Elsrock 2009
29 augustus 2009, Rijssen

Elsrock is een metalfestival dat al jaren op de agenda staat. Echter zo lang als het festival bestaat is er al een strijd gaande tussen de organisatoren en een groot deel van de Christelijke bevolking van Rijssen en omgeving. Dit jaar werd wat dat betreft een absoluut hoogte- of dieptepunt bereikt. Met een golf aan bezwaarschriften en zelfs een druk bezochte hoorzitting op het gemeentehuis trachtte men te voorkomen dat Elsrock ook dit jaar weer plaats zou gaan vinden. Dat is dus niet gelukt. Stonden bij vorige edities nog flyerende christenen op de toegangsweg naar het festival, deze waren vervangen door bordjes met venijnige (en best wel grappige) teksten gericht aan deze bevolkingsgroep. Voor mij een teken dat de strijd zich verhard heeft.

Al de publiciteit heeft het festival geen windeieren gelegd. De line-up was niet sterker als in vorige jaren, maar naar mijn idee was het toch een stuk drukker als ik bij vorige edities gewend was. In de opzet van het festival waren duidelijke veranderingen aangebracht. Het schoenendoosje dat vorig jaar als tweede podium diende en als zodanig volledig flopte was niet meer te vinden en alle acts traden op het grote podium op. Minder bands dus, dat wel en een strak gehanteerd tijdschema dat enkele bands nogal in de problemen bracht. De organisatie heeft ook een vooruitziende blik gehad bij het plaatsen van een grote tent waarin het muzikale gedeelte plaats vond. De fikse stortbuien die boven ons hoofd in de loop van de dag werden los gelaten doorstonden we grotendeels droog.

Muzikaal gezien een verrassend en gevarieerd programma, prima organisatie en betaalbare prijzen. Dat zijn mooie uitgangspunten voor een geslaagd festival. Met alle publiciteit er bij dus genoeg reden om een flinke menigte op de been te brengen. Zware Metalen vaardigde Remi en Jakob Jan voor de teksten en Marjolein voor de foto's af, zodat dit verslag tot stand kon komen.

Drie koppig sterk ondernamen wij dus vanuit de redactie de barre tocht naar het verre Rijssen. Het was even zoeken, het leek wel alsof alle borden betreft Elsrock prompt verdwenen waren. Was “Hij” het die ons wilde behoeden voor de weg naar Elsrock? Wij zullen het niet weten, want na een gezellige hobbeltocht over een klein zandweggetje achter maïsvelden langs keerden wij terug naar de bewoonde wereld. Navigatie was het toverwoord en precies voordat de eerste band begon, stonden wij in een nog bijna lege tent, waar Dead In Decadeance stond te popelen om de aftrap te verzorgen.

Onze dank gaat nog uit naar Bert van Metalshots.com voor het leveren van aanvullend beeldmateriaal, daar waar het ons niet gelukt is kwalitatief voldoend fotomateriaal te produceren wegens problemen met een camera.

Het winnen van de 'Battle for Elsrock' leverde het Nederlandse Dead in Decadence de eerste 25 minuten van het Elsrockschema aan speeltijd op. Een beetje een lullige beloning, want de band heeft enkel een schamel rijtje luisteraars vooraan en een paar ongeïnteresseerde verspreid in de tent als publiek. Bovendien is het tijdschema behoorlijk strak, en krijgt de band geen minuut meer dan beloofd. Diegenen die het optreden meekregen mochten genieten van een krap halfuur aan melodieuze death metal met veel tempowisselingen, tegenwoordig ook bekend als deathcore. De melodie kwam niet zo goed uit de verf, en lager gestemde gitaren klonken erg schel (iets waar maar enkele bands die dag géén last van hadden), waardoor het technische kunnen van de erg jong uitziende heren in combinatie met het ontbrekende enthousiasme (in verhouding met zowat alle andere bands op de bill) zichtbaar op weinigen indruk maakte. [JJ]

Generc is een band van Vaderlandse bodem die sinds 2004 actief is en gespecialiseerd is in lekkere vuige rock 'n' roll. Nog niet zo lang geleden maakte men een uitstapje naar het werk van Creedence Clearwater Revival, maar gelukkig voor mij was daar vandaag niets van te merken. De muzikale opzet is simpel en doeltreffend. Dat je geen enorm drumstel nodig hebt om lekker tekeer te trekken wordt hier bewezen en ook dat een viermansband een prima vullend geluid kan produceren.De rock 'n' roll revival van de laatste jaren krijgt hier prima gestalte en het is dan ook niet voor niets dat de naam Volbeat regelmatig in mijn gedachten naar voren komt. De kwaliteit en intensiteit die de Denen produceren wordt door Generc (nog?) niet gehaald. Toch misstaat de muziek van Generc geenszins tussen het metalgeweld. De band weet prima overeind te blijven en zet een pittige set neer en het zo nu en dan wat schelle geluid past uiteindelijk prima binnen het geluid van de band. Een leuk optreden van deze talentvolle club, jammer alleen dat het maar een half uurtje was en dat de publieke belangstelling nog niet echt tot de verbeelding sprak. [RP]

