| Gepost door: Bart Alfvoet | Vrijdag 06 Augustus 2010 - 20:27 |
Ville Valo, zijne donkere gothheid en zijn rockband HIM zijn terug onder de actieven. Album nummer zeven is het ondertussen en met lede ogen moet ik opnieuw aanzien hoe de "Love Metal"-koe steeds verder uitgemolken wordt. Sinds mijn favoriete HIM-album Razorblade Romance is de gretigheid en lust verdwenen en vervangen door melige en slappe love rock met emo-trekken. Ook nu weer.
Want meneer Valo vond het nodig zijn dagboek vol gebroken harten-verhalen om te zetten naar liedjes waar al twee rijen bakvissen voor staan aan te schuiven met bekraste armpjes. Allemachtig, wil die gast nu echt niet opgroeien? 34 is hij ondertussen, maar de liedjes gaan nog steeds over handjes vasthouden en liefdesbrieven schrijven. Was hij geen gevierde muzikant maar een doorsnee werkmens, zou hem professionele hulp voorgesteld worden.
Gelukkig voor meneer Valo is hij al een tijd muzikant met een hoop krediet, maar hoe lang zal het sprookje nog duren? Al drie albums aan een stuk is HIM een formule aan het zoeken om hot te blijven. Een keer zonder keyboards, een keer met gastbijdragen en nu weer met frêle keys en zoetsappiger dan ooit. Geile emo popnummertjes van een extreem doorzichtig niveau en hier en daar een nummer dat de indruk moet geven dat dit een metal band is (Ode To Solitude). HIM is bijzonder laag gevallen, al zal dat in de hitlijsten net niet het geval zijn.
Werkelijk niets nieuws of opmerkelijks te melden over HIM dus. Klagerige en zagerige emo-melodramatiek van een langdurig puberende Fin die dringend moet neuken. Neen dank u, ik zet die roze bril nog wel eens op in gezelschap. Ville Valo's Diary... brrrr
Tracklisting:
| * Reageer |
