| Gepost door: Count Usher | Zondag 07 Februari 2010 - 23:42 |
Een kleine drie jaar geleden heb ik mij wat negatief uitgelaten over Overkill, in de review van hun toenmalige nieuwe plaat Immortalis. Hoe verrast was ik dan ook toen ik enige tijd geleden Ironbound in mijn maag gesplitst kreeg. Wat een verademing. Overkill die "het" niet meer had, heeft "het" op Ironbound weer helemaal hervonden. En hoe!
De plaat opent ijzersterk met het opzwepende The Green and Black, een track vol tempowisselingen en een uitstekende in vorm zijnde Bobby Blitz. Is dit dezelfde band als op Immortalis? De dikke laag stof en roest die zich in de afgelopen jaren over Overkill had gesponnen is in één keer afgeworpen. Na die opener is zowat elk nummer een feest.
Gezegend met de beste productie in tijden blaast en thrasht Overkill zich doorheen tien knallers die allen van hoog niveau zijn. Weg zijn de doffe gitaren, de vermoeide zang en het krakkemikkige drumwerk. Ron Lipnicki heeft eindelijk zijn draai gevonden in de band en dat heeft blijkbaar ook de anderen wat peper in de reet gegeven. De soli zijn bovendien om de vingers bij af te likken: bezeten in de snellere passages, sfeervol als men even op de rem gaat. Net goed.
U merkt het wel, ik steek mijn enthousiasme niet bepaald onder stoelen of banken. Maar hoe zelden komt het voor dat een ingekakte band nog met een knaller voor de dag komt? Overkill klinkt op Ironbound als een compleet herboren band. Hulde, driewerf hulde!
Tracklisting:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
