Laatste zaterdag van juli: Stonehenge. Dat is voor velen al jaren vaste prik en eigenlijk is dat niet meer dan logisch. Dit festival staat toch wel voor het meest knusse metalevenement van het jaar en ondanks de beperkte bezoekersaantallen weet de organisatie toch altijd weer een paar klinkende namen te strikken. Dit jaar zelfs twee grootheden uit de Verenigde Staten. Niemand minder dan Immolation en Absu staan vandaag op het kleine podium nabij het centrum van Steenwijk en als snel wordt duidelijk dat beide bands ervoor gezorgd hebben dat deze editie erg dicht tegen het uitverkochte aanzit, en dat terwijl het nabije Zwarte Cross festival ook nog in volle gang is! Een hart onder de riem voor organisator Gerrit Mesker, die na jaren trouwe dienst heeft besloten het Stonehenge-stokje over te dragen aan iemand anders. De mannen van Kouwe Makkers lasten volledig terecht een paar minuten tijd in om deze man even in het zonnetje (ja het was nog aardig weer ook...) te zetten en te bedanken en hier sluit ik me namens Zware Metalen helemaal bij aan! Dit soort actieve liefhebbers zouden er immers veel meer moeten zijn. Anyway, terug naar het festival zelf. Net als vorig jaar helaas wel weer de nodige lichamelijke ongemakken binnen onze redactie, waardoor ondergetekende er opnieuw alleen voor stond, maar ik heb weer geprobeerd zoveel mogelijk mee te pikken. Tussen het nuttigen van de nodige biertjes en de enorme gezelligheid door heb ik namelijk ook nog stiekem wat bandjes gezien...

Zoals bij tachtig procent van de Stonehenge line-up ligt ook dit keer het death metal-gehalte weer erg hoog. Het uit Kampen afkomstige Erebus mag het spits afbijten en doet dit zeker niet onverdienstelijk. De brute death metal wordt sterk afgewisseld met stevige groovestukken en zo blijft het allemaal redelijk lekker wegluisteren. Ondanks dit, de enthousiaste bruller Kevin Quilligan en dito drummer Yelmer Goudappel is het wel vrij vlak en eentonig allemaal en gaat het na een minuut of twintig toch wel een beetje vervelen. Het geluid is ook nog niet optimaal moet ik zeggen zo rond het middaguur. Verder een strakke opener, die dankzij een goeie uitstraling en performance hun licht standaard death metal nog erg overtuigend weten over te laten komen. Chapeau daarvoor!

Het niveau gaat omhoog. De brute, occulte death metal van Nox is namelijk aan de beurt en dan hebben we meteen het meest kneiterharde optreden van de dag te pakken. En wat mij betreft zelfs een van de beste ook! De geweldig boeiende riffs van de hand van de heer Oorthuis worden genadeloos snel bij elkaar getimmerd door drummer Bob Dussel en ook qua vocalen mag de liefhebber niet klagen. Ooit voorzag Seth van Severe Torture de nummers nog van zijn oergrunts, tegenwoordig is Niels van Prostitute Disfigurement de aangewezen man. Ook niet mis dus. Ik heb inmiddels een plekje ergens vooraan weten te bemachtigen en ik moet zeggen dat het geluid daar uitstekend uit de verf komt, dit terwijl het achterin toch wat behelpen is. Zelfs de bijna onnavolgbare blaststukken zijn uitstekend te volgen! Nummers als Chronozonic Chaos Gods en Satan Ex-Machina slaan in als een bom en zo hebben we hier al vroeg op de middag een van de hoogtepunten te pakken! Nadeel is dat het wat te kort is, maar dat zegt wel genoeg dacht ik zo...

Na het gezellige tussendoortje in de vorm van Kouwe Makkers, inclusief dus de huldiging van de organisator, is het de beurt aan Dead Head, die alweer voor de derde maal acte de presence geeft op Stonehenge. Wél is het de eerste keer met Ralph de Boer (ook Sidius) op zang/bas, iets wat toch best een aparte gewaarwording is, aangezien je een band immers bijna twintig jaar in dezelfde bezetting hebt zien spelen. Toch weet Ralph uitstekend met deze erfenis om te gaan. Hij komt professioneel en ervaren over en weet op een enthousiaste manier het publiek naar zijn hand te krijgen. Aangezien de heer Woning zijn wilde haren tegenwoordig ook al heeft verloren is hij nu zelfs ook de enige met lang haar binnen de band! Het moet toch niet gekker worden bij deze oude thrashers. Maar even alle gekheid op een stokje, Dead Head speelt een strakke, degelijke set en hoewel het bij de rest van de band allemaal redelijk op de automatische piloot lijkt te gaan en de gitaren iets uit balans in de mix staan, is er sprake van een sterk optreden vol met oude en nieuwe old-school thrash krakers. Gewoon nog twintig jaar eraan vastplakken zou ik zeggen!

Dan even heel wat anders. Binnen is namelijk het bonte gezelschap van Deadcell zich aan het voorbereiden op het aanstaande optreden. Ik ken de band niet, dus ik zie wel wat ik voor de kiezen krijg. Visueel is er voor de gemiddelde aanwezige heteroseksuele manspersoon in ieder geval niks te klagen, aangezien de niet onaangename gitariste gehuld is in een strak latex-pakje. Toch wel even goed voor de bloeddoorstroming na al die lelijke metalkerels op het podium aan het werk gezien te hebben nietwaar? Naja, het optreden gaat beginnen. Frontman Marcus Bodine betreedt het podium samen met de rest van de band bestaande uit genoemde gitariste, een VJ/DJ en last but not least een heuse cheerleader! Genoeg bekijks dus bij deze band en muzikaal valt het toch ook niet tegen. De opzwepende, mechanische ritmes doen vaak aan bands als Rammstein en Laibach denken en het komt behoorlijk aanstekelijk over kan ik je zeggen. Dansbaar maar toch donker, met een industriële touch. Genoemde cheerleader zorgt met haar charmante verschijning en marcherende dansact voor het visuele aspect, waardoor ik toch de neiging heb nog even te blijven staan. Helaas wordt het na een dik half uur wel een beetje teveel van het goede en houdt ondergetekende het maar voor gezien in ruil voor een koud biertje. Maar absoluut aangenaam kennis te maken met deze Brabanders.

