Eindhoven Metal Meeting 2009
19 december 2009
In Eindhoven sloten vele metalheads weer een metalen jaar af. Daar vond op 19 december jongstleden de Eindhoven Metal Meeting plaats in de Effenaar. Joris en Martijn vertrokken naar de stad waar de temperatuur ver onder het vriespunt lag, maar het was de moeite waard. Het verslag is hieronder te lezen, maar allereerst een bedankje voor Mira van Metalshots voor de prachtige foto’s.
Of het nu een schaamteloze onderschatting was of een briljante zet van de schemamakers om al vroeg op de dag veel bezoekers te hebben, daar ben ik nog niet uit. Feit was wel dat het Braziliaanse Krisiun de Eindhoven Metal Meeting voor geopend verklaarde met hun loeiharde death metal. Ook voor mij was het een reden om ruim op tijd de trein te nemen, en dat was maar goed ook. Met een treinvertraging van ongeveer twintig minuten holde ik de Effenaar in, waar de band net het nummer Minotaur aanving voor een goed gevulde zaal. Missie geslaagd dus om vroeg veel mensen binnen te krijgen.
Het deerde Krisiun niet dat ze maar een half uur speeltijd kregen. Sterker nog, de band had meer dan genoeg tijd om ongelofelijk te overtuigen. Het drietal was gedreven, speelde strak en foutloos en liet mede dankzij het goede geluid al snel de eerste haren wapperen. De nadruk lag op het meest recente werk, want niet alleen kwam het laatste album Southern Storm aan bod, het nummer Bloodcraft van het voorgaande AssassiNation werd gebruikt om het optreden passend af te sluiten; zwaar, strak en bijzonder overtuigend. Jammer dat ze maar een half uur gekregen hebben, ik had graag meer van Krisiun willen zien.
(Joris)
De galm van Krisiun hangt nog in de lucht en ik moet maar eens snel op zoek naar het kleine podium om Devious aan het werk te zien. Geen idee waar het is, dan maar op goed geluk. Rechtsaf, lange trap af, langs de heavy vethal, linksaf, trappetje op... Nee, dit is de wc. Gangetje door dat extra smal is gemaakt met kluisjes, langs de merch, volgende gangetje in. Ah, Devious! Ik was best benieuwd naar hoe het vaderlandse gezelschap het er vanaf zou brengen met een nieuw album in de pocket en op de tour met de grote metaljongens van Entombed en Merauder.
Het optreden van Devious mocht er wezen, de band speelde enthousiast en de nummers van het nieuwe album Vision kwamen goed uit de verf. Helaas ging niet alles vlekkeloos deze middag, zo viel de intro van een song plots weg en viel er later een microfoon tijdens zijn dienst uit, wat er overigens erg komisch uitzag. Dit soort euveltjes ben je snel vergeten als je de band verder lekker aan het werk ziet, en als dan ook nog eens luitjes van Entombed op het podium mee kunnen brullen is het optreden geslaagd te noemen. Leuk dat het deze band zo voor de wind gaat, puik werk!
(Joris)
Aan de zware geluidsklanken te horen verbaaste het me niet als de Effenaar plots een paar decimeter dichterbij het station had gestaan. Het kon in ieder geval maar één ding betekenen: Grave is aan het werk om je, ik citeer: 'fucking quality death metal' te laten horen, en deze oude Zweedse rotten wil je niet missen.
De grote zaal werd ondergedompeld in de zware Zweedse death metal. Grave liet het publiek zien hoe het moet, maar deed dat eigenlijk zonder heel erg te boeien. Begrijp me niet verkeerd, nummers als The Obscure Infinity en 8th Dominion waren strak. Maar heel erg lang kon ik niet geïnteresseerd blijven. Ook de interactie met het publiek zorgde er niet voor dat ik na de veertig minuten speeltijd smachtte naar meer, ondanks dat afsluiter Into the Grave je nog bijna doet twijfelen. De grap dat je te oud voor deze shit wordt is leuk, maar een tweede keer niet meer. Muzikaal gezien was het dus goed te pruimen, maar verder was Grave niet bepaald memorabel bezig.
(Joris)
Vlak nadat Grave zijn kunstje vertoonde wilde ik nog even een stukje Serpentcult meepikken. Na de perverse ineenstorting van Thee Plague of Gentlemen heeft de band een doorstart gemaakt onder de naam Serpentcult en is het viertal hard aan de weg aan het timmeren.
