| Gepost door: Bart Alfvoet | Maandag 22 Februari 2010 - 9:45 |
Black metal is echt wel "in". Muzikanten die normaal ver weg zouden blijven van het genre wagen zich er nu ook al aan. Althans, toch wanneer het progressief, post-black, experimenteel of avant-garde mag zijn. Dit Krallice met onder andere gitarist Colin Marston (Dysrhythmia, Behold... The Arctopus, Gorguts) speelt mee in deze band. Hun debuut werd als grandioos beschouwd. Dit album bleef in Amerika Cobalt voor in menig eindejaarslijst.
Met recht en rede trouwens. Het is technisch gezien een meesterwerkje in ieder departement. Prachtig drumwerk, een constant aanwezige "jengelende" lead, overtuigende vocalen, een op de voorgrond tredende bas... alles zit gewoon goed. Het is zeer dynamisch en tegelijkertijd zit er een grote hoeveelheid herhaling in de nummers, wat zorgt voor een hypnotiserend effect. Soms had ik het gevoel met dit Dimensional Bleedthrough dat het postrock op hoge snelheid was, mede door de lange instrumentale stukken. Vooral het evoluerende gitaarspel tijdens de nummers, voortbouwend op de ene langdurige riff, is een troef die de band extreem goed uitspeelt. Soms duurt het wat lang eer er schot in de zaak komt, maar eens het losbarst is het episch (luister maar eens naar het laatste deel van het titelnummer).
Dit werk bezit een massa aan sfeer en meeslepende scenario's. Post black metal met tientallen luisterbeurten, aandacht verzekerd. Eén "nadeel": er zit volgens mij weinig agressie of forse kracht in, ook al ligt het tempo enorm hoog. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de continu aanwezige lead die de sound behoorlijk domineert met hoge klanken. Wie daar doorheen kan luisteren heeft geluk en zal hierin een meesterwerkje herkennen. Ik ben één van die "gelukkigen", al heeft het wel even geduurd.
Tracklisting:
| * Reageer |
