| Gepost door: Jan Hendriksen | Dinsdag 22 September 2009 - 19:55 |
Paradise Lost - Faith Divides Us - Death Unites Us
Century Media, 2009
Ze bestaan al 21 jaar. en zijn nu toe aan hun dertiende album. Menig band probeert ze te kopiëren en elke metalhead heeft wel zo zijn mening over dit stelletje Engelsen. Paradise Lost wist een jaar of tien terug de tongen fiks los te krijgen met het album Host, waar de meningen niet al te positief over waren. Maar langzaam maar zeker kwam de band weer wat meer terug naar een moderne versie van hun eigen geluid. Het sterke In Requiem, uit 2007, werd erg goed ontvangen en bracht zelfs bij een enkeling diepe emoties los.
Enfin, twee jaar later de opvolger daarvan. Zijn de heren echt weer op de oude koers verder gegaan of zijn ze iets anders gaan doen? De opener As Horizons End laat eigenlijk vrij rap horen dat ze inderdaad op de koers van In Requiem gebleven zijn, een echt supersterk nummer vind ik het echter niet, het is me net iets te catchy. De opvolger I Remain doet me al veel meer. Het is wat harder en krachtiger, bevat goede melodielijnen en Nick Holmes laat horen dat hij nog steeds een erg sterke zanger is. Het nummer is wel wat aan de positieve kant voor de gothic metal-uitvinders. Maar, de derde track First Light laat horen dat ook het sombere werk ze nog steeds in het bloed zit.
Zo door het album heen zwevend valt me op dat Paradise Lost er voor het grootste deel in geslaagd is een moderne versie te maken van wat ze ten tijde van Draconian Times, One Second en Icon deden. Met albums ouder dan deze drie kun je Paradise Lost gewoonweg niet meer vergelijken. Dat is bijna twintig jaar geleden... toen vond ik Metallica nog een metalband... tijden veranderen. Minpunten op dit album zijn toch nog een paar tracks die mij te poppy klinken, en dan met name het bijna irritante Living With Scars. Het gitaarwerk past niet op de rest van het album (die past mijns inziens beter op een Lacuna Coil-album) en de zang is me te overdreven. Het rare is dat ze in de titeltrack laten horen dat je best een poppy nummer kunt maken wat niet uitgemelkt klinkt. Dit nummer zou prima bij MTV/TMF/VH-1 op prime time gedraaid kunnen worden. Lekker relaxed, lekker intens en gezegend met een prachtige intensiteit.
Faith Divides Us - Death Unites Us is naar mijn mening een erg sterk album geworden. Er zitten één of twee nummers en enkele passages tussen die ietwat teleurstellend zijn en waarbij ik me afvraag: heeft Paradise Lost dat soort gitaarwerk of zanglijnen nodig? Ik vind van niet, maar goed, dat is niet aan mij. Resumerend: Paradise Lost weet zich weer erg sterk in de kijker te spelen met een minstens zo sterk album als In Requiem.
Tracklisting:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