De doom metal van de band werd goed ondersteund door lichten en de toewijding van zangeres Michelle Nocon, die overigens op sommige momenten met haar stem bijna tegen het valse aan kwam. Maar gelukkig zonder deze grens te overschrijden. Helaas werd ik niet overtuigd en had ik het gevoel dat de band meer in zijn mars heeft dan wat ik te zien kreeg. Ik denk dat ik en de bezoekers meer nodig hadden dan een vluchtig kijkje op een metal meeting om echt in de muziek te komen.
(Joris)
Iets voor het optreden van Shining kon ik mijn hardwerkende collega Joris eindelijk wat werk uit handen nemen. Een file bij Tilburg zorgde er voor dat ik niet eerder aanwezig kon zijn. Mijn verwachtingen voor Shining waren wat laag. Mijns inziens komt een band als deze beter tot zijn recht in een klein donker zaaltje met onbeperkte speelruimte. In Eindhoven hadden Kvarforth en de zijnen slechts 40 minuten de tijd om de kunst der depresieve black metal te vertonen. Dat is natuurlijk veel te kort, vandaar mijn verwachtingen wat betreft de intensiteit van het optreden.
De mannen trapten af met Claws of Perdition en opvallend genoeg kwam het puike gitaarwerk van Peter Huss goed naar voor. Verder moest het geluid een beetje zijn weg vinden, maar naar mate het optreden vorderde werd het steeds beter. Frontman Kvarforth hield zich rustig en wekte slechts wat reacties op toen hij zijn bassist sensueel op de bek pakte. De setlist stond geheel in het teken van nieuwer werk. V - Halmstad werd aangehaald met Yttligare Ett Steg Närmare Total Jävla Utfrysning en vervolgens kwam het onlangs uitgekomen VI - Klagopsalmer aan bod met Plågoande O'Helga Plågoande en Krossade Drömmar Och Brutna Löften.
Logisch dat de band nieuwer werk uit de kast haalt, maar zelf had ik liever wat meer werk van V - Halmstad en het hoopontnemende IV - The Eerie Cold gehoord. Verrassend was de keuze om een nummer van het komende album, VII - Född Förlorare te spelen. De track klonk als een verlengde van het werk wat dit jaar is uitgekomen, stevig en doeltreffend. Er werd afgesloten met het heerlijke Låt Oss Ta Allt Från Varandra en mijn verwachtingen werden waargemaakt. Shining speelde een degelijke maar veel en veel te korte set. Slecht was het geenzins.
(Martijn)
Tot onze grote spijt hebben we het optreden van Posthum moeten laten schieten. Graag verwijzen we je naar het verslag van hun optreden in Alkmaar op 3 december 2009.
De band Equilibrium doet het goed. De laatste plaat, Sagas, werd hier bij Zware Metalen zowat ejaculerend ontvangen en dat zegt natuurlijk iets. Zelf had ik tot voorkort nooit van de band gehoord en dus vond mijn eerste kennismaking met dit Duitse collectief plaats in Eindhoven. De voorste regionen van de goedgevulde grote zaal veranderden in een springende massa toen Prolog auf Erden het concert opende. Hoewel de schreeuwzang van Helge Stang soms wat verzoop in het melodieuze viking/folk-geheel was het allemaal goed te volgen. Dat deze muziek aan mij niet echt besteed is, was voor de aanwezige fans wel het meest onbelangrijke van het gehele optreden. Equilibrium deed wat het moest doen: snelle, onvermoeibare en opbeurende folk/viking metal maken. Voor velen een hoogtepuntje van de nog vroege avond.
(Martijn)
De grootste verrassing in Eindhoven kwam uit Nieuw-Zeelandse hoek: Ulcerate. De setting was perfect om de muziek van dit viertal uit de verf te laten komen. Kleine (intiemere) zaal, goede verlichting, goed afgesteld geluid en een overtuigende setlist. De langgerekte death metal-nummers waren veelzijdig, technisch en meeslepend. Drie eigenschappen die niet bepaald alledaags zijn voor death metal, maar misschien daarom ook des te boeiender.
