| Gepost door: Count Usher | Dinsdag 09 Februari 2010 - 14:15 |
Een kleine drie jaar geleden slaagde het toen debuterende In Vain erin mij te overdonderen met The Latter Rain. Het was een extreem veelzijdig album dat mij in al die tijd nooit heeft verveeld. Inmiddels zijn we 2010 beland en staat bandleider Johnar Haaland voor de moeilijke taak om een evenwaardige tweede plaat op de massa los te laten. We luisteren even of dat gelukt is.
Mantra opent sfeervol met Captivating Solitude, een song die na een paar luisterbeurten zijn titel alle eer aandoet. De wanhoop smoort iedere vrolijke gedachte in de kiem, maar niet voordat hij je heeft overtuigd van zijn eindeloze schoonheid. Wat een band is dit zeg! Als de cleane vocalen halverwege invallen, meen ik toch even een glimp van perfectie op te vangen.
De hele plaat lang wordt je bedolven onder de indrukken en stijlen. Het gevaar bestaat dan dat je een ratatouille krijgt waar geen lijn in te ontdekken valt. In Vain valt niet in die kuil, laat dat duidelijk zijn. Dit is een zorgvuldig opgebouwd werkje waarin elk puzzelstukje uiteindelijk op zijn plaats valt, als je het maar voldoende rijpingstijd wil gunnen. Black metal, blues, Opeth-eske passages, sfeervolle doom, aan Amorphis referende stukken... En toch heb ik nergens het gevoel van "dit past niet". Mooi hoor!
Als recensent sta je dan voor de schier onmogelijke taak deze plaat van een score te voorzien. The Latter Rain flirte al met het maximum, maar Mantra is gewoon minstens zo goed. Weet je, ik geef gewoon nog ’s dezelfde score. Aan de luisteraar om uit te maken welke In Vain hij nu net iets subliemer vindt. Jaarlijstmateriaal!
Tracklisting:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
