| Gepost door: Bart Alfvoet | Zondag 08 Februari 2009 - 21:00 |
Manic Movement is dood, leve Manic Movement. Acht jaar en een hoop wijzigingen zitten er tussen Future Dreaming Self en deze Dark Glitter. Van de band die mij vooral in gedachten blijft van hun debuut, en de Jacques Brel cover Amsterdam, schiet muzikaal niet veel meer over. Dark Glitter is een cd waarvan de cd zelfs als een verduisterde discobal ten aanschijns komt.
Na een bewogen intro gaat Dark Glitter van start. Op een vrij bombastische manier komen de instrumenten van de grond, en dan valt de zangeres in. Pakkend, dat is het woord. De muzikale bombast wordt niet overgezet op de mooie zangstem van Virginia. Daarmee wordt de gelijkenis met Within Temptation half ontkracht. De nummers zijn ook niet catchy (als in deuntjes die blijven hangen), maar pakkend (als in emotioneel, ja, zelfs romantisch). Ik ben geen sentimentele janker, maar nummers als Vanity en Sleeping Beauty gaan direct naam mijn hypofyse. Wat ik de laatste tijd miste bij Lacuna Coil vind ik hier terug. Wat Lacuna Coil niet lukte met de Depeche Mode-cover Enjoy The Silence, lukt Manic Movement het wel met de Sting-cover Russians.
Manic Movement heeft een zeer degelijke zangeres, een fijne mix en mooie composities. Het zijn vrouwelijke vocalen, maar dat definieert deze groep absoluut niet, het is veel meer dan dat. En "dat alles", met als kapstok het woord "pakkend", is geslaagd.
Tracklisting:
| * Reageer |