Tijdens het optreden kwam het nieuwste album Everything is Fire veel aan bod. Op cd klinkt het allemaal alleraardigst, maar niet om over naar huis te schrijven. Live werd ik echter helemaal opgezogen door de muziek, die zwaar en intens was. Het ene moment snel en headbangbaar, het andere moment repetitief en hypnotiserend, aan elkaar gelijmd door veel blastbeats. Toen het optreden voorbij was moest ik mezelf even wakker schudden. Is dit dezelfde band die ik op cd hoorde?
(Joris)
Het was maar goed dat Hackneyed op een goed verhoogd podium optrad, anders had ik deze broekies niet kunnen zien. De kindertjes waren echter gedreven om een goede show neer te zetten en pakten daarom vooral uit met nummers van hun laatste album Burn After Reaping, een plaat die een stuk beter in elkaar steekt dan het debuutalbum Death Prevails. De meesten die een kijkje kwamen nemen konden de mix van death metal en deathcore prima waarderen en lieten de manen wapperen. Ik was zelf echter wat minder onder de indruk. De muziek klonk me te alledaags om te boeien en de podiumpresentatie was beperkt tot constant heen-en-weer geloop van de gitaristen en bassist. De band viel weinig te verwijten, maar onder de indruk was ik echter niet.
(Joris)
Helaas hebben we beiden weinig tot niets gezien van Impaled Nazarene. Mijn maag had overduidelijk vulling nodig en de rij bij de heavy vethal was op dat moment te lang om bij te blijven wachten. Terwijl Joris naar de heertjes van Hackneyed stond te kijken, piepte ik er stiekem en impulsief tussenuit. Een bord kebab had me zelden zo blij gemaakt. En Impaled Nazarene? Ik zal dit stukje maar afsluiten op de manier hoe zanger Mika Luttinen dat vanavond deed: ”We are Impaled Nazarene and you are not. FUCK OFF!”. Met welgemeende excuses.
(Martijn)
Eindelijk eens wat Noorse black metal! Het was aan Elite om de bezoekertjes er aan te herinneren hoe Noorse black metal ook alweer klinkt; ijzig rauw, haatdragend, onverstaanbaar, snel en strijdlustig. Vooral het strijdlustige werd benadrukt, niet alleen muzikaal, want frontman Bent Arne Mathisen trad gewapend op met naast zijn stembanden een strijdbijl en vlag. Het publiek werd getrakteerd op een genadeloos spervuur van snelle riffs, agressieve vocalen en hakkend drumwerk dat er bij ondergetekende goed in ging. Een indrukwekkend optreden, waarbij iedere song van Kampen en We Own the Mountains overtuigend uit de verf kwam.
(Joris)
Het podium in de grote zaal werd inmiddels klaargemaakt voor Legion of the Damned. De band is populair en de aankleding straalde dit al uit zonder dat er ook maar een bandlid op de planken was gekomen. Naar het optreden dan... ik heb ze wel eens overtuigender zien spelen, om maar even met de deur in huis te vallen. Uiteraard beukten de heren er vanavond ook weer op los maar aan goed geluid ontbrak het het gehele optreden. Mijns inziens is dat een probleem voor een band als Legion of the Damned, een band die het niet moet hebben van hoogstaande muzikale kwaliteiten maar gewoonweg van een zuiver beukfeest.
Zanger Maurice leek vanavond slecht bij stem te zijn en wat er met de snaredrum van Erik Fleuren aan de hand was, weet ik ook niet. Natuurlijk werd er actief gereageerd op meebrullers als Son of the Jackal, Diabolist en de afsluiter Legion of the Damned. Daarnaast had de band er ook zichtbaar veel zin in, maar ik heb ze zoals gezegd al eens beter zien spelen. Veel aanwezigen genoten zichtbaar wel van dit optreden en daar gaat het om.
(Martijn)
De afgelopen jaren heeft Skyforger veel optredens gegevens in Nederland, maar de nummers die gespeeld werden kwamen steeds van albums die al lang en breed uitgekomen waren. Gelukkig was het vandaag anders, de band komt binnenkort met een nieuw album (Kurbads) en ik was erg benieuwd naar nieuw materiaal.
