| Gepost door: Reinier Huisman | Maandag 18 Januari 2010 - 12:46 |
Als After opent met The Barren Lands word ik toch wel een beetje nostalisch. Goed, het is zeker niet Anthems to the Welkin At Dusk of In the Nightside Eclipse; albums die ik tijdens mijn krantenwijkje draaide tot het tape uit m'n walkman kwam lopen maar dit lijkt toch wel mooi op werk van Prometheus! Ach, Emperor...mooie tijden! Niet alleen voor een gemiddelde fan trouwens. Candlelight Records beweert dat Ihsahn met Emperor (en alle nevenprojecten, maar die vallen ongetwijfeld in het niet) driekwart miljoen albums heeft verkocht. Dat is niet mis voor dermate extreme muziek zonder de marketing power die een Slipknot of een Rammstein tot hun beschikking hebben.
Terug naar het album. Voor mensen die nog niet bekend zijn met het solowerk van Ihsahn, neem de laatste werken van Emperor in je achterhoofd en trek die in je hoofd een handvol albums door in de richting van de ultieme progressie (extrapoleer je gek). Voor mensen die al wel bekend zijn met zijn solowerk: After is een werk geworden met meer dynamiekwisselingen dan bijvoorbeeld The Adversary en heeft waarschijnlijk als meest spannende verandering de toevoeging van een saxofoon (gespeeld door Jorgen Munkeby van Shining) op een groot aantal nummers. Erg origineel en op één nummer na is dat zeker geslaagd. Helaas, op A Grave Inversed heeft hij geprobeerd om de saxofoon als een aggresieve toevoeging neer te zetten terwijl in mijn bescheiden mening, in de context van deze muziekstijl, de saxofoon alleen geschikt is om een dosis melancholie of een warm, bijna romantisch mystiek geluid neer te zetten. Maar gelukkig op nummers als Undercurrent en On The Shores gaat het wel helemaal goed en voegt het geluid, in Ihsahn's eigen woorden, inderdaad een zilveren randje toe.
Dit is wederom een knappe, van tijd tot tijd geniale plaat, die veel meer kop en staart heeft dan de vorige releases. Veel sterke nummers die allemaal wat anders hebben zoals het stuwende en epische titelnummer, het breekbare en warme Austere wat zeker aan rustigere nummers van Opeth doet denken en afsluiter On The Shores waar alles nog eens even op een meesterlijke manier samenkomt in een tien minuten durend epos. Ik kan er net geen echt topcijfer onder zetten omdat het me emotioneel gezien iets te weinig raakt (en vanwege het minder geslaagde experiment in A Grave Inversed) maar het is zeker de meest progressieve en beste van de drie Ihsahn-albums. Van harte aanbevolen aan iedereen die tijd heeft om er even voor te gaan zitten.
Tracklisting:
| * Reageer |
