Cage - Science of Annihilation

Ik heb van Cage alleen hun tweede plaat Astronomy uit 2000 in de kast staan. Op zich een prima plaat, maar er was één gigantisch manco: de mix. De zang van Sean Peck was an sich erg sterk, maar zodanig naar voor gemixt dat er nauwelijks doorheen te luisteren was. Inmiddels zijn we negen jaar en drie platen verder en staat Science of Annihilation heel regelmatig op ten huize Count Usher.

Gewapend met een schijf waarvan de mix inmiddels wel in balans is bestormt Cage de luisteraar met onvervalste US metal van de betere soort. Jag Panzer, Iced Earth, Sanctuary,... Het zijn maar een paar namen die mij te binnen schieten wanneer ik Science of Annihilation beluister. Stoere heavy metal met verhalende teksten die altijd wel ergens een link hebben met sciencefiction of randwetenschappen. Met een nieuwbakken drummer onder de arm (Norm Leggio, ex-Psychotic Waltz) tast Cage de grenzen van snelheid en agressie zelfs nog iets meer af dan voorheen.

Hét fenomeen van Cage blijft natuurlijk zanger Sean Peck, wat een stem heeft die gozer. Peck heeft een bereik waarmee hij zowel krachtig als hoog kan zingen. Denk aan een kruising tussen Matthew Barlow en Rob Halford. Maar ook de andere muzikanten weten van aanpakken.

Het resulteert in een sterk album dat bol staat van de sterke metalsongs en in principe ook een breed publiek moet kunnen aanspreken. Wie voorgenoemde namen kan pruimen en open staat voor de iets mindere bekende metalband zal zich hier geen buil aan vallen. Aanrader!