Infernal Poetry - Nervous System Failure

Wanneer je als Italiaanse band muzikanten hebt die hun instrument beheersen, een platencontract hebt en een zanger die je niet de neiging geeft je haren uit je hoofd te willen trekken, kun je weinig meer fout doen. Zou je denken. Infernal Poetry komt net uit de Italiaanse underground geklommen, en maakt zogenaamde schizo-metal. Een uniek recept.

Het is daarom ook jammer dat Nervous System Failure zijn potentie niet geheel waarmaakt. Schizofrene metal bestaat er tegenwoordig natuurlijk genoeg, zie de hele generatie bloemetjescorebandjes dan wel de old school mathcore/metal dan wel bands als Ion Dissonance of Protest the Hero. Het muzikale recept is één ding, maar grotendeels zijn mix en productie er debet aan dat Infernal Poetry niet écht uitsteekt. De algemene sound draag ik eerder toe aan een moderne metalcoreband, dolblij omdat ze zojuist hun eerste album hebben mogen opnemen, dan aan een stel schizofrene Italianen. Vooral de drumsound is vervelend vlak, en het gitaargeluid is te clean om echt indruk op te wekken. Niet dat de vorige albums nou zo perfect klonken, maar ik prefereer toch die rauwe productiestijl. Het geeft duidelijk meer diepgang en intensiteit aan de redelijk vreemde mix van melodieuze death, math en nu metal van Infernal Poetry. Bovendien kakelt er tijdens de volledige beluistering meermalen een vrouw met een vrij irritante stem door je speakers, die je het idee geeft dat Infernal Poetry zichzelf heel speciaal vindt. In de outro van het titelnummer bereikt dit een dieptepunt, en krijg ik de neiging om puur vanwege het 'kijk mij eens schizofreen en grappig zijn'-gevoel deze plaat nooit meer op te zetten, terwijl ik van nummers als They Dance in Circles toch best onder de indruk was. Dat kan nooit de bedoeling geweest zijn.

Tracklisting: Infernal Poetry - NervoussystemfailureNervoussystemfailureNervoussystemfailureNervoussystemfailure