Old-School is not dead, it just smells funny! is het motto van het Brabantse The Butcher, sinds 1997 op kleine schaal een hardcore punksensatie in ons kikkerlandje. De heren spelen prettig opgefokte hardcore op tempo, en vergeten hun roots niet. I Love Livin' in the City (Fear) wordt bijvoorbeeld gecoverd, men speelt enkele meer punkachtige nummers, en het Bad Religion shirt van de zanger getuigt van naast een degelijke muzikale voorkeur ook van bewustheid en een best gevoel voor humor. Afwezig zijn de slagersschorten, die toch een beetje bij het imago van de band horen, maar dat mag de pret van dit snel voorbijgaande optreden niet in de weg zitten. Hoeveel tijd hebben we nog? Tien minuten? Ooh, dan kunnen we nog ongeveer vijftien nummers spelen. Goed optreden! [JJ]

Vervolgens gaat een professioneel optreden van landgenoten Devious van start, het eerste met een logo op basdrum (dat geeft status) en eigen doek op het podium. De moderne death metal wordt verzorgd door uitstekende muzikanten en een grunter met een behoorlijk vet geluid producerende strot. Toch vermaak ik me voornamelijk gedurende de eerste driekwart van het optreden nauwelijks. Er ontbreekt voor mij een beetje de 'kick-ass-factor'. Aan de ene hand rockt het niet, en aan de andere hand wordt er door het nog steeds schelle gitaargeluid dat behoorlijk domineert nauwelijks intensiteit gecreëerd. Pas tijdens de laatste twee nummers krijg ik er dankzij óf gewenning, óf een verbeterd geluid, óf beter materiaal, een beetje vat op. Jammer genoeg duurt het vanaf dat moment niet lang meer, of de heren moeten ruim baan maken voor Martyr. overigens is het wel leuk om nog even te melden dat Devious het optreden op Elsrock gebruikte als releaseparty voor de nieuwe cd Vision, die 31 augustus jongstleden worldwide gereleased is. [JJ]

De liefhebbers van old school metal komen helemaal aan hun trekken vandaag. Geen wonder dat ik het best naar mijn zin heb. De Nederlandse true heavy metalband Martyr bewijst met een puik optreden dat er nog steeds bestaansrecht is voor dergelijke bands, ook al zijn ze al sinds 1982 actief (met tussenpozen, dat wel). Een platencontract, nieuwe cd en Europese tour met Flotsam en Jetsam bewijzen dat ook nog eens. Dat Martyr vooral live en in de oorspronkelijke opstelling indruk maakt, hoef ik niemand te vertellen, dat wordt ook vanmiddag weer volledig bewezen. Het geluid is goed, de instrumenten duidelijk te onderscheiden en het volume niet al te overweldigend. Het publiek wordt bij het optreden betrokken en zelfs op het podium gehaald om mee te bangen. De zanger gebruikt liters water om over het hoofd te gooien. In vroeger jaren heb ik dat anderen met bier en whiskey zien doen en dat maakte net nog wat meer indruk, maar dit zag er ook wel leuk uit. Liefhebbers genoten met volle teugen van dit dynamische optreden vol kwaliteit, actie en jeugdsentiment en natuurlijk konden alle nummers blindelings meegebruld worden door de aanwezige kenners en fans. Nog maar een tijdje zo doorgaan jongens! [RP]

Disabuse, is het nou weer bij elkaar, of houdt men gewoon van reünieconcerten? Boeiend! Deze Nederlandse band, die in undergroundkringen een legendarische status creëerde in de laatste jaren van het achtste decennium van de vorig eeuw, wordt door velen als een groep helden onthaald. Bij het eerste nummer ontstaat door het hakkende ritme en de snerpende zang van Archy de indruk dat het enkel thrash gaat zijn, maar zodra Ronnie zich bij de band voegt, weet men een vorm van crossover tevoorschijn te toveren die zijn weerga niet kent. Dat andere bands niet op het idee kwamen een thrash- en een hardcorezanger in één band te zetten, deze vervolgens kontschoppende nummers als Electric Death, Monastery of Malice of Every Second te laten schrijven en optredens als deze te laten verzorgen. Hoewel deze sinds 2004 slechts enkele optredens heeft gedaan is het nog een perfect geoliede machine, voorzien van het contrast tussen de venijnig klinkende en er dusdanig uitziende zanger Archy, tweede zanger Ronnie die aan alle kanten hardcore uitstraalt en de constant aanwezige lach op het gezicht van bassist Patrick, en natuurlijk niet te vergeten: de interactie met het publiek, ondanks de afstand, hoogte en hekken ertussen. Dit soort reunieoptredens mogen best vaker plaatsvinden. [JJ]