Wat betreft het nieuwe materiaal kon ik mijn hart ophalen. Kurbads kwam volop aan bod, en ik moet zeggen dat het fijn klonk eindelijk eens nieuw materiaal te mogen horen van de Letten. Wat echter wel opviel is dat er niemand aanwezig was om de folklore-instrumenten te behandelen, zelfs niet iemand achter de geluidstafel om het in de muziek te mixen. Hierdoor kwam de muziek wat kaal over en dat was toch wel een groot minpunt te noemen. Desalniettemin maakte Skyforger er een degelijk optreden van. Zoals altijd waren de bandleden gekleed in traditionele kledij en werd ieder gespeeld nummer voorzien van wat uitleg. De band speelde met veel plezier en kreeg het publiek aardig aan de gang. Maar toch had er meer in kunnen zitten, en dat vond ik jammer.
(Joris)
Een optreden van Entombed is voor mij altijd een hoogtepunt. Drankbak LG Petrov maakte het enkele maanden geleden lekker bont in de Tilburgse 013 en zo hoort het ook. Vanavond hield de beste man zich echter wat rustiger, in tegenstelling tot de setlist. Opener Eyemaster, afkomstig van het geweldige Wolverine Blues (1993), zette direct de toon voor het gehele optreden. Een vrij kleine maar trouwe pit kwam op gang en verdween pas toen de lichten weer aangingen. Dat Entombed met nieuwere nummers ook prima kan overtuigen bleek maar weer eens uit de meezingpraktijken tijdens Serpent Saints, prachtig.
Het geluid was redelijk tot goed te noemen en de uitgesproken en typische lompheid van de band kwam hierdoor goed naar voor. Ook tussen de nummers door bleef Petrov headbangen en gitarist Alex Hellid kon overduidelijk niet van de Nederlandse groenten afblijven, gezien de stand van zijn ogen. Het boeit allemaal niks, Entombed knalde door de setlist als een malloot met hoogtepunten in de vorm van Out of Hand, Revel in Flesh en de geniale klassieker Left Hand Path als nekbrekende afsluiter. Een tweede gitarist zou soms welkom zijn... that's it. Entombed was voor mij de band van de dag.
(Martijn)
Met Those Whom The Gods Detest knalde Nile een dijk van een plaat door onze strotjes. De muzikale evolutie die deze band doormaakt is prima aan mij besteed, en zoals het er naar uitzag ook aan vele anderen. Met donderende Egyptische klanken kwam de band op om af te trappen met de openingstrack van het laatste album, Kafir!. Een agressieve opener die een reeks van nieuw materiaal inluidde.
Wat betreft het geluid is het bij Nile altijd een beetje wikken en wegen. Op het eerste gehoor was alles prima te volgen, mede doordat zowel het drum- als vocaalgeluid prima in de mix stonden. Toch hoor je eigenlijk maar een fractie van wat de band daadwerkelijk presteert. De vliegensvlugge kunsten van bassist Chris Lollis zagen er enorm imposant uit maar veel hoorde ik er niet van door die enorme geluidsmuur die Nile heet. Desondanks was het genieten van Ithyphallic, Papyrus Containing the Spell to Preserve Its Possessor Against Attacks From He Who Is in the Water, Permitting the Noble Dead to Descend to the Underworld en Utterances of the Crawling Dead. Veel nieuw werk dus, wat prima werd ontvangen. Frontman Dallas Toler-Wade was kort van stof maar fokte het publiek lekker op tussen de nummers door. Nile sloot het toch wel indrukwekkende optreden af met de meebruller Black Seeds of Vengeance. Voor velen de band van de avond... en terecht.
(Martijn)
De prijs voor beste podiumaankleding gaat naar het Duitse black metal-drietal Darkened Nocturn Slaughtercult. Niet alleen de grote Baphomet, bokkenschedels, liters nepbloed en corpsepaint zijn een opvallende aankleding van het optreden, ook de verschijning van frontvrouw Onielar is een opvallende. Met haar extreem lange haar, onevenaarbare screams en corpsepaint is ze een attractie op zich.
De schelle black metal van het drietal kwam wat moeizaam uit de verf. Hier viel de geluidsman niet op aan te spreken, maar wel de band, die geen bassist heeft. Enerzijds komt dat de sfeer wel ten goede, want de kleine zaal van de Effenaar leek wel een behekste begraafplaats. Anderzijds was het lastig om de structuren van de songs te ontrafelen. Toch blijft de band een lust voor oog en oor. Het drietal speelde furieus en snel, en vooral de drummer leek zowat door zijn drumstel heen te slaan. Goed optreden, maar niet erg lang boeiend.
