| Gepost door: Count Usher | Woensdag 30 September 2009 - 20:59 |
De zielige dan wel grappige verwikkelingen rond de persoon van Kanwulf behoren inmiddels bij de meeste black metal-adepten tot de algemene kennis. Dat de man met Nargaroth een paar bovengemiddelde platen heeft gemaakt gaan wij anderszijds ook niet ontkennen. Na het in 2007 verschenen Semper Fidelis is er nu Jahreszeiten, de zesde langspeler alweer.
De plaat opent met een gesproken proloog. Nu heb ik daar niks op tegen, maar drie minuten van dit soort gezwets is een tikje te veel. Het eerste echte nummer Frühling doet meteen mijn wenkbrauwen fronsen. Heeft 'ie nou echte een cover opgenomen van een Duitse schlager? Het nummer klinkt in ieder geval alsof Udo Jürgens de muziek heeft geschreven. Dit moet je toch echt gehoord hebben. Het zou me niet verbazen als we binnenkort een rechtzaak zien à la "Duitse schlager-muzikant daagt Kanwulf voor de rechter wegens plagiaat". Oké, het nummer gaat over de lente, maar toch.
Het navolgende Sommer begint direct op een gelijkaardige manier. Wat is er in godsnaam met deze band gebeurd? Is dit de geboorte van happy black metal?
Vanaf Herbst komt het eindelijk goed. De naargeestige sfeer van dit jaargetijde leent zich immers een stuk beter voor black metal, natuurlijk. Slepend, tergend mijmert deze song zich door de drassige aarde en zompige bruine bladeren. En dat ruim twintig minuten!
Afsluiter Winter is het beste nummer van de plaat. Furieuze, snelle black metal. Het soort dat mij deze band in het verleden het voordeel van de twijfel gaf. Het is meteen ook de meest diverse song van het stel. Veel afwisselende sferen, maar alles lijkt te kloppen. Als die Kanwulf nou 's een plaat had opgenomen vol dergelijke nummers, dan was er zelfs sprake van jaarlijstmateriaal.
Helaas, driewerf helaas. Het mocht niet zo zijn. Met een halve plaat vol vrolijke deuntjes red je het niet in dit genre. Nargaroth is immers Helloween niet. Eens te meer zien we een plaat waarop het concept heeft geprimeerd op de muziek en waarop dat concept zich eigenlijk niet echt leende voor het genre. De twee laatste nummers redden nog heel wat meubelen, maar de geleden schade kunnen ze toch niet echt teniet doen. Missie geslaagd? Ik dacht het niet.
Tracklisting:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
