Another heavy day in the park. Staat er trots op het programmaboekje van FortaRock - The Festival 2009. Nijmegen heeft al heel wat metalfeestjes achter de rug en FortaRock wil een vaste waarde worden in de stad. Op 11 juli 2009 vond de eerste editie plaats op het knusse Park Brakkenstein. Met een afwisselende programmering, maar zonder echte toppers op de bill, viel het festival wel degelijk op tussen de anderen. Redacteuren Raymond, Maaike en Martijn begaven zich naar het Nijmeegse en deden verslag...

Warbringer mocht het festival aftrappen om half 1 op het tentpodium. Voor een half gevulde tent begon het thrashgeweld van deze heren. Uw verslaggever stond nog in de rij voor de kassa om het polsbandje in ontvangst te nemen. De tas werd ook nog vluchtig gecontroleerd en de reep chocolade mocht mee naar binnen. Een vluchtige blik op het terrein maakte duidelijk dat al het noodzakelijke voor een festivaldag aanwezig was: toiletten, merchandise, voedsel, en Bavaria??!! Jammer dat dit de enige bierkeuze was, al zal het velen voor een kater hebben behoed. Eenmaal bij de tent aangekomen was Warbringer al op de helft van hun set, want ze speelden slechts dertig minuten. De heren leken er zin in te hebben, maar het publiek moest nog op gang komen. Op enkele enthousiastelingen na stond iedereen nog stil, wellicht om even in de juiste sfeer te komen. Bij de Open Stage verzamelden zich al enkele fans van Heidevolk. Het optreden van Warbringer zal voor de meesten niet memorabel geweest zijn. Een leuke opener, het klonk lekker, maar het geluid liet nog wel wat te wensen over. (Maaike)

Nog steeds is het terrein half leeg als de volgende band als eerste mag aantreden op de Open Stage. Aan Heidevolk de taak om wat sfeer in het festival te blazen. En dat deden ze. De vijf Gelderse heren kwamen met de welbekende kledij en schildgeroffel op en met de opener Krijgsvolk was de toon van het optreden gezet. Voor het tweede nummer Saksenland vroeg zanger Joris of het publiek wilde meezingen en de fans vooraan gaven aan dat verzoek met verve gehoor. Een paar enthousiastelingen vooraan gingen zelfs helemaal uit hun dak en na enkele nummers was de eerste pit van de dag een feit. Doorzetten deed deze echter niet, maar Heidevolk wist met hun grote enthousiasme toch wel een leuke sfeer neer te zetten aan het begin van de dag. De bekende nummers kwamen uiteraard voorbij: Valhallah Wacht, Opstand Der Bataven, Koning Radbout en Het Bier Zal Weer Vloeien. Het optreden was met krap dertig minuten erg kort om die echte Heidevolk-sfeer neer te zetten en met Vulgaris Magistralis zwaaiden de heren af. (Maaike)

Mijn eerste besogne op FortaRock was het optreden van de Amerikaanse band All Shall Perish. Met name de laatste twee platen van de heren kunnen op mijn warme belastingstelling rekenen. Met dit gegeven in het achterhoofd was ik erg benieuwd over hoe ze hun groovende deathcore op de planken zouden overbrengen. Het werd een optreden met twee kanten. Aan de ene kant speelden ze strak en kwam hun repertoire aardig uit de verf. Aan de andere kant haalden de vele pauzes tussen de nummers de vaart uit hun optreden en kwamen de meer melodieuze gitaarpartijen niet altijd even goed over door het soms beroerde geluid. Voor mij een aardige opener voor het festival, maar meer zeker niet. (Raymond)

Na All Shall Perish was het tijd voor Delain. Wacht even... Delain??!! Een groter contrast na het geweld van All Shall Perish is bijna niet denkbaar. Het was ook het enige tijdstip van de dag waarop de tienjarige kinderen met moeder vooraan bij de Open Stage te vinden waren. Dat zegt genoeg lijkt me. Wat deze band deed, in de verder magistrale line-up, zullen velen zich hebben afgevraagd. Met veel bombast kwamen de bandleden op, begeleid door een episch introdeuntje. Het overgrote deel van het publiek reageerde uitermate tam op het geboden muzikaal vermaak. Mijn meegekomen vriend noemde het dan ook 'kwalitatief uitermate teleurstellend'. Als voormalig groot fan van symfonische metal ben ik het ermee eens. Wat Delain muzikaal biedt is al honderd keer gedaan, en vaak beter ook. Het vibrato van Charlotte is uitermate irritant en alle zanglijnen blijven in dezelfde octaaf hangen. Deze band is op FortaRock niet op de goede plaats en wist het publiek niet naar hun hand te zetten. Vijf minuten voordat hun tijd erop zat, vertrokken ze dan ook. (Maaike)

