Sonisphere 2009
20 juni, Goffertpark Nijmegen
De oplettende metalhead zal het niet ontgaan zijn. Sonisphere is een nieuw eendaags festival, georganiseerd door
Metallica, die iedere editie (waarvan Nijmegen de eerste was) afsluit. Overige bands op de poster waren
The Sword,
Mastodon,
Pendulum,
Kamelot,
Lamb of God,
Down,
Korn en
Slipknot. Ondanks de mooie lijst namen verkocht de betreffende editie van het festival niet uit, wat gezien het niet te lege maar ook niet te volle terrein helemaal geen probleem was. De temperatuur was prettig, niet te heet, en het enige vocht dat er over de hele dag zou vallen was bier. Uitstekend festivalweer dus en Zware Metalen-verslaggevers Jakob Jan Kamminga (JJK) en Robert de Leeuw (RL) waren graag van de partij.
Dat The Sword van het programma was verwijderd was al geruime tijd van te voren bekend, maar ook de mensen die hun kaartje deels voor Mastodon kochten kregen al aan het begin een domper op hun dag; de band speelde het niet klaar op tijd in Nijmegen te arriveren en werd geschrapt. Gelukkig stonden daar een eindje voorbij de ingang de heren van de brassband Sint Blaas, om met hilarische en uitstekend verdraaide covers van Guns & Roses, Metallica en Motörhead maar ook minder harde gezelschappen als Bon Jovi het ondertussen munten kopende publiek op te vrolijken. Niet alleen vermakelijk en enthousiast gebracht, maar ook kwalitatief goed in elkaar gestoken. Deze mannen mogen vaker festivalweides komen opvrolijken.
Dat de organisatie ervaring opdeed met festivals als Monsters of Rock en Download is te zien. Een strakke beveiliging moet voor lief genomen worden, maar als toeschouwer hoef je nergens meer dan een paar minuten in de rij te staan (of was dat omdat het gewoon niet te druk was?). Alles is te zien op één podium, geen overlappingen dus. De meevallende drukte zorgde er bovendien voor dat het verplaatsen over het veld niet te moeilijk was. Minpunt was (naast dat er iets teveel emo-videoclips op de podiumschermen uitgezonden werden) dat er natuurlijk ook weer Guitar Hero (de Metallica editie, wat dacht je) gespeeld moest worden. Aanvankelijk leek het zich te beperken tot een speciale Guitar Hero stand, maar tot tweemaal toe voelde de organisatie zich geroepen een afgevaardigde band op het grote podium neer te zetten. Veel indruk heeft het niet gemaakt, want de "rockers" lieten op medium-moeilijkheidsgraad toch nog flink wat steekjes vallen. Daarnaast had de presentatrice klaarblijkelijk geen notie genomen van de doelgroep dat ze stond toe te spreken, vliegende biertjes tot gevolg hebbend.
Tegen twaalven bijt Pendulum de spits af. Niet iedereen kan de rockachtige drum & bass en vergelijkbare elektronica waarderen, maar de Britten (en dan vooral de charismatische frontman Ben Mount) hebben als enige band van de dag echt het weer mee, en weten opvallend goed (een deel van) het metalpubliek mee te krijgen. Debet hieraan is vanzelfsprekend de grote hoeveelheid jonge luisteraars die aan de shirts te zien vooral komt om Slipknot of Metallica mee te maken, en door middel van hits als Blood Sugar die de band eerder maakte, de groep al kenden. De basgolf die al tijdens het eerste nummer losbreekt is vooral op grotere afstand erg prettig, maar na amper tien minuten valt plotseling de helft van het geluid plus het linker scherm weg. De band lijkt er niet om te geven, maar aan de linkerkant van het veld is de ervaring toch wel een tikje minder. Gelukkig wordt het euvel even later hersteld, zodat de enthousiastelingen toch nog los kunnen gaan op nummers als Blood Sugar en Granite. Bij bovengetekende sloegen vooral Fasten Your Seatbelts en de Prodigycover/remix Voodoo People goed aan. De uiterst gelikte sound is normaal gesproken niet echt mijn ding, maar Pendulum staat het goed. Allesbehalve slecht voor het zwarte schaap van de dag. - [JJK]
Van Kamelot verwachtte ik vantevoren niet al teveel, moet ik eerlijk toegeven, mede doordat ik in een grijs verleden eens een verschrikkelijk tenenkrommend nummer
van ze ben tegengekomen op MTV ofzo. De beroemde quote uit de cultkomedie Monty Python and the Holy Grail ("On second thought; let's nót go to Camelot, it's a silly place!") schiet steeds door mijn hoofd, maar ach, ik ben er
immers toch. Even door de zure appel heenbijten dus dacht ik, maar uiteindelijk valt het allemaal best mee gelukkig, vooral op gebied van zang is het niet zo ballenknijperig als ik vantevoren gedacht had.
