| Gepost door: Joris Peterse | Maandag 24 Mei 2010 - 16:42 |
Neverborn, nooit van gehoord, maar als ik de bijgeleverde promosheet lees, heb ik het gevoel onder een steen te leven. “Who needs Meshuggah... Just as good, if not, better” kopt het velletje, waarna ik onderaan op de pagina semi-boos aangekeken wordt door een vijftal post-pubers. Zozo. Het zal me verbazen als dit niet zo slecht is dat ik klachtenbrieven krijg van de gemeente.
Net zoals de vorige plaat van Australische afkomst die op mijn deurmat viel, is Neverborn geïnspireerd door Fear Factory... en door Messhuggah... en tevens hebben ze de ambitie om op deze derde langspeler origineel uit de hoek te komen.
Ondanks deze ambitie valt de plaat in een notendop te omschrijven: technisch zwak, uitgekauwd, clichématig als de bandnaam en zo pakkend als een verregende post-it. Daarnaast haalt de zang bij vlagen het spreekwoordelijke bloed onder de nagels vandaan. Af en toe weet de band redelijk van leer te trekken, zoals in het nummer After the Thunder. Helaas worden dat soort uitspattingen keer op keer vakkundig de nek omgedraaid. In dit specifieke geval door die vreselijke keyboardriedeltjes.
Nee, de simpelheid van de riffjes en de kitscherige keyboardriedeltjes weten me niet te pakken. De uitvoering is zeer matig en de moeite van een aanschaf gewoonweg niet waard. Goed genoeg voor een score hoger dan het aantal bandleden is Decimator niet. Mijn intuïtie had gelijk.
Tracklisting:
| * Reageer |
