| Gepost door: Bart Alfvoet | Zaterdag 26 September 2009 - 20:55 |
Voor het horen van deze plaat was ik eigenlijk wel benieuwd naar hoe het zou klinken. Arch Enemy is een grote vette vis geworden door de jaren heen. Gestart als Amott-band, om hun speelwijze volledig complexloos en zonder geklaag van andere bandleden te brengen. Daniel Erlandsson kwam mee over vanuit Carcass en Sharlee D'Angelo werd al snel de vaste bassist. Enkel het zangstuk stond niet meteen vast. Johan Liiva, door velen geapprecieerd, werd vervangen door chick Angela Gossow net voor Wages of Sin. Voor velen het begin, voor velen het einde van hun fan-zijn. Hoe dan ook, Arch Enemy wist met The Root of All Evil Johan Liiva volledig uit de annalen. Een best of met songs uit de Liiva periode, nu met Angela. Bredero zou er iets over te zeggen hebben.
De eerste platen van Arch Enemy waren helemaal zo transparant, trendy en thrashy nog niet. Beast of Man geeft al aan dat de band een melodische richting uit wou gaan, maar de vocalen kregen nog niet het aandeel dat ze heden ten dagen hebben. Gelukkig hebben ze de proporties gelaten zoals ze waren en enkel de helderheid opgedreven naar het huidige niveau. De solo's klinken nog steeds indrukwekkend, alleen is het ruwe er helemaal af. Smaken verschillen. The Immortal is qua sound aangepakt en valt behoorlijk tegen. Ook al vind ik persoonlijk dat Angela het origineel wel degelijk eer aandoet (ook in de andere nummers), het venijnige is instrumentaal en productioneel compleet weggevallen. Het is gewoon mak recyclagemateriaal. Zelfde voor Diva Satanica: waar is het extreme metal-gevoel naartoe? Volledig weg. Absoluut dieptepunt: Dead Inside. Verschrikkelijk eigenlijk hoe de duistere emotionaliteit en de originele Arch Enemy-vibe compleet de nek omgewrongen worden ten koste van een moderne, cleane productie. Die brengt je dan wel technisch perfect uitgebalanceerde nummers, maar er zit geen greintje venijn meer in. Arch Enemy? Arse Enema ja...
Silverwing haalt nog net de hielen van het originele nummer, maar dat ligt vooral aan het feit dat het nummer zich perfect leent aan de thrashy sound die Arch Enemy zichzelf tegenwoordig aanmeet. Voor de rest is dit album compleet overbodig. Ok, het niveau is duidelijk véél hoger dan drie kwart van wat er op de markt komt. Waarheid. Wie de originele nummers niet kent zal ze dus best fijn vinden en wie kan daar bezwaar tegen hebben? Toch zou ik ook die mensen willen aanraden de originele versies op te zoeken. En voor diegenen die de originele versies eerst hebben leren kennen: laat deze editie maar braafjes liggen. Frustrerend boeltje is het, bijna heiligschennis. Ik ga nog liever die laatste Children of Bodom luisteren, dat zijn tenminste échte covers.
Tracklisting:
| * Reageer |