Muzikaal nog steeds niet mijn band, maar de Amerikanen weten er (ondanks het matige geluid overigens) een professionele en strakke show van te maken,
waarin vooral de gitaristen de nodige kwaliteiten vertonen. Tijdens het nummer The Haunting komt Epica's Simone Simons Roy Khan nog vocaal (en visueel) ondersteunen, maar ook dit kan mij er niet van weerhouden
de bierkraam maar weer eens op een bezoek te trakteren... - [RL]
Dan is daar Lamb of God. Het staat al met koeienletters aangekondigd, maar wanneer de Amerikanen beginnen te spelen is alle al dan niet aanwezige twijfel weg. Pure American Metal is het wat de klok slaat. Er lijkt wel even opgewarmd te moeten worden, maar na intro The Passing (afgespeeld), In Your Words en Set to Fail breekt met Ruin het hek van de dam en ben ik overtuigd. Het drumwerk scoort al een ruime voldoende, gitaartechnisch is het nog een paar niveaus spannender, en alsof het lam Gods niet genoeg klasse in huis heeft, is daar Randy Blythe. Het scheelt niet veel of zijn stem klinkt nog beter geolied en indrukwekkender dan op Sacrament en Wrath. Zit er een demoon in dat hoofd? Het moet wel een gezellige zijn, want hij maakt er een feestje van met een grote circlepit bij de nekbreker Redneck, en de onmisbare wall of death bij de klassieker Black Label. Enige kanttekening ligt bij de aankondiging van Laid to Rest. Die komt toch echt van Ashes of the Wake, en niet van Sacrament, zoals hij dus aankondigde. Maar ach, zolang hij nummers als bovengenoemde of Omerta, Walk With Me in Hell en Now You've Got Something to Die For met zo een kracht de wereld in spuugt, heb ik niks te klagen.
Deze band is overduidelijk geen machine, en biedt meer dan vier hard spelende muzikanten op een rijtje. Lamb of God is een band, en Lamb of God is metal. Eenieder die dit optreden bewust meemaakte kan dat niet ontkennen. - [JJK]
Die laatste twee zinnen had ik ook kunnen opschrijven met betrekking tot de volgende band, Down. Waar ik een hoop muzikanten uit hun nek hoor lullen over blues- of jazzinvloeden, zijn die invloeden bij Down onmiskenbaar aanwezig. Deze band heeft de blues. Een ziel, een voelbare teamspirit, en ze rocken. Phil Anselmo is wel een érg stoere jongen, maar met zo'n stem kan 'ie gerust zijn gang gaan. Met slechts één nummer van III - Over the Under (N.O.D.) ligt de focus vooral op het debuut en II - A Bustle in your Hedgerow. Jammer van Three Suns and One Star, Beneath the Tides en Nothing in Return, maar meeschreeuwen met New Orleans is a Dying Whore, Ghost Along the Mississippi, Temptation's Wings, Lifer, Stone the Crow en het toppunt Bury Me in Smoke is ongetwijfeld een even geweldige ervaring. De algemene publieksinteresse laat te wensen over, maar het enthousiasme dat voelbaar is in het afgezette voorste vak (plaats voor 2500 man, waarbij 'vol is vol' geldt) maakt dat ruimschoots goed.
