwege een financieel dispuut tussn het label en de dvd productie maatschappij vond ik zo’n verkeerde zet waar band noch fans mee opschieten, temeer omdat we zelf in de dvd investeerden, niet met winst als doel, maar men hoopt tenminste dat de geïnteresseerde doelgroep het resultaat en harde werk te zien zullen krijgen, dat men "artistiek" toch wat erkenning krijgt. Season of Mist lijkt een goed geoliede machine. Hammerheart was destijds een groeiend label en deed het eigenlijk goed aanvankelijk, ik weet niet wat er allemaal mis is gegaan. De distributie lijkt echter beter bij Season of Mist. We hebben een gevoel van verbetering, zonder twijfel.

Ik herinner me een interview van zo'n 12 of 13 jaar geleden met Hellhammer van Mayhem waarin hij zei dat Ancient Rites één van zijn favoriete bands is. We kennen ondertussen allemaal de bewogen geschiedenis van die band. Hoe voelt het om nu samen met hen op één label te zitten?

Wat mij persoonlijk charmeerde is dat Season of Mist blijkbaar oog heeft voor pioniers in het genre: Mayhem, Rotting Christ, Arcturus, Ancient Rites...

Ancient Rites is ondertussen uitgegroeid tot een zevenkoppige band met maar liefst drie gitaristen. Een vrij unieke situatie (Iron Maiden daargelaten). Hoe kwamen jullie op dat idee?

Ik kwam met dit voorstel tijdens een repetitie aanzetten, vertelde dat ik zelfs al een kandidaat had. Toen iedereen wat "bekomen" was van dit bizarre voorstel bracht ik ook het nieuws dat ik bas spelen bij Ancient Rites graag aan onze ex-toetsenist zou overlaten die tenslotte steeds snarenplukker is geweest. Ik wees op de muzikale mogelijkheden die binnen bereik zou komen te liggen en kijk, een zevenkoppige draak vergt discipline en strakheid maar het is motiverend en het werkt. Rubicon is onze meest "gelaagde" schijf tot nu toe. Terwijl één gitaar een zwaar ondersteunend ritme speelt kunnen twee andere gitaren aan de slag met twin leads zònder dat er aan heaviness wordt ingeboet. Het is onorthodox maar Rites speelde het nooit echt volgens de regels…En als onze Britse vrienden het mogen, dan mogen wij Vlamingen en Nederlanders het toch ook? Elke verbetering, hoe ongewoon ook, dient in overweging genomen te worden, als het resultaat er maar is.

Gunther, voor eens en voor altijd, hoe zit de vork aan de steel in het Danse Macabre-verhaal? Hoe zit het nu met de rechten op die naam en komen er überhaupt nog Danse Macbre-platen uit in de toekomst?

