Als men mij vraagt hoe ik mijn postmetal lust, pleeg ik te zeggen 'zelfverzekerd, doeltreffend, van voldoende zelfkennis voorzien, meeslepend, en meest preferabel; onverbiddelijk vernietigend'. Ik houd niet van die zogenaamd grensverleggende bandjes die met een megalomane zelfoverschatting in hun achterhoofd de wereld in trekken om iedereen maar eens te laten zien hoe grensverleggend zij wel niet bezig zijn. Ha, daar is Buried Inside.

Wat nou muziek zonder trends is, blijft gissen. 'Geen trend is ook een trend', zeg ik dan. Buried Inside lijkt helemaal nergens aan mee te doen. Als je de koppies van de bandleden ziet denk je aan een clubje universiteitsstudenten voor wie het leven een grote verrassing is. Goed om te zien, als je het mij vraagt. Spoils of Failure is dan ook niet trendvrij. Sterker, niet onregelmatig komt er een cliché voorbij huppelen. Het mooie aan clichés is echter dat, zolang goed uitgevoerd, ze nooit gaan vervelen. En die uitvoering is waar de Canadezen in slagen.

Vier jaar is er aan de plaat gewerkt, en dat is te horen. Iedere minuut van dit conceptalbum weet de band met klassespel te vullen. Dreunende drumpartijen bieden houvast voor log, meeslepend gitaarwerk dat op zijn beurt de ondergrond vormt voor het fabuleuze samenspel tussen melodieuze gitaar en vernietigende zang. Samenspel waarmee deze band dan toch nog contouren van een eigen gezicht laat zien. Ook qua dynamiek is het allemaal precies zoals het hoort. Elk rustpunt op de juiste plek, elke uitbarsting na een opbouwende pauze (hoewel die soms wel genreontstijgend goed in elkaar steken). Volgens het boekje, maar het komt telkens weer zó hard aan. Dat respecteer ik meer dan experimenteel gedrag dat nergens heengaat.

1. I
2. II
3. III
4. IV
5. V
6. VI
7. VII
8. VIII

• Andrew Tweedy - Guitar, Vocals
• Emmanuel Sayer - Guitar
• Nick Shaw - Vocals
• Mike Godbout - Drums
• Steve Martin - Bass, Vocals

• Buried Inside
• Buried Inside MySpace
• Relapse Records