Met Calculating Infinity leverde The Dillinger Escape Plan zo de blauwdruk voor elke plaat in het mathcore-genre af. Ofschoon Miss Machine en Ire Works wat minder grensverleggend zijn, geldt het gezelschap nog steeds als één van de meest invloedrijke bands in het geschifte wiskundige segment der metaal. Hun optreden was even krankzinnig, intens en geniaal als hun muziek. De gitaristen speelden de meest onnavolgbare loopjes met hetzelfde gemak als dat ze boodschappen aan het doen waren in de supermarkt, terwijl ze als bezetenen aan het rondrennen en aan het springen waren. De ster van de show vond ik de drummer die met zijn gevarieerde en jazzy spel alles netjes dichtsloeg. Zanger annex gastheer Greg Puciato zag dat het goed was. Ze speelden ook nog March of the Pigs van Nine Inch Nails, waardoor het optreden voor ondergetekende als zeer geslaagd in de boeken kan. (Raymond)

De keren dat ik een show van Keep of Kalessin bijwoonde, kwam ik er altijd een beetje bekaaid van af wat het geluid betreft. Ik was (denk ik) niet de enige. Een hard hoofd in het feit dat de Noren vandaag op het buitenpodium hun ding dienden te doen, was dan ook het gevolg. Toen gitarist en bandleider Obsidian het podium betrad en de intro van het vorig jaar uitgebrachte Kolossus, Origin inzette, leek het erop dat het allemaal wel mee zou vallen. Oké met momenten was het nog moeilijk te volgen maar Keep of Kalessin was dit keer voorzien van relatief goed geluid! Er werden slechts nummers gespeeld van Armada (2006) en het eerder genoemde Kolossus. Het nieuwe werk kwam naast de intro ook nog aan bod door middel van A New Empire's Birth, Ascendant en het titelnummer. Het publiek was tam maar de band (en met name zanger Thebon) had het zichtbaar naar zijn zin. Het optreden was goed maar het sfeertje wat men creëert op schijf (parels zoals Crown of the Kings en Winged Watcher), wordt niet waargemaakt op het podium. Een prima toevoeging aan dit festival, dat zeker wel. (Martijn)

Eén van de namen waar ik vandaag speciaal voor naar Nijmegen vertrok, was Kataklysm. De Canadezen onder leiding van Maurizio Iacono speelden enkele weken geleden voor groot publiek de Graspop-tent plat maar in de knusse circustent van FortaRock waren ze net zo enthousiast. Net als het aanwezige publiek trouwens. Het geluid was wel eventjes zwaar beneden pijl maar al snel trok dit bij tot een acceptabel niveau. De energieke show bevatte kraker na kraker met als persoonlijk hoogtepunt In Shadows & Dust, wie kan zijn bol daar nou niet op bewegen? Hetzelfde verhaal geldt voor Manipulator of Souls, Prevail, Taking the World by Storm, Crippled and Broken en de meebruller As I Slither. De voorste rijen van het publiek sloegen op hol en een agressieve circlepit en een door het publiek zelf georganiseerde wall of death waren het gevolg. Dit alles ten zichtbaar genoegen van de band. Zo hoort het en niet anders. Kataklysm stelde beslist niet teleur en binnen vijftig minuten leek de temperatuur in de tent wel verdubbeld. Prima optreden! (Martijn)

Met open mond heb ik naar Candlemass staan kijken. Dit optreden was theatraal en dat kwam vooral door zanger Robert Lowe. Als een aal glibberde hij over het podium met z'n gebaartjes en dansmoves. Fascinerend was het zeker, en soms ook een tikkeltje griezelig. Het gaf het geheel iets zeer vermakelijks. Voor de Candlemass-fans was er genoeg te genieten. Ze speelden maar zes nummers in totaal, waaronder enkele nummers van het magistrale Death Magic Doom: Hammer of Doom en If I Ever Die. Robert streek af en toe eens door z'n haar, gaf het publiek een verleidelijke (=vieze) blik en ging verder met zijn epische zang. Ook Solitude en Emperor of the Void kwamen voorbij. Als afsluiter speelden ze een cover van Rainbow, Kill the King. Zeer verrassend! De nadruk van het optreden lag zoals te verwachten bij de laatste twee albums. Dit optreden zal ik niet snel vergeten! (Maaike)

Aan Death Angel de beurt om de tent weer op z'n kop te zetten. De band is populair en het publiek reageerde enthousiast. Ook Nederland is populair bij de band, wat bleek uit de uitspraak: 'if it ain't Dutch, it ain't much', van zanger Mark Osegueda. Hij houdt van Nederland en Nederland scheen ook van hem te houden. Death Angel zette een overtuigende en energieke thrash-show weg, voorzien van de beste geluidsafstelling van de dag. Helaas moest onze Death Angel-fanaat Raymond het festival vroegtijdig verlaten in verband met ernstige rugpijn. Zodoende kan ik vrij weinig vertellen over de gespeelde nummers. Met schaamrood op mijn gezicht bied ik dan ook mijn excuses aan en inmiddels is er het een en ander aan materiaal van de band besteld. Live hebben ze me nooit teleurgesteld en dat deden ze nu weer niet. Na afloop liep er een vermoeide, rood aangelopen en bezwete horde mensen richting de bar. Death Angel had zijn doel wederom bereikt. (Martijn)