De situatie tussn Ancient Rites en Yrlund werd onhoudbaar en escaleerde op tour. Na zijn ontslag informeerde ik bij het label hoe het nu zat met de Danse Macabre cd Memories are Made of This, die klaar was voor release. Wat mij betrof kon de plaat uitkomen ongeacht de vervelende situatie. Geschiedenis dient niet herschreven te worden, ere wie ere toekomt. De plaat kon een samenwerking symbolisch afsluiten. Toen informeerde het label mij dat Yrlund de bandnaam gekocht had en dat mijn teksten en vocalen gewist zouden worden. Ik wees hen op het feit dat dit ethisch niet correct was, ze waren immers aanwezig bij de oprichting van Danse Macabre in Athene, jàren voor ik Yrlund uitnodigde om de band te vervoegen. "Niets aan te doen" zei de platenfirma, "de bandnaam is legaal gezien niet langer de uwe". Toen ontving ik een mail van Yrlund, onder de noemer Danse Macabre, waarin werd meegedeeld dat ik gedurende tien jaar de bandnaam kwijt was. Er werd mij ook een voorstel gedaan omdat “men de kwaadste niet was”. Ik moest in de pers vertellen dat ik op vrijwillige basis en wegens tijdgebrek de bandnaam had afgestaan. In ruil zou ik dan niet aangevallen worden in interviews, verder zou men de waarheid aangaande mijn teksten niet onthullen. Met dit laatste doelde hij op mijn inspiratie bronnen als Baudelaire of Lord Byron. Ik kreeg een paar dagen bedenktijd. Ik antwoordde negatief. Onlangs verscheen Memories are Made of This onder de bandnaam Satyrian en met een andere titel. Sommige idees zoals Invictus heeft men echter behouden; vandaar dat er nu twee cd’s uitgekomen zijn met deze ode aan de schrijver Ernest Henley die de "Invictus" tekst schreef. Het resultaat is dat nu zowel op Yrlunds' Satyrian schijf als op de nieuwste Ancient Rites een Invictus staat, ik kon niet weten dat mijn idee zou behouden zijn, men had immers gesteld dat al mijn inbreng gewist was. Henley zal tevreden zijn over zoveel posthume aandacht, haha. Omdat ik het spelletje niet meespeelde valt Yrlund Rites en mij nu aan in Satyrian interviews, waarin hij ons afschildert als bommenleggende terroristen en zichzelf als de reïncarnatie van Mahatma Ghandi. Als gevaarlijke lui met wie hij niet wilde samenwerken. Jammer dat het zoveel jaren en albums heeft geduurd voor dat hij inzag hoe gevaarlijk we wel niet zijn. Wat die aanvallen in interviews betreft: daarin heeft hij tenminste zijn belofte gestand gehouden en is hij heel eerlijk in geweest. Er was teveel protest tegen Jans' Macabre en dus werd er wijselijk voor een andere bandnaam gekozen. Maar zelf mag ik legaal gezien dus niet langer werken onder mijn bandnaam. Een rechter bekijkt zulke zaken niet emotioneel of wie de geestelijke vader is, men kijkt enkel wie de copyright heeft opgeëist en gekocht. Ik schreef erg persoonlijke teksten voor Danse Macabre, het overlijden van familieleden en dergelijke. Bizar om het anderen te horen vertolken onder uw bandnaam. Ach, het is weer een mooie les geweest en ik schrik nergens nog van in deze muziekwereld. Yrlund heeft voldoende talent, waarschijnlijk zal hij wel nooit inzien dat dit geen constructieve en eerlijke zet was maar misschien oogst hij voldoende succes om zijn hetze te vergeten. Koop zijn plaat, luitjes, stel de man tevreden! Voor alle veiligheid heb ik de rechten voor de bandnaam Ancient Rites gekocht, want als het met Danse Macabre kon, kan het met Ancient Rites ook, ongeacht dat iedereen weet wie de oprichter is. Zou ik een cd opnemen onder de naam DanZe MacabrA? Haha…Grapje folks!

Ik geniet als historicus telkens weer van de korte stukjes die je naast de songteksten aan de luisteraar meegeeft. Je weet qua thema's toch steeds de krenten uit de historische pap te vissen. Hoe ga je te werk bij het schrijven?

Tijdens mijn reizen bezoek ik historische locaties en laat de plek op mij inwerken. Als ik thuis kom sluit ik mij af van de buitenwereld en verdiep mij in oude geschriften, raadpleeg mijn bibliotheek, zoek extra info op het net en ga dan aan de slag. Het is een intens proces waar ik zelf ook veel aan heb. Ik vind het heerlijk om wat met die kennis en indrukken te kunnen doen. Soms verlies ik mijzelf dan, de oorspronkelijke liner notes waren veel uitgebreider maar Season of Mist liet mij weten dat ik het toegestane aantal pagina’s overschreed. Te begrijpen vanuit hun financieel oogpunt, het was een heus boek geworden, ha ha. Het is de bedoeling om de integrale tekst later op de website te plaatsen. Ik denk dat mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in de thema’s die we aansnijden toch wat hebben aan de achtergrond informatie die ik tracht te geven, het geeft een meerwaarde aan de songs. Toont ook aan dat het geen Conan the Barbarian (Librarian?) type teksten zijn, geen werelden met historisch incorrecte vikings met vleugeltjes op de helmen of een koning Arthur in een harnas uit de 15de eeuw …Kijk, ik moet leven met mijn werk, dan vind ik historische correctheid toch wel belangrijk. De teksten die ik schrijf spelen zich als bewegende beelden in mijn hoofd af. Ik hoop dit over te kunnen brengen op de luisteraar. Tijdreizen is helaas onmogelijk dus moeten we ons behelpen met de beschikbare middelen…

Vooral de tekst van Ypres heeft indruk op mij gemaakt. Men kan zich gaan afvragen waarom niet meer bands de tragische thematiek van WO I uitdiepen. Hoe komt dat denk je?

