| Gepost door: Joris Peterse | Donderdag 29 April 2010 - 21:39 |
Mijn niet-aflatende honger om nieuwe, interessante releases te ontdekken werpt zo nu en dan erg bijzondere vruchten af. Nu is het een mysterieuze band met de vreemde naam An Autumn For Crippled Children. Enig internetspeurwerk maakte me duidelijk dat het een band van Friese afkomst is en de bandnaam afgekeken heeft van de Engelse vergane band Ebony Lake, die het als titel voor een nummer gebruikte. Dat je het even weet...
De muziek op Lost bestaat uit twee lagen. De grondverf wordt gelegd met vrij kille, schelle black metal dat doet denken aan Abyssic Hate’s Suicidal Emotions. Daarbovenop wordt een laag muziek gegoten die een ongekende atmosfeer neerzet, een beetje à la Shape of Despair, Öde of Agalloch. Neerslachtig, beangstigend, wanhopig, verward, desolaat en vooral melancholisch. Alsof je naar een muzikale vertolking luistert van een geestesziek persoon, die terugblikt op zijn leven voordat hij er een definitief punt achter zet.
Ik raak gehypnotiseerd van de verwrongen gitaarriffs, de melancholische keys en het af en toe slepende karakter van de nummers. Ondanks dat laatste is er bijzonder veel afwisseling, vooral in de tweede sfeervolle 'laag' van de muziek, waardoor het steeds net even anders op de emotie van de luisteraar inspeelt en je bij tempoversnellingen de lucht ontneemt.
Toch zijn er ook verbeterpunten aan te merken. Zo hadden de vocalen de muziek veel beter kunnen ondersteunen. De vocalen zijn nu vooral beperkt tot onverstaanbare black metal-screams die in de schelle gelijkaardige muziek opgaan. Wat aanvullende vocalen zoals die te horen zijn op Code’s Nouveau Gloaming zouden de cd helemaal af maken. Ook de productie had wat minder schel gemogen.
An Autumn for Crippled Children is een intense luisterervaring. Lichten uit, Lost door de speakers en je loopt het risico totaal in de muziek op te gaan. De eerste plaat van 2010 waar ik persoonlijk écht ondersteboven van ben.
Tracklisting:
| * Reageer |
