
| Gepost door: Bart Alfvoet | Woensdag 30 Juni 2010 - 22:55 |
Het wordt stilaan tijd dat ik deze schijf eens probeer te beschrijven. Het is Spaans, het is progressief, het is iets met black metal en het is extravagant.
Ja, het is compleet verknipte muziek. Een complot van jazz en extreme metal, vooral black metal dan, net als ouder Ephel Duath-materiaal. Progressieve jazz dan nog, die gebruikt maakt van een schelle leadgitaar en een humeurige bas. Het onweerstaanbare accent van zanger J.L. is soms grappig, soms zwoel maar nooit irritant. Het staat ook beeldig in de soms eigenaardige flamenco-speelmethodes. De nummers bestaan dus enerzijds uit fragmenten van akoestische en progressieve jazz en folk en anderzijds uit een soort van gure postrock/black metal. Ik kan er geen betere omschrijving voor geven. Het is bevreemdend, zeer technisch, maar muzikaal compatibel, mits enige openheid van geest en beleving.
Een zeer apart gezelschap dat ook nog eens niet alledaagse zaken combineert. De zogenaamde meerwaardezoekers komen hiermee zeker aan hun trekken. Een apart dualisme met weinig ruimte om knopen aan vast maken.
Tracklisting:| * Reageer |