Het optreden van Tankard was voor mij een van de belangrijkste redenen om vandaag naar Rijssen te reizen. Meer dan vijfentwintig jaar ervaring in met bier doordrenkte thrash. Nog steeds weet men een publiek tot het uiterste op te zwepen. Wat mij betreft staan ze dan ook veel te vroeg op de bill, met ook nog eens als gevolg dat men maar drie kwartier speeltijd krijgt. Die tijd wordt wel ten volle benut overigens. Duitse bierthrash die je niet al te serieus moet nemen? Qua teksten zal dat wel zo zijn, maar laten we toch niet vergeten dat deze gasten een behoorlijke pot thrash spelen. Bovendien weet men het publiek enorm op te hitsen, al helpt het natuurlijk wel dat het grootste deel van het publiek de teksten vlekkeloos uit het hoofd weet mee te brullen. Dying With A Beer In Your Hand, Stay Thirsty, Zombie Attack, noem het maar op en het komt voor bij. Een heel lekker geluid, waarbij alle instrumenten goed te beluisteren zijn en een stevig volume, zonder dat er te erg vervormd wordt of het publiek de zaal uitgeblazen. Goed gespeeld ook en zoals altijd met 100% inzet. Het aanwezige publiek genoot met volle teugen en ging volledig uit zijn dak, niks aan te merken op dit optreden van Tankard dus. De oudjes doen het nog best hier! [RP]

Disabuse was niet de enige die een reünieoptreden deed. Ook Mucky Pup was voor zijn twintigjarige verjaardag aanwezig, en nog steeds even grappig als die twintig jaar terug. Muzikaal stelt het werkelijk geen drol voor, want verder dan 'leuke' nummers als Batman en Hippies Hate Water, muzikaal ergens tussen punk en proto-hardcore en The Bloodhound Gang-achtige rock in met vocalen die zo uit een of andere cartoonserie vandaan hadden kunnen komen, komt het niet. Het is echter de band die het zo grappig maakt, en dan met name bassist Marc DeBacker (What are you, fucking nuts?) en zanger Chris Milnes. Het is niet eens nodig om over de muziek te beginnen, want een ingekorte beschrijving van wat Milnes gedurende de show uitvoert kan al als verslag beschouwd worden. Al was het enkel zijn eerlijkheid. I've got some good news: we're not going to play any new song! I'm not here to sell records, I'm not here to sell dvd's. I came here, strictly for party! En dat bewijst 'ie, door zijn t-shirt te verruilen voor zijn zelfgeverfde Iron Maiden-spijkerjack uit 1982 (en overigens al drie blikjes Grolsch naar binnen te werken voor zijn eerste zanglijn). Vervolgens wordt niet alleen het publiek uitgenodigd het podium met hem te delen, hij doet ook de raarste dansjes, schudt met zijn achterkant alsof 'ie Jennifer Lopez is, gebruikt een wegwerpcamera voor een Mucky Pup fotosessie (inclusief foto van de binnenkant van zijn broek) waarbij hij de camera vanzelfsprekend het publiek ingooit, vraagt het publiek toestemming voor een 'freestyle' en voert vervolgens een subtiel uitgevoerde striptease uit. Om mij heen zie ik meerdere volgroeide metalliefhebbertjes jeugdsentiment beleven aan dit prima optreden. Nog steeds vind ik het jammer dat de muziek eigenlijk niets voorstelt. [JJ]

