| Gepost door: Count Usher | Woensdag 19 Mei 2010 - 21:24 |
Vijf (!) jaar geleden was collega Robert niet bepaald onder de indruk van de vorige plaat van Himinbjorg, Europa. Ik heb voor de gein het oudere werk 's opgesnord, maar de gein verdween al snel. Himinbjorg was toen niet bepaald een hoogvlieger en hoewel ik zeker progressie hoor, is Chants d'hier, Chants de guerre, Chants de la Terre nog steeds geen lichtend voorbeeld.
De band opent kalm met Convictions. Niet slecht, maar ik val niet bepaald stijl achterover. Midtempo viking metal met cleane zang (niet vals deze keer). Het volgende Songe de l'Elfe begint met een oersaaie gitaarsolo en schiet eigenlijk pas na twee volle minuten uit de startblokken. Wat dan volgt is meldieuze black/viking metal die eigenlijk best te pruimen is. Dan is er Black, dat beter Black/Doom had geheten. Grandes Chevauchees is prima akoestische folk, Grandes Chevauchees is episch van opzet en Futhark is een oersaai hoorspel met wat a capella gekrijs. Chant de la Lune is wederom sfeervolle en akoestisch, Contre Vents et Marées is duffe mid-tempo viking metal met schier oneindig lange leads, Lonely is mossel noch vis en combineert kleurloze leads met ronduit slaapverwekkende zang. Met Chant pour les Ancetres ten slotte dooft deze plaat uit middels eentonig akoestisch gepiel.
Tegen het einde van mijn tweede luisterbeurt heb ik gewoon zin om deze band haatmail te sturen, want ik heb hier immers twee keer drie kwartier van mijn tijd ingestopt. Een paar voorzichtig aardige songs redden de overdaad aan futloze muziek niet. Als ik Blackadder was stuurde ik ze volgende telegram: Please. Stop.
Tracklisting:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
