| Gepost door: Count Usher | Dinsdag 15 December 2009 - 13:44 |
Verward. Zo kan ik het best mijn gemoedstoestand beschrijven toen ik de nieuwe EP van Pain of Salvation voor het eerst hoorde. Wat was dit? Een experiment dat te ver is doorgeschoten? Een eenmalig akkefietje? De nieuwe stijl? Dit is niet meteen wat ik verwachtte van een van mijn favoriete bands. Wat had die rauwe, 70's garage-achtige productie te betekenen? Waarom die schreeuwerige gitaren? En Daniel die meer schreeuwt dan zingt in de openingstrack (ik denk zelf meteen aan 21st Century Schizoid Man)?
Gelukkig klinkt het tweede nummer, Mortar Grind, iets meer als de Pain of Salvation die ik ken. Toch zijn ook hier uitbarstingen aanwezig die ik niet verwachtte in deze fase van hun carrière. Het is duidelijk dat er iets is verschoven in het Zweedse kamp. Met een iets gestoffeerdere productie had dit nog op de voorganger gekund. If you Wait laat hetzelfde rauwe, emotionele geluid horen. Het laatste echte nieuwe nummer Gone komt nog het meest in de buurt van van het materiaal op Scarsick. Minder pakkend, dat dan weer wel. Was dit een overschotje? Zo klinkt het wel een beetje. Slecht is het evenwel niet.
Uiteindelijk komt het nog wel goed met deze EP, maar feit is dat toetsenist Fredrik een wel erg kleine rol krijgt toebedeeld op dit Linoleum. Op wat sfeerverhogend gepingel na, is de goede man nergens te horen. Overheersend zijn de rauwe gitaren en de bijzonder emotionele zang. Seventies rock, prog, garage-rock en traditionele hardrock smelten op Linoleum samen tot een zwaar op de maag liggend gerecht.
De twee afsluitende tracks zijn een soort gesproken bonus track met (compleet overbodig) bandgezwets en een (toch ook vrij overbodige) cover van Yellow Raven (Scorpions).
Ruim tien draaibeurten verder zijn we inmiddels en ik ben nog steeds een beetje in de war. Ik hou mijn hart vast voor de op stapel staande langspeler Road Salt.
Tracklisting:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