Ik had er al veel over gehoord, maar tot nu toe had ik niet het genoegen om Flotsam en Jetsam live te zien. Alweer zo'n monument in muziek. Deze Amerikaanse thrashers hebben al een rijk verleden achter de rug. Ruim twintig jaar na oprichting is men bezig met de opnames van het nieuwe (tiende) studioalbum en nu dus een kleine Europese tour. De line-up is al sinds 1997 niet meer gewijzigd en al die ervaring en het rijke verleden hoor je terug in het optreden van Flotsam en Jetsam. Het speelplezier spat er van af en het publiek pikt dat prima op. Het geluid mag dan wel wat schel aandoen bij momenten, het is verder prima te doen. Over de setlist van vanavond zijn de meningen nogal verdeeld, over de kwaliteit van het gebodene niet en laten we eerlijk zijn met krakers zoals Hammerhead en Doomsday kan er verder weinig meer misgaan en met negen albums voor het grijpen zijn er altijd wel liefhebbers teleurgesteld die hun favoriet nu net niet voorbij hebben horen komen. De strak gespeelde en prima gezongen puur Amerikaanse thrash werkt zeer aanstekelijk en het enthousiasme van de band doet de rest. Ergens midden in de tent, een flink eind uit de buurt van de wild tekeer trekkende pit, geniet ik met volle teugen. daar lust ik nog wel wat meer van. [RP]

Sodom opent als semi-afsluiter behoorlijk luidruchtig. Ten eerste omdat het nog steeds schelle gitaargeluid nu nog harder lijkt te staan, en ten tweede omdat men opvallend van start gaat met The Ace of Spades. Een merkwaardige keuze, al helemaal voor een band als Sodom. Stiekem hoopte ik dat het geweldige Surfin' Bird ook nog voorbij zou komen, en warempel werd deze al als derde nummer gespeeld. Het echte thrashwerk bleef vervolgens natuurlijk niet uit. Outbreak of Evil, Obsessed by Cruelty, Ausgebombt, het razendsnelle Blasphemer, City of God, Napalm in the Morning, Remember the Fallen en natuurlijk Agent Orange en Bombenhagel, onder meer. Klachten hoorde ik over het harde geluid, maar met een plekje achteraan was het prima te genieten. Jammer dat het nog steeds allemaal in het Duits aangekondigd moet worden, maar dat hoort er schijnbaar bij. Het publiek lijkt het in ieder geval niet erg te vinden. Jammer dat M16 niet gespeeld werd, maar verder was er op dit optreden weinig aan te merken. Deze band heeft ouder en nieuwer werk gewoon allemaal uitstekend onder de knie. Natuurlijk wilde men niet dat iedereen direct na de laatste act zou vertrekken, maar een band als deze voor een tributeband programmeren is en blijft een raar gegeven... [JJ]

De beste coverband/tribute band van Nederland en wijde omgeving heet waarschijnlijk Action In DC. Na eenentwintig jaar gaat men er aan het eind van het jaar een punt achter zetten en men is dan ook bezig met een soort van afscheidstour. Best wel uniek wat Action In DC allemaal bereikt heeft, kijk alleen maar eens naar waar men in al die jaren al opgetreden heeft. Ik denk dat er geen tribute-band te vinden is die in binnen- en buitenland zoveel grote podia bespeeld heeft. Vanuit dat oogpunt bezien is het dan ook logisch dat men hier als headliner is opgesteld. Gezien de rest van de bands die vandaag optreden en de aard van het festival vind ik dat wat minder begrijpelijk. Maar goed, de tent staat vol en het publiek is vanaf de eerste toon best enthousiast. Toch moet ik eerlijk zeggen dat ikzelf dat wat minder ben. Men opent met een rits meer onbekende en mid-tempo nummers. Het publiek kijkt bewonderend toe en de band doet waar ze goed in zijn: het bijna perfect klonen, qua muziek en uiterlijk, van het grote voorbeeld AC/DC. Pas na een half uurtje spelen gaat het publiek echt los als de bekendere en snellere nummers voorbij komen. Natuurlijk is het een fraai optreden, maar ook een gemiste kans wat mij betreft. Was men gestart met wat sneller en opzwepend werk dan was het publiek al vanaf het begin nauwelijks in toom te houden geweest. Coveren tot in de perfectie, dat kan je aan deze mannen wel over laten. Een groot deel van het publiek gaat dan ook na afloop tevreden naar huis of richting afterparty. [RP]

Nadat de schoen van een in mijn nabijheid landende crowdsurfer mijn neus raakte, was voor mij de lol er wel enigszins af en ietwat vroegtijdig verlieten we het festivalterrein. Met een tevreden gevoel, dat wel. Qua muziekjes hadden we best wel een aardig dagje achter de rug, dankzij de tent bleven we warm en droog en de goede organisatie zorgde voor een prima verloop. Jammer dat een clubje zakkenrollers het nodig vond om dit festival te gebruiken om bezoekers van hun geld af te helpen. maar ondanks dat minpunt, hartelijk dank aan al die mensen die tegen de stroom in durfden te roeien en ook deze editie van Elsrock weer mogelijk maakten. Nu maar hopen dat het volgend jaar weer lukt!

• Elsrock
• Metalshots