Interview Axel Rudi Pell

De Duitser Axel Rudi Pell heeft er inmiddels ruim 25 jaar op zitten en vertoont nog steeds geen tekenen van slijtage. Met Mystica, het inmiddels alweer zeventiende album van de gitarist wordt dit heuglijke feit gevierd. Zware Metalen praatte met de blonde gitarist.

Gefeliciteerd met het nieuwe album, Mystica. Waarom heb je exact die titel gekozen voor deze plaat?

Het is een half conceptalbum. Op het vorige album Kings & Queens herinner je je misschien de vijf ridders die de kroon in de lucht houden die ze in het schedelkasteel hebben gevonden, en nu zijn ze op hun weg terug naar waar ze vandaan komen. Op Mystica proberen kwade krachten ze tegen te houden. Het is een echt fantasy-verhaal wat dat betreft.

Is het een conclusie van het verhaal zoals het begon op Kings & Queens?

Ergens wel, ergens niet. Er worden bepaalde stukken afgesloten, maar anderzijds ook weer niet. Het is een verhaal wat zich op de één of andere vorm op meerdere albums zou kunnen gaan uitspelen, zolang ik de inspiratie daartoe heb.

Inmiddels ben je met Mystica al bij je zeventiende album aanbeland.

Op het muzikale vlak zit ik nog zo vol met inspiratie dat ik met gemak ieder jaar een dubbel-CD zou kunnen uitbrengen. Ik ben wat dat betreft heel creatief en zit thuis veel te pielen op mijn gitaar. Soms zijn er periodes dat ik mezelf gewoon moet dwingen om minder te schrijven omdat ik al het materiaal niet kwijt kan. Teveel albums uitbrengen is namelijk ook niet handig, omdat de kans groot is dat de fans me zat worden. Het moet natuurlijk wel leuk blijven.

Heb je nooit de neiging gehad om eens iets anders te doen?

Tot op heden nog niet. Ik kan nog steeds mijn muzikale en tekstuele ei kwijt in de stijl die ik al jaren hanteer. De band is ook echt een dagtaak wat dat betreft, althans, voor mij. Ik heb simpelweg niet eens de tijd om iets anders te doen. Misschien komt dat er ooit van als ik over vijfentwintig jaar met pensioen ga of zo, haha!

Als je ooit stopt, wat zie je jezelf dan de rest van je leven doen. Blijf je actief in de muziek?

Oh, met muziek zal ik mijn hele leven wel actief bezig zijn. Ik wil gewoon zo lang mogelijk blijven spelen, zolang mijn lichaam en geest het toelaat. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit de neiging krijg me met iets anders fulltime bezig te houden.

Hoe steekt jouw schrijfproces in elkaar?

Ik draag altijd, overal waar ik ga een taperecorder bij me voor als ik een inval krijg. Ik doe mijn ideeën overal en nergens op terwijl ik van alles doe. Het kan zo zijn dat ik midden in de supermarkt ergens tussen de groente en de verse melk een ingeving krijg; zo'n idee kan ik op die manier direct vastleggen voor thuis. Als ik er specifiek voor ga zitten werkt het vaak toch niet.

Binnenkort speel je voor de eerste keer in Groot Britannië; denk je dat dit een teken is dat jouw soort muziek populairder wordt?

Volgens mij gaat het daar de laatste tijd inderdaad stukken beter. Onlangs hebben grotere bands als Whitesnake en Dio daar hun recente livealbums opgenomen, dus ik denk dat het er prima uitziet voor de melodieuze rock/metal. Hopelijk wordt het nog beter.

Heb je ooit de ambitie gekoesterd de vleugels te spreiden richting de Verenigde Staten?

Totaal niet. Dit komt omdat het genre van muziek zoals ik die maak daar niet goed in de markt ligt. Er is een relatief klein percentage mensen die daar van deze vorm van muziek houden, maar dat zijn er zeker niet genoeg voor een band van dit kaliber om zalen uit te verkopen. Het zou op een economisch fiasco uitlopen, vrees ik. Johnny woont in Amerika en heeft het me derhalve ook sterk afgeraden.

Wanneer en waarom heb je besloten dat je gitarist wilde worden?

Dat is al lang geleden zeg, haha! Ik denk dat het 1971 geweest is dat ik mijn eerste akoestische gitaar kreeg. Zwaar beïnvloed door Ritchie Blackmore (Deep Purple) ben ik hard aan het oefenen geslagen. Dat wilde ik namelijk ook, optreden voor een groot publiek, en dat is aardig gelukt al zeg ik het zelf.

Dat jouw muzikale inspiratie uit het vaatje van bands als Dio en Purple getapt wordt wisten we al lang, maar waar komt de tekstuele geestdrift vandaan?

Voornamelijk uit de eigen fantasie, zoals het fantasy-verhaal wat ik voor Mystica heb geschreven. Wat dat betreft is Dio een lichtend voorbeeld voor me. Maar ik schrijf ook teksten over dingen die ik lees en zie, of meemaak. Zo is Rock the Nation gewoon een feestnummer, gaat No Chance to Live over dieren in testlabaratoria en Living a Lie over de haat/liefde verhouding die kan ontstaan tussen een man en een vrouw.

Fantasy is toch een vrij vaak terugkerend thema binnen de hardrock/metal. Heb je enig idee waarom dit zo is?

Hmm, geen idee eigenlijk. Ik ben vrij beïnvloed door Bach en Vivaldi, misschien komt het bij mij daar wel vandaan.

Hoe ver kun je nog groeien als gitarist?

Nog veel en veel verder. Ik speel nu stukken beter dan tien jaar terug en er zit nog immer een stijgende lijn in. Ook al speel ik soms twee maanden niet omdat ik het zat ben na weken in de studio gezeten te hebben of maandenlang op toernee geweest te zijn, het gaat nog steeds beter en beter, gelukkig.

Ben je bang om te stagneren?

Nee, zo lang ik vooruitgang boek niet.

De band is in de huidige line-up vanaf 1998 stabiel. Heeft dit invloed op de muziek?

Een echt muzikale invloed kan ik persoonlijk niet bekennen, maar de sfeer en de chemie is beter dan voorheen. Dat is iets wat zich vooral uit in de live-optredens. Op plaat hoor je er denk ik weinig tot niets van terug.

Alle andere bandleden hebben allerlei projecten, en Mike Terrana drumt zoals bekend in Rage. Vormt dit geen probleem bij het opnemen van nieuwe platen of het inplannen van optredens?

Tot op heden gelukkig niet. Ik kan redelijk om alle andere bands en projecten heen plannen, zodat ik in niemands vaarwater zit. Zoals Mike, die ik van tevoren vaak een belletje geef of en wanneer hij beschikbaar is. Als hij dan met Rage onderweg is houdt het gewoon op, dan ga ik herplannen. Nee, dat gaat gelukkig prima en ik hoop dat dat zo blijft. We kunnen op deze manier hopelijk nog jaren doorgaan.

Links:

• Axel Rudi Pell
• SPV