Ook dit jaar stond het Nijmeegse Park Brakkenstein weer even in het teken van metaal geweld. De tweede editie van FortaRock The Festival is inmiddels al weer achter de rug. Het kleinschalige evenement had ook dit jaar weer veel moois te bieden. Naast een uiteenlopend affiche, zorgden zowel het weer (wat voor een groot deel van de dag prachtig was) als de gezellige opzet voor een gemoedelijke sfeer. Martijn van den Beukel was er ook dit jaar bij en deed verslag.

Allereerst ben ik genoodzaakt mijn welgemeende excuses aan te bieden aan zowel onze vaderlandse trots Textures als Maurizio Iacono en zijn Ex Deo. In verband met een lange reis vanuit Zeeland, kon ik niet op tijd aanwezig zijn om de twee openers van het festival mee te pikken. Tot mijn grote spijt, want beide bands hebben voldoende kwaliteiten te bieden voor een fikse dosis muzikaal genot.

Bij binnenkomst was de festivaltent reeds volgestroomd voor de lompe death metal-stoomwals van Hail of Bullets. De neurotische gruntkerm van Martin van Drunen ontsierde al het leven in het voorheen zo frivole Park Brakkenstein. De eerste langspeler ...Of Frost and War kwam uiteraard weer ruimschoots aan bod met rauwe krakers als General Winter, Red Wolves Of Stalin, Berlin en Advancing Once More. Het geluid was prima te pruimen en de band kon rekenen op fanatieke reacties vanuit het publiek. Halverwege het optreden werden de aanwezigen getrakteerd op de twee tracks van Warsaw Rising, met vanzelfsprekend het titelnummer en Liberators. Wederom werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt en kwam ik er opnieuw achter dat Hail of Bullets live eigenlijk nooit teleurstelt. Degelijk en ontdaan van snuisterijen knalde men de relatief korte speeltijd vol om er uiteindelijk met Ordered Eastward een punt achter te zetten. Prima optreden.

Hoewel ik me nooit echt verdiept heb in de Poolse death metal-tank van Decapitated, was ik blij dat ze op het affiche van FortaRock verschenen. Na de tragische dood van drummer Vitek leek het er even op dat het gedaan was met de band, maar ze zijn helemaal terug. Voorzien van een hardnekkige zon die allesvernietigend boven het podium uittoornde blies men de ene na de andere ratelende compositie uit de speakers. Het geluid liet met momenten zeker wat te wensen over, maar het was voldoende om te genieten van het strakke drumwerk van Kerim Lechner en het geweld van nieuwelingen Rafal Piotrowski en Filip Halucha. Interactie met het publiek was er niet echt, maar desondanks straalde de band duidelijk een vorm van tevredenheid en niet te vergeten agressie uit. Een waardige toevoeging aan de line-up van een band die op zijn gevaarlijkst is in een klein zweterig zaaltje.

Vol verwachting klopte mijn hart. Deicide werd op het laatste moment vervangen door het Zweedse collectief van Watain, de band die dit jaar een dijk van een plaat op de mensheid afvuurde met de sprekende naam Lawless Darkness. Ik kon niet wachten om dit bonte gezelschap nogmaals live te aanschouwen en wat nieuwe nummers mee te pikken. Helaas was het geluid van Watain net zo scheef als het spandoek wat het podium versierde. Zelden heb ik zo’n slechte geluidsmix gehoord. Het drumwerk van Håkan Jonsson leek wel unplugged en de inbreng van zowel de dikke als de dunne snaren was alleen de horen als de oren flink gespitst waren. Zanger Erik Danielsson was goed te verstaan, maar kwam door het belabberde geluid eerder belachelijk dan kwaadaardig uit de bloedrode verf. Helaas trok het geluid ook niet bij en hierdoor was eigenlijk niet te beoordelen of de band nu goed of slecht stond te spelen. Met moeite kon ik tracks als Malfeitor, Wolves Curse en Total Funeral van elkaar onderscheiden en dat is natuurlijk doodzonde, want de tracks mogen er op plaat zeer zeker zijn. Langzaam liep de tent leeg en tijdens Sworn To The Dark gingen er nog wat vuisten de lucht in. Helaas, dit was voor mij de aanfluiting van FortaRock, terwijl het eigenlijk een van de hoogtepunten had moeten zijn. De vuurshow bracht hier ook geen verandering meer in. Volgende keer beter?

Volgens de folder van FortaRock is de Amerikaanse metalband Baroness de meest besproken band van het afgelopen jaar. Zware Metalen ontving hun laatste plaat, Blue Record, zeer positief en ook ik ben er enthousiast over. Mijn verwachtingen van dit optreden waren dan ook redelijk hoog. De sterk gevarieerde muziek van Baroness vraagt veel van een muziekinstallatie en de geluidsman. Hier lag dan ook het grootste probleem van het optreden. Van de intro Bullhead’s Psalm was werkelijk niets te maken. Ook hit The Sweetest Curse klonk ontzettend scheef. Slechts één gitaar en de drums waren te horen, daarnaast stond de zang veel te hard. Naargelang de show vorderde verbeterde de geluidsbalans wel, mits je helemaal vooraan stond. Daar was het grote verschil tussen de twee gitaren dan ook goed te horen. Al met al viel Baroness simpelweg tegen. De band speelde goed en leek zich redelijk te vermaken, maar het veld kon niets met het vreselijk slechte geluid. Jammer.

Het zou toch niet zo zijn dat FortaRock The Festival 2010 het festival van het slechte geluid zal worden? Aan de soundcheck van Behemoth zou het qua tijdsduur in ieder geval niet moeten liggen. De band kwam veel te laat op de planken en later bleek dat de Poolse heren logistieke problemen hadden en dat het eigenlijk een wonder was dat ze deze middag hun kunsten in Nijmegen nog hebben kunnen vertonen. Het optreden van Behemoth kwam wat gehaast over. Frontman Nergal sprak het publiek minder vaak toe dan hij normaal doet en het draaide hier vandaag puur om de muziek. Niets mis mee als je setlist uit regelrechte knallers als Demigod, Slaves Shall Serve, As Above So Below en LAM bestaat. Het laatste wapenfeit Evangelion (2009) kwam aan bod met Ov Fire And The Void en Alas, Lord Is Upon Me en zo was er sprake van een gevarieerde set voorzien van een degelijke sound die de strakheid van Behemoth ten goede kwam. Het geluid had misschien was scherper gemogen maar na het decibeldebacle van Watain was het een hele verademing. Traditiegetrouw werd het optreden afgesloten met Chant For Eschaton 2000, een optreden waar zichtbaar van werd genoten.

Na het loodzware Behemoth was het tijd voor wat lichtere kost, het was namelijk de beurt aan de Finse folk metal-band Ensiferum om het buitenpodium te betreden. Waar Behemoth de eerste band was op het festival met goed geluid, viel Ensiferum op dit gebied tegen. Zanger Petri werd ondergesneeuwd door de gitaren van zijn collega’s en van toetseniste Emmi was helemaal niets te horen. Ensiferum trapte af met een aantal nieuwe nummers en schakelde daarna over op ouder werk, waaronder het immens populaire Token of Time. Voor het eerst op FortaRock zag ik veel mensen meezingen, springen of met hun vuisten gebald boven het hoofd zwaaien. Ensiferum sloeg aan! Hoewel het geluid beter kon, was het publiek enthousiast en waren de nummers lekker herkenbaar. Simpel, doeltreffend en vooral leuk optreden. Niets bijzonders, wel zeer vermakelijk.

Eén van de grotere publiekstrekkers op FortaRock was uiteraard het industrialgezelschap van Fear Factory. Met Mechanize als nieuwste telg op zak staan de Amerikanen weer volledig in de spotlights, maar de setlist bevatte veel meer dan een kleine greep uit het nieuwe assortiment. Uiteraard werd er geopend met het titelnummer van de nieuwe schijf en ook de single Powershifter viel natuurlijk niet weg te denken, maar verder bestond het optreden uit relatief oude nummers. Het uit 1998 afkomstige Obsolete kwam al snel aan bod met Shock en Edgecrusher waarna het middenstuk van de set nog even een nieuwer tintje kreeg met Acres of Skin van Digimortal (2001) en Christploitation van de nieuwste. Het geluid bij Fear Factory was oerdegelijk en een enthousiaste en tegelijk relaxte Burton C. Bell zorgde voor wilde perikelen vooraan bij het podium. Fear Factory stond als een huis en trakteerde de zeer goed gevulde tent met een slot wat zorgde voor een feest der herkenning. Het oudje Martyr werd al goed ontvangen maar Demanufacture, Self Bias Resistor en de machtige afsluiter Replica maakten het feest compleet. Het blijft een vette band.

Na de bevestiging van Kreator was een bezoek aan FortaRock voor mij iets wat zeker zou zijn. De Duitse thrashers zorgen keer op keer voor een geweldige live show en hebben voldoende kwaliteit in huis om een gehele set te boeien. De band trapte ietwat logischerwijs af met het titelnummer van hun laatste wapenfeit Hordes Of Chaos (2009) waarna Outcast (1997) aan bod kwam met Phobia. Op het buitenpodium stond het geluid een stuk zachter maar vergeleken met vorig jaar was er zeker wel sprake van verbetering. Mille en de zijnen waren goed te volgen en hadden het zichtbaar naar hun zin (wellicht kwam dat door de ruime winst op Argentinië eerder die dag). De set van de heren bestond voornamelijk uit titelnummers van platen uit het verleden. Het almachtige Pleasure to Kill werd op deze manier afgewisseld met Enemy of God (wat blijft dat slot lekker) en Coma of Souls ging hand in hand met Endless Pain en Violent Revolution. Velen zagen Kreator als hoogtepunt van het festival en lieten zich dan ook niet uit het veld slaan door een (verfrissende) regenbui. Anderen bleven genieten op afstand, onder de bomen. Na Demon Prince liet Mille weer menig teen krommen met zijn Duitse accent want het einde was nabij. Wat er overbleef was natuurlijk Flag of Hate met bijbehorende speech. Voorzien van een dikke lading oranje (...) rook ging men nog even verder met Tormentor. Kreator stelt nooit teleur, ook niet in de regen.

Als één na laatste in de tent speelde Killswitch Engage, de Amerikaanse metalcore-band die maar niet lijkt op te kunnen houden met touren. Vorig jaar deed de band Nederland aan en ook dit jaar waren de energieke heren weer van de partij. In de goed gevulde tent knalde Killswitch Engage het ene na het andere nummer er uit en wist men het publiek goed los te maken. De band klonk zelfs een beetje thrashy met krakers zoals Fixation On The Darkness. Tot mijn verbazing grapten en communiceerden zanger Howard Jones en gitarist Adam Dutkiewicz dit maal niet zo veel met het publiek als ik van hen gewend ben. Gelukkig was Jones goed bij stem, in tegenstelling tot eerdere optredens die ik dit jaar van de band heb gezien. Daarnaast was het geluid ook van goede kwaliteit, wat de afwisselende metalcore uiteraard zeer ten goede kwam. Met vaste prik cover Holy Diver maakte Killswitch Engage een prima optreden compleet en was men denk ik de band die het publiek - zowel jong als oud - het meest in beweging kreeg.

De geweldsmarathon op het buitenpodium werd afgesloten door de Amerikanen van Suicidal Tendencies. Aan de vele Suicidal-shirts was goed te zien dat heel wat mensen speciaal voor dit gezelschap naar Nijmegen waren afgereisd. Het is dan ook prachtig hoe het collectief er vandaag de dag bij staat. Het ziet er allemaal zo roekeloos uit maar stiekem zijn er maar weinig bands met een dergelijke ritmesectie als Suicidal Tendencies. Het duo Brunner/Moore is oersterk op alle vlakken en vult de groovende crossover thrash zichtbaar met veel plezier op tot een degelijk geheel. Zanger van het eerste uur Mike Muir beweegt tijdens War Inside My Head nog spastischer dan op I Shot Reagan en verder is het veelal energiek genieten van nummers als You Can’t Bring Me Down, We Are Family en Pledge Your Allegiance. Bier vloog in het rond, de moshpit was niet weg te denken en de band bleek een geweldige afsluiter van het buitenpodium te zijn. Ik had ze nog niet eerder gezien maar wat was dit super.

FortaRock werd dit jaar afgesloten door de mannen van Bullet For My Valentine. Tijdens de laatste noten van Suicidal Tendencies stond er al heel wat volk aan de hekken van het tentpodium gekluisterd om een blik op te vangen van de band die het vooral moet hebben van relatief jonge fans. Oorverdovend gegil bereikte mijn gehoorgang als een laagvliegende Nazgûl toen de introtape van de band aan zijn einde liep. Vervolgens vlogen de basdrums als donderslagen door de tent, de handen gingen in de lucht en het optreden werd afgetrapt met Your Betrayal. De melodische rock/metal werd prima ontvangen maar zelf had ik nog een fikse reis naar het zuidwesten van het land voor de boeg. Na Fever was het dan ook de hoogste tijd om de Zeeuwse klei weer op te zoeken, terwijl de jonge menigte in de tent nog een dik uur kon doorspringen.

FortaRock The Festival 2010 was op de eerste plaats weer gigantisch gezellig. De opzet van het festival is kleinschalig en ik denk dat de organisatie dit ook zo moet houden. Een dikke verbetering vergeleken met vorig jaar was dat er nu Jupiler werd getapt. Het biermerk begint zo’n beetje het hele festivalleven van Nederland en België te domineren, en terecht! De toiletten werden prima bijgehouden, alleen het barpersoneel kon over het algemeen wel een flinke bus peper in de reet gebruiken. Het weer was prima en de regenbui tijdens Kreator niet meer dan verfrissend. Ik kijk terug op een heel gezellige dag met hoogte- en dieptepunten op muzikaal vlak en ik hoop dat de organisatie ook volgend jaar weer een gevarieerd programma in elkaar flanst. Mijn complimenten!

Mijn dank gaat uit naar Willem van Vugt voor de info over Baroness, Ensiferum en Killswitch Engage, Frank van Liempd voor de goede communicatie tussen organisatie en pers en natuurlijk niet te vergeten Eus van Metal Experience voor de geweldige foto’s!

• FortaRock The Festival