Ik vermoed dat in de Metal vooral zwaarden nog steeds de bovenhand hebben, haha. Loopgraven, prikkeldraad en gifgas staan niet voor heraldiek. Door een thema als WO I aan te snijden overtreed ik eigenlijk ook een beetje de zelf opgelegde regels dat Ancient Rites zich vooral op oudheid en middeleeuwen concentreert. Aanvankelijk schreef ik de tekst voor Danse Macabre en namen we die op voor de nooit verschenen cd Memories are Made of This. Na de breuk met mr. Yrlund werden de tekst en mijn vocalen gewist en kwam de plaat onlangs uit onder de noemer Satyrian, de song zal nu wel een andere tekst hebben. Maar het thema greep mij aan en ik vond het zonde om nooit wat met die thematiek te doen. De tekst ontstond toen ik op een nieuwjaarsnacht in de Westhoek op een boogscheut van de loopgraven tussen de vergeten graven stond. Dat moment was écht. De troosteloosheid van die omgeving, het desolate stond in schril contrast met het feestelijke vuurwerk dat ik enkele kilometers verderop hoorde. Toen de stilte volgde bleef ik er bezinnen en het leek of ik de aanwezigheid voelde van de onbekende soldaat, in al zijn tragiek, de duizenden zonder stem. Ik nam mij voor dat ik mijn ode moest redden en sprak gitarist Raf aan die vrij sterk is in het schrijven van melancholieke muziek. Met het onderwerp en mijn ervaring in gedachten schreef hij de muziek rond mijn tekst. Het resultaat is Ypres. Nu heb ik het waarschijnlijk naïeve maar toch bevredigende gevoel dat ik wat gedaan heb voor de vergeten geest die mij gezelschap hield op die winternacht. De geest die duizenden vertegenwoordigde ongeacht aan welke kant ze moesten strijden. Het is gek maar als men zelf soldaat is geweest valt het moeilijk de vijand te haten omdat die in hetzelfde schuitje zit, ons kent ons, he. Ik voel steeds woede opborrelen als ik krijgsgevangen mishandeld zie worden. Dat strookt niet met de ware soldatenziel. Gelukkig zijn er ook andere voorbeelden: zo is er het aangrijpende W.O. I verhaal van Fransen, Britten, Belgen en Duitsers die op Kerst spontaan het vuur staakten, elkaar in niemandsland ontmoetten en geschenken uitwisselden en wijn deelden. Hallucinant en absurd doch menselijk. Stel, dat er morgen een oorlog zou komen: dan zou ik in gewetensnood komen te zitten. Patriot in mijn hart maar ook wereldreiziger. Met mijn wereldwijde kennissenkring zou ik waarschijnlijk geconfronteerd worden met vrienden aan de overzijde! Mijn vader, voormalig officier bij de Para's bedacht onlangs nog toen we met Lion's Pride op tour waren en met een band uit de voormalige D.D.R. een kamer deelden dat dit tijdens de koude oorlog onmogelijk zou zijn geweest. Hoffelijkheid tijdens barre oorlogstijden ontroeren mij steeds weer en onnodige wreedheden doen mij kokhalzen. Ach, nu klink ik haast als een pacifist op sandalen, bah, dat kunnen we niet hebben, he! Ik heb een asociaal imago hoog te houden. Volgend onderwerp!

Je staat erom bekend dat je geen blad voor de mond neemt. Vind je het na al die jaren nog altijd even fijn om de politiek correcte wereld te provoceren? De cover van Rubicon laat bijvoorbeeld een adelaar zien. Gegarandeerd komt daar reactie op. Je moet er toch van houden om telkens wanneer je iets verkondigt of doet de goegemeente op je dak te krijgen?