Tijd voor Satyricon. De Noorse black metal-grootheden stonden vanavond op het buitenpodium. Het was dus eventjes wennen wanneer opener Commando werd ingezet met uiterst matig geluid en een mooie blauwe lucht. Zowel de geluidskwaliteit als het volume werden later flink bijgesteld en vlakbij het podium was het vervolgens goed toeven. The Age of Nero (2008) kwam ruim aan bod met de eerder genoemde opener, The Wolfpack, Black Crow on a Tombstone en Den Siste. Sowieso lag de nadruk van dit optreden op nieuw materiaal. Zo kwamen uiteraard Now Diabolical, K.I.N.G. en The Pentagram Burns voorbij, waarbij zanger Satyr het publiek opfokte. Gedurende de hele dag vond ik de sfeer bij het buitenpodium niet geweldig en dat was bij Satyricon ook niet echt het geval. De voorste regionen van het publiek bewogen wel wat op smakelijke black metal-werkjes in de vorm van Fuel for Hatred en het oudje Forhekset maar het bleef toch allemaal iets te kalm naar mijn zin. Ik wist niet dat de metalhead van tegenwoordig voor zijn rust naar een metalband staat te kijken, maar het zal wel aan mij liggen. Aan Satyricon lag het zeker niet en de kleine pit kwam nog eenmaal op gang tijdens een strak uitgevoerde versie van Mother North. Afgezien van de omstandigheden, beslist geen slecht concert van de Noren. Ik zie ze alleen toch liever in een dampend zaaltje of toch in ieder geval in een festivaltent. (Martijn)

Na enkele andere goed ontvangen optredens in de tent, was het de beurt aan Meshuggah om de boel op stelten te zetten. Na het optreden van Satyricon haastte iedereen zich naar de tent, alwaar de verwachtingen hooggespannen waren. Onder luid gejuich kwamen de bandleden op en al bij voorbaat werd duidelijk dat ze er zin in hadden. Jens, de man die het bewijs levert dat kale mensen ook tof kunnen headbangen, eiste al voor het eerste nummer de aandacht van het publiek. Toen hij tevreden was met het gejuich en geklap werd het eerste nummer Parvus ingezet. Zoals we gewend zijn van Meshuggah was het strak, vol overtuiging en hard. De sfeer in de tent werd broeierig en velen gingen uit hun dak. Nummers van het laatste album ObZen kwamen voorbij, met een volledige uitvoering van Bleed als hoogtepunt. Als je als band zo'n nummer volledig uit kunt voeren, ben je technisch echt top. Tussendoor hief Jens de armen in de lucht, meer applaus verwachtend. Het publiek gaf het hem gaarne. Headbangen op Meshuggah blijft toch altijd lastig, heb je net een ritme gevonden, gooien ze er weer een andere maatsoort doorheen! Met de klassieker Future Breed Machine kwam er een einde aan dit heerlijke optreden. (Maaike)

De laatste band op het buitenpodium was Moonspell. Al bij voorbaat beloofde dit een bijzonder optreden te worden, omdat ook Anneke van Giersbergen haar opwachting zou maken. Helaas kon ik slechts het eerste kwartier van het optreden zien, vanwege de lange terugreis die me nog te wachten stond. Bij dit optreden begon het eindelijk te schemeren, wat de gothic metal van Moonspell zeer ten goede kwam. Ik kon nog net At Tragic Heights en Night Eternal meepakken voor ik naar de trein moest en dat klonk erg goed. Een oordeel over het gehele optreden is dan ook moeilijk, al vond ik At Tragic Heights een heel goed gekozen opener. Het rode licht onder Fernando's gelaat gaf het geheel een mooie 'duistere touch'. De sfeer zat er nu goed in en vanaf een afstandje was mooi zichtbaar hoe het Portugese gezelschap bij bijna iedereen de armen omhoog kreeg. De band was ook de eerste (en enige) met visueel ondersteunende effecten, al vond ik ze niet heel veel toevoegen. Met tegenzin ging ik richting trein, zonder Anneke in actie gezien te hebben. (Maaike)

Lange autoritten, laatste treinen en hardnekkige rugklachten zorgden ervoor dat geen van ons het optreden van 'special guests' The Devil's Blood heeft meegemaakt. Ben je toch benieuwd? Check dan even de ervaringen van anderen op het Zware Metalen forum.

Rond middenacht zat de eerste editie van FortaRock - The Festival erop. De organisatie kijkt naar eigen zeggen terug op een zeer geslaagde dag en het leeuwendeel van de aanwezigen zal hier net zo over denken. Natuurlijk, een bekertje Bavaria voor 2,30 euro is veel geld, de beste man die de bands aankondigde, bereikte bij velen al snel de irritatiegrens en het geluid (met name buiten) was vaak erg slecht.... Toch was het gezellig, geslaagd en voor herhaling vatbaar.

Onze dank gaat uit naar Bert van Metalshots.com voor het beschikbaar stellen van zijn schitterende foto's!

• FortaRock - The Festival