De heren van Dream Theater zijn de ware grootmeesters van de progressieve metal. Vele albums van ze zijn ware genreklassiekers en bijna iedere progressieve band is in meer of mindere mate door hen beïnvloed. Persoonlijk reken ik Awake, Scenes From A Memory, Six Degrees Of Inner Turbulence en Train of Thought tot mijn favorieten. Ook dit jaar brengen Portnoy en co. een nieuw studioalbum uit, genaamd Black Clouds And Silver Linings.

Het bal wordt onstuimig geopend door het 16 (!) minuten durende A Nightmare To Remember en A Rite of Passage dat ruim acht minuten klokt. Op deze nummers trekt de band alle registers open en laten de heren precies horen waarom Dream Theater tot de absolute top gerekend wordt. Grootste refreinen en bombast worden moeiteloos afgewisseld met wat meer ingetogen momenten. John Petrucci en Jordan Rudess voeren als het ware verbeten soleerduels uit, terwijl James LaBrie het geheel fraai inkleurt met zijn stem. Tenslotte zorgen John Myung en Mike Portnoy voor een solide en virtuoze basis. Wither is meer een semi-ballad met LaBrie in een glansrol en met een schitterende kippenvel-solo van Petrucci.

Het volgende nummer, The Shattered Fortress genaamd, vormt het sluitstuk op een subconcept gebaseerd op het afkickprogramma dat Mike Portnoy jaren geleden volgde om van zijn drank- en drugsverslaving af te komen. Het gave aan dit nummer is dat er allerlei muzikale thema's van eerdere nummers uit dit concept verwerkt zijn, zoals The Glass Prison, The Root Of All Evil, This Dying Soul en Repentence. Het is tevens het hardste nummer van het album. Het opvolgende The Best Of Times bezorgt me een dubbel gevoel. Het nummer is weliswaar prachtig gearrangeerd, maar het ietwat zeikerige refrein doet toch enigszins afbreuk aan het geheel. Het afsluitende The Count Of Tuscany poetst het eerdergenoemde schoonheidsfoutje keurig weg. Het doet me vaag denken aan Scenes From A Memory. Met zijn 20 minuten is dit nummer de perfecte epische afluister voor deze plaat. Productioneel is alles wederom in goede banen geleid door de heren Petrucci en Portnoy, met ondersteuning van Paul Northfield.