Geloof het of niet: de adelaar was een idee van de designer. De enige richtlijnen die ik gegeven had waren de songteksten en de vraag dat het artwork de oudheid moest uitstralen op een authentieke manier. Oorspronkelijk had de ontwerper de adelaar als inlay artwork bedoeld en was op de cover enkel de rivier te zien. In combinatie met de adelaar vond ik het echter sterker overkomen. Het is louter historisch bedoeld maar dit zijn toch twee vliegen in één klap? Ik hou van het militaire en strakke, van het episch/heraldische. Dit straalt het oude Rome uit op een krachtige manier. Ik dweep al met het oude Rome sinds mijn zesde. Zit wel met een beetje met een schuldgevoel wat dat betreft omdat mijn voorouders tenslotte ook onder de voet werden gelopen daarom moest ik ook Cheruscan schrijven waarin ik de Germaanse voorouders in de bloemen zet die de Romeinen op hun donder gaven haha! Alles is een kwestie van ballans, uiteindelijk. Als ik het thema Rome ga aansnijden probeer ik dit vanuit diverse standpunten te belichten. Waarom mijn voorliefde voor militaire heraldiek? Ik kom uit een militaire traditie, mijn voorouders en familieleden dienden bij de Huzaren, cavalerie, commando’s en para troopers. Zelf heb ik ook gediend bij het eerste Bataljon Para. De geitenwollen sokken brigade heeft moeite met mijn politieke incorrectheid. In feite ben ik een tamelijk tolerante mens in het dagelijkse leven, maar u kent me blijkbaar goed: ik hou er wel van om te provoceren. Misschien lijk ik in dat opzicht een beetje op jullie Van Gogh (Ik ben Vlaming, Gunther, het is niet mijn Van Gogh). Kwestie van tijd voor mijn keel overgesneden wordt, denk ik dan, maar ach: zo belangrijk ben ik dan ook weer niet. Ik word echter geregeld gevraagd door de nationale TV, men verwacht extreme uitspraken terwijl ik naar hun smaak dan te diplomatisch en te redelijk uit de hoek kom, past niet in het sensationele beeld dat men wil schetsen van de Metal en Oi! scenes waarin ik vertoef. Deze week ontving ik dagelijks telefoons van de nieuwsdienst omdat iemand gekleed in lange leren jas en zware boots aan het nodig vond om op straat lui omver te knallen. Men wilde een special rond mij en mijn bands doen, me een aantal dagen volgen met de camera en de pers vrijgeleide geven in de underground scenes die wantrouwig staan tegenover de pers. Toen kerken werden afgebrand werd ik ook constant door de pers aangesproken. Men negeert al 25 jaar lang mijn muzikale werk, gebeurt er iets waanzinnig dan weten de openbare omroepen mij ineens te vinden en willen mij waarschijnlijk laten opdraven als een of andere extremist. Nee, bedankt. Kijk, daar heb ik weinig voeling mee en dat is ook niet de boodschap die ze hopen dat ik uitdraag. Meestal werk ik dus niet mee aan zulke programma’s omdat beelden kunnen gemanipuleerd worden, commentaarstemmen en achtergrond muziek kunnen een negatieve of beangstigende sfeer creëren en de kijkers zullen er massaal in trappen, deze zaken aan mij linken, wat ook geen goede zaak is voor mijn bands of private leven. Ik verwoord mijn mening indien gevraagd op een kalme manier, met respect naar iemand anders mening toe maar ik wens geen verantwoording af te leggen in programma's die sowieso een negatieve klank hebben. Men slaat geen goed figuur als je op TV vertelt dat mijn muziek een gezonde uitlaatklep is en voor en na men in beeld komt toont men excessen van geweld door anderen die hetzelfde genre beluisteren. De wereld is niet zwart/wit en ik denk genuanceerd over zaken. Maar goed, ondertussen mag ik de mensheid graag wel wat plagen. Ze verdienen het, haha! Onlangs verscheen er een artikel over mij bij Antifa (schrijver bleef anoniem natuurlijk). Een combinatie van halve waarheden en totale leugens (bij gebrek aan feiten zaken uitvinden om te compromitteren), er werden woorden in mijn mond gelegd die ik nooit uitsprak of zinnen uit hun context gerukt, zo werd mijn kritiek op islam-fundamentalisme als antisemitisme gebracht, etc. Zo werkt de pers. Nu kunnen ze hun hart ophalen aan de Adelaar, fijn toch? Trouwens de dierenrechten organisaties moeten mij toch dankbaar zijn, niet iedereen plaats ten slotte een beschermde diersoort op zijn album cover! Haha…Wat controverse is nooit weg. Soms wensten managers of labels of voormalige bandleden dat we het imago wat zouden oppoetsen maar is het dan nog wel Ancient Rites? Nee, de schorpioen mag zijn angel nooit verliezen. Ik richtte deze band niet op om de kerkgemeenschap te charmeren noch ambieerde ik ooit een plekje op Band Aid. Sommige genres horen een beetje subversief te zijn. Het moet niet allemaal te "safe" en "braaf" zijn…Verder hou ik van krachtige symboliek en de adelaar is al sinds de oudheid in diverse culturen een symbool van majestueuze kracht geweest. Ik heb me nooit laten leiden door de politiek correcte dictatuur en wens ik oudheidkundige runen of symbolen te gebruiken die de weldenkende goegemeente onaanvaardbaar vinden, so what?

