| Gepost door: Ben Corin | Donderdag 28 Januari 2010 - 12:11 |
De Amerikanen van Salt the Wound hadden nu de meest bekende deathcoreband kunnen zijn, maar door het komen en gaan van bandleden hebben ze niet naar het succes kunnen grijpen zoals menig genregenoot dat kon. Erg jammer, want de band heeft besloten ermee te kappen (ze zijn nu bezig aan hun laatste tour), met als nalatenschap het sterke album Carnal Repercussions en Ares, hun zwanenzang. En Ares is zo mogelijk nog briljanter dan de voorganger.
Het is anders, dat wel, mede door de nieuwe zanger, Matt Wessoly. Waar het vorige album vooral vuil en bruut klonk, klinkt dit album veel agressiever en venijniger. Wessoly screamt vooral (ook al vergeet hij niet te rochelen en te brullen), de drummer blast en de (bas)gitaristen raggen alsof hun leven ervan afhangt. Een grote verbetering is vooral het feit dat het album vol met sterke songs staat. Werkelijk ieder nummer doet het bloed kolken en de hersenen kortsluiten (is dat een woord?). Hail the Locust kent een briljant geschift (en onverwacht) einde, de breakdowns in From My Hands zijn om de vingers bij af te likken en het laatste nummer is een opeenvolging van tracks die men is vergeten te versnijden.
Als deathcoreliefhebber moet je dit al lang kennen. Denk Carnifex of Suicide Silence, maar dan een stuk agressiever. R.I.P.
Tracklisting:
| * Reageer |
