| Gepost door: Count Usher | Zaterdag 05 Juni 2010 - 20:22 |
Een Nevermore-album is steeds iets om naar uit te kijken. Toch was de spanning bij mij deze keer niet zo onhoudbaar als voorheen het geval was. Waar dat aan ligt? Geen idee eigenlijk. Misschien aan het feit dat zowel Jeff Loomis als Warrel Dane sinds de vorige langspeler zeer verdienstelijke soloplaten hebben gemaakt. Of aan het livewerk (DVD en dubbelalbum) dat anderhalf jaar geleden verscheen. Het kan natuurlijk ook aan voorganger This Godless Endeavor liggen. Die plaat vond ik toen 'ie uitkwam bijna een instant klassieker, maar na vijf jaar luisteren zijn het vooral de paar hoogtepunten die ik onthoud. Begrijp me niet verkeerd, This Godless Endeavor is nog steeds een beest van een schijf. Maar het niveau van Dreaming Neon Black en Dead Heart in a Dead World werd mijns inziens toch net niet gehaald.
Om maar meteen het lastige nieuws achter de rug te hebben: Ook The Obsidian Conspiracy haalt het niveau van die twee platen niet, waarbij ik meteen de kanttekening maak dat ook deze nieuweling een bom van een plaat is die niet onderdoet voor de voorganger.
Alles wat een Nevermore-plaat spannend maakt is in ieder geval aanwezig. De inventieve riffs en solo's van Jeff Loomis, de aparte stem van Warrel Dane (die hier echt in dienst van het nummer zingt en dus weinig verrast) en de complexe ritmesectie. De songs zijn deze keer wel heel erg pakkend (daar heeft producer Peter Wichers op de valreep nog voor gezorgd) en dat zal het Nevermore-kamp misschien wel eens in twee groepen kunnen verdelen. Persoonlijk hou ik ook meer van het ietwat complexere werk. Verder klinkt alles erg vertrouwd en ook daar had ik graag wat meer risico’s gezien.
Een aantal songs valt op. Zo klinkt She Comes In Colors alsof het een remake is van een oud Savatage-nummer, And The Maiden Spoke is heerlijk complex, Emptiness Unobstructed is erg radiovriendelijk en The Obsidian Conspiracy doet in al zijn agressie terugdenken aan de eerste platen. Songs als Your Poison Throne en Without Morals zijn naar mijn idee dan weer vooral opgebouwd uit bindweefsel. De covers (Crystal Ship van The Doors en Temptation van The Tea Party) zijn op zich leuk, maar ook een beetje overbodig.
Gelukkig dus maar dat mijn verwachtingen niet aan het plafond reikten, want anders zou ik teleurgesteld zijn. The Obsidian Conspiracy is een sterke plaat, maar hij heeft zo zijn gebreken. Erg compact, iets te herkenbaar en te weinig risico. Alles is verpakt in een kristalhelder, maar ook ietwat klinisch geluid. Misschien ben ik gewoon iets te streng voor een van mijn favoriete bands en er zullen zeker mensen zijn die 'm de hemel in prijzen. Ikzelf heb zo mijn reserves om genoemde redenen. Onderstaand cijfer is dan ook puur subjectief.
Tracklisting:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