(Joris)
De onbetwiste hoofdact van vanavond was Satyricon. Anno 2009 moet de band het van een grote massa fans hebben. The Age of Nero sloeg onverwachts goed aan en de toekomstplannen beloven veel. Het gaat Satyricon voor de wind en dat was goed te zien aan de drukte in de zaal. Ietwat verbaasd was ik bij het horen van de aftrapper Repined Bastard Nation, ik had Commando verwacht. De rest van het optreden was mijns inziens wat voorspelbaar. De band speelde wat het publiek wilde horen; The Pentagram Burns, Now Diabolical, Black Crow On A Tombstone en het tegenwoordig gebruikelijke oudje Forhekset.
Als het om geluid gaat zie ik de Noren het liefst wat tragere stukken spelen, gezien het eind tijdens de blastpartijen nog wel eens zoek wil raken. Ook vanavond was dit het geval maar het kon de pret voor velen niet drukken. Satyr was zichtbaar blij met de reacties van het publiek dat tijdens de staart van het optreden werd getrakteerd op Fuel For Hatred en het onvermijdelijke Mother North inclusief indrukwekkend meezingbegin. Rond middernacht kwam het optreden ten einde. Een sterk bebaarde Frost kroop vanachter zijn prachtige drumstel om zich samen te voegen met de rest van de band... een buiging... luid gejuich... klaar. Wanneer we Satyricon weer zien is nog onduidelijk. Een prima hoofdact van Eindhoven Metal Meeting.
(Martijn)
De gangsters van Merauder hadden de uiterst ondankbare taak om tijdens de show van Satyricon de kleine zaal te voorzien van een stevige portie eerlijke metal/hardcore. Het zaaltje was misschien net voor een kwart gevuld en dan komt een act als deze gewoonweg niet tot z’n recht. Het kon frontman Jorge Rosado niet veel schelen. Hij en zijn band gingen er voor. Voorzien van een bikkelhard geluid, wat overigens stond als een huis, werd het aanwezige publiek nog eens 40 minuten lang de rust ontnomen. Al vroeg in het optreden kwam de klassieker Master Killer voorbij en fans gingen ondanks (of dankzij) de grote hoeveelheid ruimte flink uit hun dak.
Wat opviel was dat de nummers van het dit jaar uitgebrachte album God Is I keihard werden meegebruld. Het album valt overduidelijk in de smaak, en terecht. Toen het einde naderde werd het publiek nog even vriendelijk verzocht om hard ”Fuck Satyricon” te roepen. Het zat Jorge blijkbaar toch een beetje dwars. Merauder gaf een goed optreden onder slechte omstandigheden weg. De aanwezigen werden prima vermaakt door het oneindige enthousiasme van de gehele band, vooral toen Devious-zanger Arnold ook nog een stukje mocht meebraken. Voor herhaling vatbaar.
(Martijn)
Tijd voor leder, spikes en genadeloze death/thrash. Deströyer 666 mocht het reguliere programma van Eindhoven Metal Meeting in de kleine zaal afsluiten. In tegenstelling tot Merauder trokken de van origine Australische thrashers wel volle zalen. Een zwetende massa metaalliefhebbers stond voor ze klaar, en zij voor hen. Uiteraard kwam het nieuwste album Defiance aan bod, maar ouder werk werd gelukkig ook niet geschuwd. Een gedetailleerd verslag betreffende de setlist is door overmatig alcoholgebruik op de bewuste avond niet van toepassing, maar een ongetwijfeld hoogtepunt werd bereikt toen het oudje Australian and Anti-Christ werd ingezet. Het geluid paste prima bij de band. Hard, roekeloos en puur. Deströyer 666 was een prima afsluiter voor velen waaronder mezelf.
(Martijn)
Zo kwam er een eind aan een erg geslaagde dag in Eindhoven. Het programma was gevarieerd en er was voor iedereen eigenlijk wel wat wils. In tegenstelling tot de verwachtingen viel de drukte in de Effenaar erg mee. Kortom, complimenten aan de organisatie en bewondering voor het schoonmaakteam! Volgend jaar weer!
Links:
