| Gepost door: Bart Alfvoet | Zaterdag 19 Juni 2010 - 23:59 |
Wat er op Revelations of the Black Flame gebeurd is weet ik nog steeds niet. Wie wel? Wat er op Demonoir gebeurt weet ik maar al te goed! Wie niet? Ik dacht hem 90 gaan te geven, maar dat leek zo makkelijk. Op play blijven drukken. Nu is het genoeg. Hier gaan we voor een album dat opnieuw geproduceerd werd door Tom G. Warrior.
Zes nummers, omgeven door dreunende geluidstunnels. Het eerste echte nummer op deze plaat is Atomic Chapel. Een hit. Meteen valt op hoe sterk 1349 geëvolueerd is qua songwriting. Vraag me niet wie het heft in handen neemt bij 1349 tegenwoordig, maar als je het mij vraagt is het Frost. Atomic Chapel heeft een furieus karakter gemixt met bizarre intervallen, een flashback naar The Scorn Torrent van Satyricon's Rebel Extravaganza. Het gefluisterde Atomic Chapel zal voor altijd blijven hangen in de kerker van mijn gedachten.
When I Was Flesh, nog een hit. Een overkill aan blastbeats, disharmonisch gitaarwerk, agressieve solo's, stuwende basgitaar en een diepe scream. Extreem! Vooral het herhalen van I was there... When I was flesh en de tergend ijzige emotie penetreert je hypofyse als een harpoen. En een roestige harpoen, luister maar eens naar de compleet over de top zijnde old school blackthrash solo op Psalm 7 : 77 en de drumdemonstratie op The Devil Of The Desert. Alleen het titelnummer is voor mij een vraagteken.
Uiteindelijk geef ik hem toch een 9. Ik zie gewoon geen reden waarom het niet zo is. Die tussenstukken halen soms de "snelheid" uit Demonoir, je krijgt er wel een golvend gevoel voor terug. 1349 heeft een uitstap gemaakt en is terug. Meer songwriting, maar vooral veel Frost, veel vernuft en een massa furieuze black metal. Kopen.
Tracklisting:
| * Reageer |
