De éénentwintigste editie alweer van het alom bekende Waldrock festival. De programmering is gevarieerd en de weersverwachting goed, dus ik heb er zin aan en stap al vroeg in de auto om op weg te gaan naar Friesland. Op weg naar Waldrock kom ik de nodige obstakels tegen. Het lijkt of ze half Nederland hebben opengebroken op deze mooie zomerse dag, maar ik heb het er graag voor over om veel oude bekenden te ontmoeten en veel leuke bands te gaan zien en horen.

Voor het tweede jaar was ook de pre-party op het terrein zelf, maar wij reisden pas op zaterdag af en kunnen dan ook weinig over de bands die daar speelden vertellen. Wel is het ons gelukt om alle bands uit het speelschema te gaan zien. Drank, eten en merchandise waren in ruime mate aanwezig en dankzij de inzet van een grote groep in blauwe shirts gehulde medewerkers liep ook de organisatie op rolletjes. En qua muziek mochten we ook zeker niet klagen! Onderstaande verslag komt van de hand van ondergetekende [RP], collega Robert de Leeuw [RL], maar ook oud-collega Marty V. [MV] is af en toe nog even bijgesprongen.

De traditionele eer om als Friese band het festival te mogen aftrappen is deze editie weggelegd voor de metalcore band Greyline. Alhoewel metalcore?? Ik moet zeggen, ik heb de band een tijdje niet meer live aan het werk gezien, maar dat de band zo'n drastische stijlwisseling hadden doorgemaakt, daar wist ik niks van. De ooit zo opgefokte metal met hardcore invloeden is ingeruild voor een pot loodzware metal met een enorme knipoog richting "southern" bands als Clutch en ook Burnt by the Sun als de zware, donkere klanken van een band als Neurosis. Vooral het langgestrekte, traag opgebouwde slotnummer had zo van de hand van Kelly/Von Till kunnen komen, ook vanwege de ultralage keelklanken van zanger/bassist Jabba. Maar ook kan de band luchtiger uit de hoek komen middels vrij vlotte passages á la Drowningman. Wat mij betreft een erg verrassend optreden van deze uitstekende band. [RL]

Dit was de band waarvoor ik eigenlijk was gekomen. Elf jaar terug op Dynamo 1997 zag ik ze voor het laatst tijdens de Aftertaste tour, toen nog in de originele bezetting. In de tussentijd is de band uit elkaar geweest, maar sinds een paar jaar heeft opperhoofd Page Hamilton weer een nieuwe band om zich heen geformeerd en alweer twee platen afgeleverd. Helmet pakt het op de verstandige manier aan: eerst twee recente nummers en vervolgens de greatest hits doos opentrekken. Zo wordt het publiek getrakteerd op uitermate strakke versies van onder meer Unsung, In The Meantime, Tic, Wilma's Rainbow en mijn eeuwige favoriet Milquetoast, allemaal songs van begin jaren '90 toen de band op haar commerciële hoogtepunt was. Helmet zal nooit een band worden die aast op publieksreactie. Abstract, stoïcijns, dwars en genadeloos groovend werken Page en kornuiten zich door een krachtige set heen die echter tot het eind blijft boeien. Band van de dag wat mij betreft. [MV]

Een club mannen, duidelijk behoorlijk op leeftijd en zwaar getatoeëerd betreedt het grote podium. Een klein, kaal manneke neemt het woord en weet met zwaar Australisch accent te melden : "It's very simple, we start playing and you folks start dancing and screaming". En dat gebeurt dan ook. In een enorm tempo jaagt de band Rose Tattoo er een groot gedeelte van het songmateriaal doorheen, een gedeelte van de songs ingekort en aan elkaar geregen. Natuurlijk doen deze Australiërs al jaren hetzelfde kunstje en waren ze al in menige zaal en op vele festivals in Europa te zien. Toch maken de ruige broertjes van AC/DC een heel lekker stukje muziek en vond ik dit een van de leukere optredens van de dag.

Rose Tattoo bijt zich vast in een muzikaal thema en werkt dat in diverse variaties uit. De hardrock 'n' roll doet nog steeds zijn werk bij het publiek. Natuurlijk werkt de muziek en de act van de band vooral door de stem en de uitstraling van zanger Angry Anderson. Af en toe overdrijft de man het allemaal wel een beetje en lijken zijn toespraken op iets wat de pastoor ook uit de preekstoel had kunnen roepen, maar goed, de bedoeling is duidelijk en de grapjes om te grijnzen ("don't drink water, fish fuck in it"). Don't Push Your Luck, One Of The Boys, Bad Boy For Love en natuurlijk Nice Boys Don't Play Rock and Roll, het komt allemaal voorbij en wordt gewaardeerd en zo is een uurtje snel voorbij. Leuk optreden van Rose Tattoo en een lekker vet geluid ook! [RP]

Biohazard is terug en dat zal velen deugd doen. De band die als een van de eersten hiphop en metal/hardcore combineerden, bestaat al sinds 1987 maar heeft altijd wel met de nodige interne strubbelingen te maken gehad. Nu dus in de vrijwel originele bezetting weer op reis en aangekomen op het grote podium van Waldrock. Zelf weet de zanger te melden dat twintig jaar geleden het eerste festival waar men ooit speelde Dynamo in Nederland was en ze vonden het dan ook leuk om twintig jaar later weer in Nederland op het podium te staan. Maar ook al doen ze nog zo hun best op dat podium, ik heb toch het idee dat het publiek niet helemaal loskomt. Maar als echte Amerikaan ga je dan zelf de boel opzwepen, is alles fuck en fucking en wordt er bijna om een cirkelpit gesmeekt. De leukste en beste pits ontstaan spontaan naar mijn mening en niet op aanvraag en dus komt ook dit project niet echt van de grond.

