| Gepost door: Willem van Tuijl | Zaterdag 19 Juni 2010 - 23:51 |
Solace is in naam geen onbekende voor mij, de muziek had ik echter voor het beluisteren van A.D. nog nooit gehoord. De muziek die uit mijn speakers knalde klonk behoorlijk anders dan wat ik had verwacht, maar verraste me niet in de negatieve zin. Ik hoor veel sludge terwijl ik vooral had gelezen over traditionele doom met een vleugje stoner. Uiteraard zijn deze genres vaak met elkaar verwikkeld in liefdesrelaties, maar de balans valt bij A.D. iets buiten de norm.
De muziek op A.D. kent vele gezichten en de plaat is dan ook zeer afwisselend te noemen. Die afwisseling wordt doorgevoerd in de zang, ik heb namelijk zelden een zanger gehoord die over zoveel verschillende vocale mogelijkheden beschikt. De plaat opent met een sludge-verantwoorde scream die prima past bij de begeleidende muziek. Al snel gaat Jason over op lekkere cleane zang die op een positieve manier nasaal te noemen is. Gaandeweg de CD doet Jason's stem soms denken aan Caleb van Kings of Leon, terwijl op andere momenten de manier van zingen vergelijkbaar is met die van Phil Anselmo van Down. Welke vocale stijl er ook toegepast wordt, de muziek is ondanks meerdere toegepaste stijlen een naadloos geheel te noemen. Er komen vele heerlijk groovende riffs voorbij, wat ervoor zorgt dat niet alleen de vocalen soms aan Down doen denken.
Niet alle nummers op A.D. blijven even snel hangen, wat als gevolg heeft dat het een groeiplaat is geworden. Mijn uiteindelijke oordeel is dan ook een stuk positiever dan mijn eerste kennismaking. Enig minpunt is dat er weinig echte pieken terug te vinden zijn, en een luistertip zal ik dan ook achterwege laten.
Tracklisting:
| * Reageer |