Het heerlijk karakteristiek ronkende gitaargeluid, het speelse samenspel tussen Pepper Keenan en Kirk Windstein, het beeld van Jimmy Bower die in tegenstelling tot zijn collega's in al die andere bands achter een vrij sobere drumkit zit en gewoon met power zijn werk doet, het blijft allemaal hangen na dit uiterst genietbare optreden. - [JJK]
Het is daarna wel even omschakelen naar de freaky nu-metal van Korn. Veel verwachtte ik er eerlijk gezegd niet van, maar over het algemeen valt er weinig te klagen. 
Jon Davis is uitstekend bij stem, het baswerk is leuk om te zien én om te horen zonder dat het domineert, de meeste nummers worden leuk aan elkaar geplakt met elektronische experimentjes, en van de huidige drummer (Ray Luzier, als ik het goed heb) ben ik nog het meest onder de indruk. Met bijzonder effectief spel en goed zichtbaar enthousiasme is hij toch wel een van de smaakmakers van dit optreden. Men speelt niet teveel verplichte nummertjes en van het nieuwere werk worden de beste nummers gespeeld. Als opener had ik een ander nummer dan Right Now genomen, maar de keuzes voor Did My Time, Coming Undone (inclusief We Will Rock You-fragment, met een ietsjes gemuteerde tekst) en Y'all Want a Single kan ik volkomen waarderen. Beter nog zijn de vertalingen van Falling Away From Me, Here to Stay en Got the Life, en natuurlijk is ook Freak on a Leash aanwezig. Die doedelzakgrap mag overigens wel weggelaten worden. Veel voegt het namelijk niet toe. - [JJK]
Vervolgens betreden 'the nine' de bühne. Slipknot is, kijkend naar het aantal shirts dat die dag de lichamen van liefhebbers siert, vandaag de enige echte concurrent van Metallica. Muzikaal is het natuurlijk wel appels met peren vergelijken. Slipknot speelt een flink eigenzinnige vorm van moderne metal, en trekt hiermee behoorlijk de aandacht. Opluchting bij bovengetekende is aanwezig wanneer de focus lijkt te liggen op het oude werk. De band opent namelijk met intro 742617000027, (sic), Eyeless en Wait and Bleed. Minder bij mij in de smaak liggen Before I Forget, Psychosocial en Dead Memories, nummers die ik tot op de dag van vandaag een spreekwoordelijke smet vind op het ruige en vieze dat Slipknot ooit was. Nummers die daar beter op aansluiten zijn naast het vette The Blister Exists (doen die verder overbodige trommelaars ook nog wat) en het aanstekelijke doch sfeervolle Duality de Iowa-nummers Disasterpiece en People = Shit. De heren zijn in relatief goede vorm. Zanger Corey Taylor maakte live (op 9.0: Live, maar nu dus ook niet) nooit echt indruk op mij. Hij lijkt regelmatig op essentiële momenten even op adem te moeten komen. De rest van de band toont echter enthousiasme, zij het dat de passieve houdingen van Craig Jones en Sid Wilson gecompenseerd worden door de opvliegers Shawn Crahan en Chris Fehn. Aanvankelijk is de hemel bedekt, maar tegen de verwachtingen in breekt verderop tijdens de show wonderwaar (volgens Corey Taylor natuurlijk dankzij het publiek) de zon weer even door. Na Surfacing is het wel heel abrupt afgelopen, maar men komt nog wel terug voor een tweedelig toegift. Spit it Out en 'Til We Die. Zeker leuk. - [JJK]
Dan is het moment aangebroken waar het gros van het aanwezige publiek op gewacht heeft: Metallica! Voor mij persoonlijk de derde keer en eerlijk gezegd ook stiekem de beste.
Het geluid is vanuit mijn positie nagenoeg perfect en daardoor is het van begin tot eind genieten geblazen! Voordat het beroemde viertal het podium betreedt, verklapt het intro het openingsnummer al: Blackened.