Muzikaal zit het allemaal wel snor en wordt er vooral materiaal uit de eerste vijf jaren van de band gespeeld, nogal logisch in deze line-up. Ik herken onder andere Shades of Grey en Black And White And Red All Over. Zelf vind ik vooral het baswerk indrukwekkend. De nogal schreeuwerige zang vind ik behoorlijk beperkt en ook veel variatie en afwisseling kent men muzikaal niet. Je zal uit het tot nu toe geschrevene begrijpen dat ik niet zwaar onder de indruk ben van Biohazard. Excuses aan de fans, ik kan er niet veel meer van maken. [RP]

Natuurlijk is het zo, dat Life Of Agony, ook na de reünie van 2005, een naam heeft hoog te houden als live act. En dan moet ik toch eerlijk zeggen dat het mij deze dag allemaal wat tegenviel. De reputatie werd niet of nauwelijks waar gemaakt. Ondanks verwoede pogingen om het publiek op te zwepen, lukte dit nauwelijks en zonder interactie met het publiek blijft er van Life Of Agony maar bar weinig over.

Het geluid was wel goed, maar niet echt vol en indrukwekkend. Ik ben niet zo heel erg thuis in de muziek van deze band, maar meen wel River Runs Red en Love To Let You Down te herkennen in de setlist. Ik loop wat verder naar achteren om van de gelegenheid gebruik te maken om een korte culinaire en sanitaire stop in te lassen. Nee, ik was al niet echt onder de indruk van Caputo & Co. en ik vrees dat daar weinig aan veranderd is deze dag.[RP]

Een van de grote namen van de Waldrock editie van dit jaar is Queenrÿche. Al sinds 1982 is de band actief, maar echt bekend werden ze met het album Operation: Mindcrime in 1988. Prog metal optima forma. Het is dan ook best wel druk voor het grote podium, toch kost het verrassend weinig moeite om naar voren te komen. Vanaf het eerste moment is het duidelijk dat het hier vooral van de muziek moet gaan komen. Weinig aankleding, weinig show, gewoon een groep mensen die komen om muziek te maken. De mannen kleunen er lekker in en net als het publiek lekker begint te reageren valt er een enorme en onverwachte stilte. Een flinke storing op het podium, lichte paniek en enige twijfel of het allemaal nog wel in orde zou komen. Maar na zo'n twintig minuten hervat de band zijn werk met een korte verontschuldiging en gaat door alsof er nooit een stilte gevallen is.

Ook het weer zit even niet mee. Echt hard regenen doet het niet, toch is het wel zo'n regentje waar je behoorlijk nat van wordt. Toch blijft Queensrýche gewoon zijn werk doen en het publiek geniet. Vooraan is er nog wel beweging en drukte maar verder op het veld staan mensen rustig te luisteren, te klappen en soms wat mee te zingen. Geen deinende swingende massa en geen pit. Dat past er gewoon niet bij. Het geluid is, op de storing na, gewoon goed te noemen met een mooie balans tussen de instrumenten en helder afgestelde vocalen. Toch mis ik er iets aan. Deze Amerikanen zwepen het publiek niet op en maken er ook geen show van, dat past niet bij ze. Maar zoals men zich nu presenteert is, komt het allemaal wel wat plichtmatig over en straalt de band, ook qua sound, wat weinig uit. Toch blijft het wel een heel mooi stuk muziek wat de mannen maken. Veel oud en bekend werk komt voorbij. Ik noem hier even Hostage, Empire en Eyes Of A Stranger. Een zeer gedegen optreden van Queensrÿche, goed om ze weer eens te horen, maar een schepje er bovenop had wat mij betreft wel gemogen.[RP]

En dan kruipen alle 8000 metalfans bij elkaar voor het ultieme slotstuk: Slayer. Nog snel even een paar biertjes op de kop tikken en laat het feest der herkenning maar beginnen! Alle ingrediënten voor een goed concert zijn aanwezig: een wereldband die zijn set altijd tot in perfectie weet neer te zetten, lekker weer, een uitstekend geluid en publiek dat alle nummers zonder na te denken meebrult. Nou moet ik zeggen dat Araya's opmerking jegens publiek ("What are you guys, fuckin' Zombies?") best wel de spijker op zijn kop slaat, want men komt nogal brakjes en afwezig over tussen de nummers door. Maar wat wil je ook na zo'n lange dag op een veld rondhangen met vreselijk veel drank en goeie bands, nietwaar? Gewoon verstand op nul en genieten van Disciple, Chemical Warfare, Cult, War Ensemble, Die By the Sword, Hell Awaits, South of Heaven, Dead Skin Mask en natuurlijk het altijd verplichte Raining Blood en Angel of Death. Laat de band het werk maar doen, daar worden ze immers goed voor betaald.

Nee, maar alle gekheid op een stokje: Slayer heerst als vanouds. Alles is weer tot in de puntjes verzorgd en wat mij betreft gaat de band nog een tijdje door. Maar helaas, aan al het goeds komt een eind, zo ook aan deze editie van Waldrock. Nadat Araya alle zombies nog een goede reis richting hun tombes toewenst, loopt iedereen tevreden richting uitgang, op weg naar de camping of op weg naar huis. Op naar editie 22. [RL]

Volgende pagina >>>

• Waldrock
• Greyline
• Helmet
• Rose Tattoo
• Biohazard
• Life Of Agony
• Queensryche
• Slayer