Ik ben je bijdrage aan Iron Clad en Lion's Pride de laatste tijd erg gaan waarderen. Beide bands lijken te zijn gegroeid de laatste jaren. Wat is jouw visie daarop?

Fijn om horen. Beide bands zijn inderdaad geëvolueerd. Met Lion's Pride speelden we diverse concerten in binnen- en buitenland en de aanhang blijft groeien. Na het debuut Stand and Defend verschenen we op diverse compilatie cd’s en werd de split cd met Iron Clad uitgebracht via Nepherex. De band heeft nu ook twee video clips op haar palmares. Ook Iron Clad krijgt aanbiedingen voor live gigs maar daar de lead gitarist naar de States is verhuisd ligt dat praktisch gezien veel moeilijker. Lion's Pride maakt momenteel een moeilijke periode door daar we op zoek zijn naar een nieuwe lead gitarist. Als de Rubicon storm wat overgewaaid is maken we daar weer werk van.

Gunther, je bent ondertussen al meer dan twintig jaar met muziek bezig. Verlang je nooit naar een stabieler bestaan?

Wanneer ik muziek beluister die mij inspireerde in mijn jeugd; dat kan Punk, Metal, Hardcore, Rock’n Roll, Oi! of Hardrock zijn, dan voel ik diezelfde gloed als toen ik dertien was. Die drang om met die adrenaline zélf aan de slag te gaan. Onlangs nog heb ik al mijn platen en cd’s van The Vibrators (een obscure '77 Punk Rock band) boven gehaald. Headphones op en genieten, adrenaline jongen! Toen ik eindelijk uitgeraasd was zag ik dat het alweer licht was en tijd om te gaan werken. Misschien las ik vandaag wel een Venom, Ramones, UFO of Cockney Rejects avond/nacht in. Ik ben in '79 begonnen met mijn eerste bandje en die muziekvlam blijft maar onverminderd doorbranden. Tot het lichaam niet meer mee wil. Wat zal ik die dag haten. Dan maar vanuit de rolstoel... Mijn bloeddruk scheert hoge toppen maar ik kan niet anders…Het ongeregelde muzikanten bestaan is vrij zwaar en ik tracht ook wel rust te vinden in boeken, reizen en mijn grote passie: paarden. Vaak trek ik naar het platteland. Dan werk ik met boeren in hun stallen. Ik ben lid van diverse ruiterclubs (zowel de traditionele clubs met prachtige elegante warmbloed paarden als onconventionele verenigingen die werken met reusachtige, majestueuze koudbloeden). Man, ik verlies me uren in de natuur en op weides tussen tientallen nazaten van paarden waar de Franken mee streden, of tussen Brabantse trekpaarden die eeuwenlang onze gronden bewerkten. De interactie en band met die dieren is fantastisch. Ik leer ook diverse rijstijlen. Dàt is mijn rust. Maar op een gegeven moment voel ik het rusteloze bloed weer pompen en dan moet ik weer naar de intense muziekwereld toe. Alles draait om evenwicht.

Tot slot: hoe lang gaan jullie als Ancient Rites nog door, denk je?

Het idee om onze muziek als tachtigers op te voeren in een klassiek theater met een groot klassiek orkest ter ondersteuning lijkt mij wel wat. Iedereen in gala kledij of op naaldhakken in de mosh pit! Voor de geïnteresseerden: Ancient Rites