| Gepost door: Ralph Plug | Zondag 27 September 2009 - 21:34 |
De naam Arjen Anthony Lucassen staat inmiddels wel synoniem voor kwaliteit. De lange gitarist maakt al jarenlang furore met een verscheidenheid aan projecten, waarvan Ayreon natuurlijk de bekendste (en misschien ook de belangrijkste) is. Naar eigen zeggen moet Lucassen na een groots opgezet Ayreon-album iets kleiners doen, zodat we de afgelopen jaren al van Ambeon, Star One en Stream of Passion hebben kunnen genieten. In 2009 wordt aan dat illustere rijtje Guild Machine toegevoegd, een kleiner project wat opgezet is samen met Lori Linstruth (ex-Stream of Passion), Chris Maitland (ex-Porcupine Tree) en Jasper Stevelinck (Arid).
Twisted Coil begint alvast ingetogen. Misschien té ingetogen voor een openingstrack. Het nummer duurt ruim tien minuten en is een aardige zit. Gelukkig weten Lucassen en de zijnen het geheel boeiend te houden door later wat tempowisselingen toe te voegen, en zodra Lucassen en Linstruth de versterkers opentrekken is de gitaarmuur massaal en indrukwekkend. Het album vervolgt zich met Leland Street, wat begint met een rustig intro wat mij persoonlijk erg doet denken aan Pink Floyd’s Echoes. Leland Street ontpopt zich echter tot een heftig en gitaargedreven song die zeker niet zou misstaan op één van de laatste Ayreon-platen. Met Green and Cream wordt dan het gaspedaal nog aardig ingedrukt. De song klinkt hierdoor echter de eerste helft hectischer dan misschien wenselijk is. Vanaf de tweede helft, waarbij Lucassen de achtergrondvocalen voor zijn rekening neemt, wordt het alsnog imposant.
Ook het ingetogen Season of Denial weet op dezelfde manier in het begin niet geheel te overtuigen; het begint allemaal erg rustig, maar weet uiteindelijk alsnog te verbazen in de opzwepende, aanzwengende apotheose. Een tweede en derde luisterbeurt zijn, met dit gegeven in gedachten, dan ook een stuk aangenamer. Over is met ruim zes minuten het kortste nummer op de plaat, en helaas ook het minst indrukwekkende. Het is een wat meer poppy song die zeer zeker niet slecht is, maar in vergelijking met de uitgesponnen, epische tracks op de rest van de plaat nogal in het niet valt. Afgesloten wordt met het bombastische Perfection? dat op zeer gepaste wijze een einde maakt aan een uur lang prog metal van de hoogste klasse.
Met Guilt Machine profileert Lucassen zich wederom als één van de betere muzikanten in het genre. De man weet waar hij mee bezig is en weet met On This Perfect Day weer een plaat van absolute klasse af te leveren. De teksten van Linstruth worden op zeer overtuigende wijze door Stevelinck ten gehore gebracht, de heren en dame muzikanten spelen de sterren van de hemel en het geluid staat als een huis. Hier en daar klinkt het album net teveel als Ayreon, maar dat hoeft niet echt een nadeel te zijn en is ook niet meer dan logisch met Lucassen aan het roer. On This Perfect Day is verplichte kost voor de liefhebber van het voorgaande werk van de lange gitarist, en voor de liefhebber van goede prog an sich.
Tracklisting:
| * Reageer |
