| Gepost door: Bart Alfvoet | Dinsdag 16 December 2008 - 10:03 |
Is een introductie nog nodig? Tegenwoordig zit Amon Amarth in ieder metalen starterspakket. Ze zijn toegetreden tot het Walhalla der bands die een trailer krijgen en allerhande extra-muzikale attributen verstrekken. Voor vele metaalhoofden werden ze een "kopen zonder luisteren"-band. Sommige vaders geven hun kind de naam Amon zelfs mee... Hoe dan ook, dit is hun zevende grote release, allen via Metal Blade. Geen klein bier toch? Iedere band die succes heeft in de metal scene, en elders, krijgt sowieso tegenwind, uit welke hoek dan ook. Daarom nam ik uitgebreid de tijd om deze release te analyseren. Twee cd's en een dvd zijn ook geen peulschil. En dan zie je dat deze uitgave al in menig jaarlijst gesmeten werd vanaf de eerste dag dat hij uit was. Voor zoiets ben ik extra op mijn hoede. Terecht?
De cd steekt van wal met dé propper van het album. De aanstekelijke en blijvende gitaarmelodie van het titelnummer was lang voor het album te horen en kreeg een ware fluffer-functie, daardoor krijg je haast een "hit"-gevoel bij het nummer. Niet onterecht, het is een echt memorabele melodie die aan de ribben blijft plakken. Vrij uptempo en stevig doorbeukend, conform Amon Amarth's vroegere werkzaamheden. Ook het volgende nummer, Free Will Sacrifice bevat zo een aanstekelijke melodie. Dit nummer cumuleert ook een hoop epiek, dat het te danken heeft aan de beladen en opbouwende sfeer waar de basgitaar grotendeels verantwoordelijk voor is. Na twee minder interessante nummers is er de stampende kraker Varyags of Miklagaard, met een excellerende heldere grunt van zanger Johan. Op het gehele album klinkt hij trouwens verstaanbaar en vrij imposant zonder teveel in monotomisme te vervallen. Op naar het volgende nummer, Tattered Banners and Bloody Flags, mijn persoonlijke favoriet. Galopperende ritmes, met een pluim voor het drukke drumwerk. Ook hier melodisch (solo)gitaarwerk, maar absoluut niet melig of Zuid-Zweeds. Dit nummer wens ik live zeker mee te maken. Al de voorgaande muzikale beschrijvingen vind je ook terug in de volgende nummers, in grote variatie en met groot onderling reliëf.
De Amon Amarth-drakkar doorklieft de wilde wateren gewoon verder zonder weerga, en dit album getuigt van weldoordachte navigatietechnieken. In vergelijking met bijvoorbeeld Versus the World is dit een soft album. Maar constante agressie is niet alles natuurlijk. Met bijzonder mooi en in vervoering brengend melodisch gitaarwerk en de nodige viking-epiek heeft Amon Amarth op deze plaat zonder u foefjes wijs te maken gewoon prima nummers gecomponeerd. Het lagere gehalte aan gewelddadigheid wordt ruimschoots gecompenseerd, waardoor het geen slappe hap wordt. Op het voorlaatste nummer krijgen we bijvoorbeeld Apocalyptica te horen, en ach, het is per-fect geörkestreerd en illustratief voor de melodieuze outing die Amon Amarth ondergaan heeft. Het glijdt naar binnen als een slibberige suppo.
De live bonus-cd en dvd zijn een mooie aanvulling op het nieuwe materiaal, net als het zeer verzorgde digibook. Amon Amarth is al een tijdje doorgebroken, maar klimmen steeds verder omhoog op de bill met albums als deze. Tegenwind komt er zeker van, dat is niet meer dan normaal. Het is waar dat wanneer je één nummer hebt gehoord van Amon Amarth, je ze allemaal hebt gehoord. Ze worden door sommigen niet voor niets de Motörhead der vikingbands genoemd. En toch is dit een verrassend album geworden. Melodie en epiek geven Twilight of the Thunder God zoals eerder vermeld een eigen gezicht en een eigen plaats in de historie van de band. Persoonlijk mis ik de scherpe kantjes en impulsieve donderslagen een beetje, maar de Twilight-zone waar Amon Amarth nu in zit kan ik makkelijk doorstaan. Een iets minder gespierd, maar nog steeds sterk en stevig album van een zeer degelijke bende Noormannen.
Tracklisting:
| * Reageer |
