| Gepost door: Robert de Leeuw | Zondag 13 September 2009 - 13:13 |
Het zoveelste hoofdstuk in het oeuvre van de Britse prog-grootmeesters van Porcupine Tree is een feit. Dik twee jaar na het fenomenale Fear of a Blank Planet zitten fans van over de hele wereld met smart te wachten op het verschijnen van een nieuw meesterwerk. Nou, het wachten is voorbij! The Incident ligt een dezer dagen in de schappen en dit keer was één losse cd niet genoeg...
Het album bestaat namelijk uit twee losse delen, waarbij het volledige eerste deel uit één 55 minuten durend lang nummer bestaat. Niet dat het letterlijk één lange compositie is, maar er zit wel degelijk een logische verbinding tussen de verschillende fragmenten. Een paar losse nummers kun je er toch uitvissen: het heftige, typisch Porcupine Tree-rockende The Blind House, het heerlijke Drawing the Line, met geniaal sfeervol couplet en een opvallend catchy refrein, het Nine Inch Nails/industrial-achtige titelnummer en het lange Time Flies, waarbij het basisthema op Pink Floyd's Dogs gebaseerd lijkt te zijn. Verder nog de geniale combi van Octane Twisted met het opvolgende The Seance en het melancholische Drive the Hearse. De rest van de tracks behelzen vooral de functie als verbinding tussen de verschillende songs, waardoor je als luisteraar als het ware mee wordt genomen op een lange muzikale reis. In zijn geheel beluisteren is dan ook de beste manier om The Incident goed te kunnen doorgronden!
Het tweede deel duurt vervolgens twintig minuten en bestaat uit vier afzonderlijke tracks. Het meest opvallende nummer van deze cd is toch wel het onnavolgbare, en aparte Bonnie the Cat, waarbij Gavin Harrison een bijna onmogelijk ritme uit zijn drumstel weet te halen. Fantastisch!
Ook tekstueel heeft bandopperhoofd Steven Wilson het ditmaal wat anders aangepakt. Waar de vorige paar albums toch vooral een kritische kijk op de huidige maatschappij weerspiegelen, is The Incident toch wat persoonlijker en emotioneler uitgevallen. Verschillende incidenten om hem heen, of het nou bij hemzelf was, om hem heen of in de media, heeft hij aangegrepen als leidraad en hier zijn eigen visie en gevoel op losgelaten. Wél is het zo dat het wat zang betreft vrij minimaal is gehouden dit keer. Veel instrumentaal werk, veel ambient- en sfeermomenten, allemaal met het doel de plaat zo spannend mogelijk te maken. Het is dan ook zeker niet Porcupine Tree's meest easy-listening album.
The Incident is vrij donkergestemd en veel aspecten uit de band's discografie komen erop samen. Er wordt namelijk ook wel degelijk teruggegrepen naar een album als Stupid Dream af en toe en ook toestenist Barbieri heeft weer een ouderwets grote rol op zich genomen. Verwacht geen Anasthetize-spektakelstukken zoals op de vorige plaat, maar als je de tijd ervoor neemt, ontpopt zich opnieuw een prachtige release van toch wel een van de meest spraakmakende bands die er op dit moment op deze aardkloot rondloopt!
Tracklist cd 1:
| * Reageer |