Het muzikaal aan het zojuist geziene Deadcell verwante Hanzel und Gretyl uit Amerika is daarna aan de beurt op het buitenpodium, maar eerlijk gezegd heb ik het nu wel een beetje gehad met dit soort klanken. Leuk hoor dat in het Duits schreeuwende Pippi Langkous-vrouwtje met roze haren en die stoïcijnse kerel getooid met Spartaanse helm en duikbril, maar het is aan mij even niet meer besteed. Volgens mij hebben genoeg bezoekers het nog enorm naar hun zin, maar ik kan me er helaas niet meer toe zetten. Maar misschien komt dat ook doordat ik me onbewust al naar het komende Absu optreden aan het toeleven ben...

Want Absu is toch wel de band waar ik verreweg het meest naar uitgekeken heb tijdens deze editie van Stonehenge. Dit omdat ik al sinds het legendarische Sun of Tiphareth-album sta te popelen om ze ergens live aan het werk te zien. Zonder succes. En zowaar staan ze zomaar even in de achtertuin van De Buze! De band is niet meer bezetting van toen natuurlijk, maar dit mag de pret zeker niet drukken, vooral ook omdat bandleider Proscriptor toch altijd het boegbeeld van de band is geweest en die gewoon achter de drumkit zit vandaag. Zanger/bassist Aethyris eist het blikveld op, maar degene die, op een geweldig ophitsende wijze, het woord neemt en de nummers aankondigt is Sir Proscriptor zelf. En Absu levert hier hét optreden van de dag af. Natuurlijk komt het jongste album Absu aan bod, maar de band richt zich vooral op oud werk evenredig verspreid over alle albums. Van de oudere krakers als Descent to Acheron, Apzu en The Coming of War tot onvermijdelijke en absolute hoogtepunten in vorm van Swords and Leather, Four Crossed Wands, Manannan en natuurlijk het beestachtig geniale Highland Tyrant Attack! Wat een nummer is dat toch...

Verder kan ik weinig negatiefs melden eigenlijk, maar ik moet dan ook zeggen dat ik dit optreden vooral een beetje als "fanboy" beleefd heb. Het geluid is naar omstandigheden ook vrij goed te noemen, net als de sfeer overigens, hoewel een optreden van deze Texanen natuurlijk in een zaal nog veel beter tot zijn recht zal komen. Misschien begin november de band dan nog maar een keer aanschouwen, aangezien ze dan nog een tourtje door Europa zullen doen.

Waar Stonehenge meestal voor één buitenlandse headliner kiest, is het deze jaargang er zelfs in geslaagd om twee Amerikaanse knallers te strikken. Niemand minder dan de mannen van Immolation komen het festival afsluiten en doen dit met verve! Niet echt onverwachts natuurlijk, want waar de albums nog wel eens de kritiek krijgen dat ze nogal dof en ondefinieerbaar zijn opgenomen, aan de live-kwaliteiten van dit Amerikaanse death metal kwartet is nooit getwijfeld. En terecht, want ook vanavond is het weer smullen geblazen! Okee, de meeste aanwezige toeschouwers zijn vanwege het urenlang consumeren van de nodige goudgele rakkers al een aardig eind heen, maar hierdoor ontstaat een aangename sfeer van gezelligheid in combinatie met de brute klanken van Ross Dolan en co. Waar gitarist Bill Taylor een paar weken terug in Groningen nog halverwege moest stoppen wegens ademhalingsproblemen, is hij ditmaal gelukkig zo fris als een hoentje en kunnen we gelukkig bij nummers als Close to a World Below, Swarm of Terror, Unholy Cult genieten van het prachtige dubbele gitaarwerk van Taylor/Vigna. Ook een oudje als Into Everlasting Fire wordt terecht enthousiast ontvangen, maar ook vrij recente krakers als Hate's Plague en World Agony doen het erg goed bij het aanwezige publiek! Geen erg spectaculair optreden, maar Immolation doet gewoon wat er van ze verwacht wordt, namelijk een bulderend, oerstrak death metal optreden afleveren.

Langzaam splitsen de metalfans zich op. De één loopt richting huis, de ander richting trein, maar er zijn ook nog behoorlijk wat mensen die besluiten de afterparty te bezoeken. Want wat is er nou mooier dan met je halfzatte kop nog even de oude klassiekers van Metallica mee blèren onder het genot van een kouwe Hertog Jan? Het Hoogeveense Hammer of Justice zet Café de Swetser op zijn kop met aloude krakers als Creeping Death, Disposable Heroes, Fight Fire With Fire, Shortest Straw en Motorbreath. Een lekker zweterig feestje dus nog even, maar helaas moet ondergetekende na een uur de trein halen en is er een einde gekomen aan weer een goed en gezellig Stonehenge. Ik hoop van harte dat er iemand opstaat die het harde werken van de heer Mesker een vervolg wil geven, want als zijn vertrek het einde zou betekenen van dit inmiddels legendarische metalfestival, zou dat toch wel eeuwig zonde zijn. We gaan er gewoon vanuit dat dit helemaal goed gaat komen en is Zware Metalen ook in 2010 weer gewoon van de partij!

• Stonehenge