| Gepost door: Bart Alfvoet | Donderdag 03 September 2009 - 0:06 |
België en doom metal? Zeldzame combinatie. En toch. Soms valt er een zeldzaam schijfje uit de treurwilg. Het Russische Solitude Productions, sinds jaar en dag vaandeldrager in het underground doom-milieu en voorziener van menig obscuur en oorgasmisch doom-album (Ea, Comatose Vigil, ...), eigende zich de rol van label toe om dit werk naar buiten te brengen.
Haast obligatoir krijg je de ontsmettende en onstemmende intro mee. Hangende gitaaraanhalen halen je naar beneden als een slepende ziekte. Als een Shroud of False (Anathema) wordt je voorbereid op een fragiele droom. Galmend in melancholie vloeit Shepherd Of Sorrow voort uit deze neerwaartse vicieuze spiraal van zwart magnetisme. Met een sobere spirit van een Pentacost III en de beladen palliatieve romantiek van een Like Gods of the Sun verteert My Lament je lach als een sigaret in zijn ivoren sterfbed. De asbak nabij kantel je steeds verder weg met het meeslepende Silent Nights. Vervolgens een doodssmak met de death metal aangedreven doom van My Damnation Deep. Sfeervol beneveld met een onderhuids kruipend laagje keys beneemt zich de gedachte tot lachen al snel het leven. De mistige gitaren, zowel akoestisch als elektrisch. De doeltreffende druilerige drumtaferelen, de grijsgeblakerde vocalen. Het plaatje is af, het blad gevallen.
Ook inhoudelijk is het de moeite waard. Niet alleen slome loomheid, zwartgallige schizofrenie of zelfverloochening komen aan bod. Het individueel schuldmodel, de verantwoordelijkheid van het zelf, de onmacht, onwil en weerstand worden beschimpt en tegelijkertijd bewust naar boven gebracht. Doom metal als bewustwording, kom dat tegen!
Ik was niet kapot van de demo. Van dit album lig ik in stukjes. Voor fans van oudere Anathema, My Dying Bride, Katatonia en volgens het label ook van Ataraxie, Officium Triste en Saturnus. Doom-fans, u weet wat u te wachten staat...
Tracklisting:
| * Reageer |