Ze moeten er duidelijk nog een beetje
inkomen (vooral de heer Ulrich heeft nogal haast zo te horen), maar één van de beste metalnummers ooit klinkt zelfs op tempootje sneltrein als een klok en zo is de toon meteen gezet. Het feest der herkenning gaat door met
Creeping Death, waarbij we met z'n allen vanzelfsprekend weer een stuk of twintig keer "DIE" mogen razen tegen het einde van deze klassieker. Maar ja, bij een concert van Metallica is het natuurlijk negentig procent
klassieker wat de bell tolls. Holier Than Thou, Harvester of Sorrow en One vervolgen de setlist, waarna de eerste nieuweling wordt ingezet: Broken Beat & Scarred, welke absoluut één van de betere tracks op
vorig jaar verschenen Death Magnetic is en ook live blijkt het een schot in de roos. Dit geldt overigens niet voor alle gespeelde nieuwerds. Persoonlijk kan ik niks met nummers als Cyanide (saaianide?) en het muzikale gebed
zonder einde
The Day That Never Comes.
Geen All Nightmare Long helaas, maar opvallend genoeg worden ook nummers van St. Anger achterwege gelaten. Alhoewel opvallend? Als je knallers als Sad But True,
Sanitarium (toch wel één van mijn hoogtepunten), Master of Puppets en het ultieme Dyers Eve (geniaal!) in huis hebt dan wil je als fanatiek meebrullend publiek natuurlijk niet plots getrakteerd worden op relatieve
niemendalletjes als Invisible Kid of Some Kind of Monster of wel? Juist. Wél wordt nog als een soort verplichting Nothing Else Matters gespeeld, maar terecht in een verkorte versie. Precies in bierhaaltijd kan
ik je uit ervaring vertellen, want juist als ik terugkom wordt Enter Sandman de lucht in geknald, samen met een mooi pak vuurwerk. Op veel plekken in het publiek ontstaan kleine pitjes, waardoor mijn zojuist gehaalde biertje
voor de helft aan de grond van het Goffertpark geschonken wordt, maar dat neem je maar op de koop toe. De band verlaat het podium, maar komt nog even sterk terug! En verrassend ook, want oldtime Queen-cover
Stone Cold Crazy en het stokoude Phantom Lord hoor je zeker niet bij elk 'tallica-concert voorbijkomen.
Het is absoluut terecht geweest dat de grootste metalband ter wereld de nodige kritiek heeft gekregen op
de albums die ze na 1991 op de wereld gezet hebben, maar live heeft de band nog steeds de overtuiging en beleving van weleer. Okee, het mag allemaal iets strakker, Hammett mag van mij iets minder laconiek zijn solootjes spelen en
het is jammer dat Ulrich tijdens een nummer als Dyers Eve nét dat doublebass stukje niet aandurft, maar ik (en vele anderen met mij) kan er ondanks al deze kleinigheidjes geen genoeg van krijgen! Na de derde en laatste toegift Seek & Destroy
neemt het viertal beroemdheden nog even vijf minuten de tijd om uitgebreid afscheid te nemen van het publiek en de fans lopen voldaan en met schorre stem richting huis of bus. Het is letterlijk en figuurlijk mooi geweest. - [RL]
Sonisphere is dus een goed idee, dat voor herhaling vatbaar is. Er zijn echter wel punten van kritiek. Ten eerste is daar natuurlijk de prijs, die toch wat hoog was voor een ééndaags festival, dat een van zijn grootste namen op het laatste moment moest afzeggen. Het is daarbij onbegrijpelijk dat er voor Mastodon noch The Sword een invaller werd neergezet. Er moeten toch genoeg bandjes in Nederland rondlopen die een moord plegen voor een plekje op een dergelijk festival. Maak het prijskaartje wat aantrekkelijker en kom de volgende keer met een iets creatievere oplossing dan het programma inkorten, en een grotere opkomst is bij de volgende editie gegarandeerd. Met dank aan Erik Luyten voor de foto's van Pendulum, Korn, Slipknot en Metallica. - [JJK]
Links:
