Stonehenge

Op zaterdag 26 juli was de dag dat de negende versie van het Stonehenge festival. Was vorig jaar de line-up aan de wat rustigere kant, dit jaar was het vooral brute metal die op het kleine veldje achter de Buze Steenwijk teisterde.

Om 1 uur trapte het Leidse Xenomorph af. Deze band kende ik zelf nog niet, maar na enige rondneuzen werd me duidelijk dat deze band zijn sporen al verdiend heeft. De deathmetal met thrash en black trekjes word overtuigend gespeeld (na een door de techniek veroorzaakt haperende start), maar kan nog niet echt rekenen op een respons vanuit het publiek. Het openen van een festival blijkt wederom een nogal ondankbare taak, maar Xenomorph kan terug kijken op een goed optreden.

Katafalk was hierna aan de beurt, onlangs was er weer een line-up wisseling, met als meest opvallende verandering de terugkeer van Wokkel als zanger. Niels heeft de microfoon neergelegd en heeft nu in Katafalk het gitaar ter hande genomen. Wokkel blijft een klasse zanger, maar zo nu en dan liet hij een steekje vallen, en kreeg ik de indruk dat hij erg moe was. Katafalk speelde naast nummers als "Redeemer" en "Cannonfodder" ook nog een nieuw nummer wat niet op "Storms of the Horde" staat, het nummer is langer en wat uitgebreider van opzet dan het vorige werk. Het klonk in ieder geval erg goed.

En dan is het tijd voor The Monolith Deathcult, vond ik ze bij een eerder optreden (Noordschok Festival) nogal rommelig overkomen, deze keer klonken ze stukken beter. Het begint er op te lijken dat de beweringen die de heren over zichzelf doen nog de waarheid zijn ook.

Hierna een band die de vorige bands er toch een beetje uit speelde, Altar-native, oftewel Altar in de Youth Against Christ line-up. Vanaf de eerste toon die gespeeld werd was het meteen raak, oude tijden herleefde. De klassiekers knalde om je oren, "Jesus is dead", "Throne of Fire" etc etc. Erwin Kelder was heerlijk op dreef en genoot zichtbaar van de constante moshpit en de vele bangende hoofdjes. Één van de toppers op Stonehenge dit jaar!

Dit jaar was het ook de eerste keer dat er binnen een podium was. Meteen na afloop van Altar-native stonden hier de Kouwe Makkers om hun Nederlandstalige pot herrie te laten horen. Kouwe Makkers is het beste te vergelijken met een wat hardere en meer to the point versie van de Raggende Manne. De frontman kan een lekkere pot schreeuwen en gebruikt de ruimte die hij krijgt, maar de rest van de band mag wel iets meer laten zien dat ze graag op het podium staan. Goed optreden met een geslaagde versie van The Scene's "Iedereen is van de wereld".

De Belgen van Aborted hadden mijns inziens een beetje last van een wurm gebeukt publiek. Hun laatste cd "Goremageddon, the saw and the carnage done"  is een fantastisch visitekaartje om op Stonehenge te spelen, maar op één of andere manier werden ze niet opgepikt door de massa. Aborted speelde een goede set, en heeft mij in ieder geval doen besluiten ook het oudere werk van ze eens op te zoeken. Dat Aborted het niet mee had zitten bleek wel dat ze een deel van hun optreden moesten cancellen vanwege een stroom uitval. Ik vind dat ze volgend jaar dan maar terug moeten komen, dan op een wat beter tijdstip en met stroom.

Op het binnenpodium werd het optreden van Necronomical Crucifixion door de stroomuitval ook behoorlijk aangetast. Het geen ik van ze mee heb kunnen krijgen was een goede pot brute death. Zekers de moeite van de organisatie, die ze nodig hadden om ze toch te laten optreden, waard.

Voor de wat rustigere toon was er deze aflevering van Stonehenge het Zweedse The Provenance uitgenodigd. Zangeres/toetseniste/fluitsite Emma Hellström was prima bij stem en de samenzang met gitarist/zanger Tobias Martinsson klonk erg goed. Het publiek had echter wat meer moeite met de doom/gothic van The Provenance, veel liefhebbers van het genre waren er blijkbaar niet aangezien er maar een aantal vooraan stond te genieten.

Helaas heb ik Taste of Insanity gemist, ik had dit bandje graag eens meegemaakt, maar helaas. Wel was ik zo fortuinlijk om Die Apokalyptischen Reiter mee te maken. Deze Oostenrijkers maken een deathmetal die door met name de zang- en keyboardpartijen nogal clownesque aandoet. Zanger Eumel beweegt zich over het podium als een middeleeuwse clown met rare springpartijen en een nimmer aflatende grijns, een grote tegenstelling tot toetsenist Dr. Pest, die het hele optredens stoïcijns voor zich uitkijkt. Maar deze heren kunnen meer dan een leuk partijtje de clowns uithangen, er komt ook nog een brute pot herrie uit ze, mijn favorieten "Reitermania" en "Gone" werden gelukkig gespeeld en wederom kolkte er een moshpit voor het podium. Die Apokalyptischen Reiter zijn een stuk entertainment wat men weinig tegenkomt in de metal dezer dagen.

Hierna was het voor mij helaas afgelopen wat betreft Stonehenge, INRI en Master heb ik dus niet mee kunnen maken, maar aan de reacties van diegen die dat wel hebben gedaan heb ik zekers wat gemist.

Stonehenge is één van de betere Nederlandse metalfestivals, ze combineren goede bands met een goede sfeer. Alles lekker dicht bij elkaar, lekker intiem, soms misschien weer wat té intiem. Maar mij zie je er volgende jaar zeker weer!

Links: Stonehenge Festival