Acht jaar... Acht jaar hebben we moeten wachten op een nieuwe plaat van Absu. In die acht jaar is er veel gebeurd. Shaftiel en Equitant Ifernain verlieten de band en Sir Proscriptor McGovern speelde even bij Melechesh en ging solliciteren bij Slayer (waar een vacante plaats was op de drumkruk). Inmiddels weten we dat Russley Randell Givens (want zo heet Proscriptor in het echte leven) als laatste overbleef bij de audities, maar dat Slayer uiteindelijk toch Dave Lombardo weer bij de band vroeg. Het kan verkeren...

Ook binnen Absu kan het verkeren. In de lange periode van radiostilte schraapte McGovern met veel moeite een band bij elkaar om Absu nieuw leven in te blazen. Een nieuwe cd werd al in het begin van 2007 aangekondigd, maar toch hebben we nog twee jaar op onze honger gezeten. En waarvoor? Toch niet voor deze aanfluiting hoop ik.

Absu klinkt anno 2009 als een band die heel erg als Absu wil klinken, maar daar helaas niet in slaagt. Het verlies van Shaftiel en Equitant Ifernain weegt zwaar op het bandgeluid. Zeer zwaar. Op papier is er nochtans stilistisch weinig veranderd. De band speelt immers nog steeds een snelle mix van black en thrash en ook tekstueel gaat men verder op de ingeslagen weg. Zelfs de veel te lange titels van sommige nummers zijn gebleven.

Waar wringt het schoentje dan wel? Het zit 'm in de bezieling. Het scherpe randje is weg, Absu is een brave band geworden en dat werkt gewoon niet. De krampachtige thrashriffs zijn bij lange na zo snedig niet meer als vroeger, het drumwerk is nog maar een schaduw van wat het ooit was en de toevoeging van compleet overbodige keyboards zorgt ervoor dat het laatste streepje primale agressie met rode kaken de kamer verlaat. Het kan inderdaad verkeren.

Het begint al bij de opener Between The Absu Of Eridu & Erech, een fragmentarische stop-start song die het technische kunnen van de band moet etaleren, maar daarbij vergeet dat een hoop losse riffs samen nog niet meteen een nummer is. Hét voorbeeld bij uitstek die de krachteloosheid van Absu anno 2009 aantoont is misschien wel Amy. Waar hebben ze godverdomme die riffs gehaald? Bij Hammerfall ofzo?

Ik begrijp het niet. Absu was vroeger zo smerig als de pest, de ultieme natte droom voor de black/thrash-fan. Weg agressie, weg bezieling. In de plaats krijgen we flutriffs en een brave tante-nonnekes-productie. Als ik een kleuter was, dan ging ik nu midden in een drukke supermarkt op de vloer gaan zitten janken: "Ik wil mijn Absu terug!"

Kleine pleister op de gapende wonde: de zang is wel OK.

Tracklisting:

1. Between The Absu Of Eridu & Erech
2. Night Fire Canonization
3. Amy
4. Nunbarshegunu
5. 13 Globes
6. ...Of The Dead Who Never Rest In Their Tombs Are The Attendance Of Familiar Spirits Including: A.) Diversified Signs Inscribed B.) Our Earth Of Black C.) Voor 
7. Magic(k) Square Cipher
8. In The Name Of Auebothiabathabaithobeuee
9. Girra's Temple
10. Those Of The Void Will Re-Enter
11. Sceptre Command
12. Ye Uttuku Spells
13. Twix Yesterday, The Day & The Morro

Line-up:

• Proscriptor McGovern - Vocals, Drums
• Aethyris MacKay - Guitar, Bass, Analog Synthesizers, Backing Vocals
• Zawicizuz - Guitar, Keyboards
• Ezezu - Bass, Vocals

Links:

• Absu MySpace
• Candlelight Records