| Gepost door: Bart Alfvoet | Donderdag 26 Augustus 2010 - 22:17 |
Veel langer kon het denk ik niet meer duren. Er zit maar liefst zeven jaar tussen de laatste full-lenght en deze uitgave, een behoorlijk lange winterslaap dus. Sinds Subterraneal Magnitude draag ik deze band mee in het collectieve death metal geheugen. Er zijn nogal wat enthousiastelingen die dit nieuwe album aan het afwachter waren. Satanic death metal for the win!
Een oude hond leer je geen nieuwe kunstjes. Ook Diabolic niet. Als vanouds ramt het weer de bacteriën uit je tandspleten. Dit blaast en raast in een krankzinnig tempo, het is eigenlijk nooit anders geweest. Aantar Lee Coates is een beest. Het mag dan wel vrij veel eenheidsblast zijn, het is en blijft ultiem strak en bewonderenswaardig. Deze heer zou in zijn eentje twintig mensen vertrappeld hebben op de Love Parade, minstens! Hoe zijn collega's het er vanaf gebracht zouden hebben is onzeker, hun gemeenschappelijke bijdrage is minder opzienbarend, behalve enkele gitaarsalvo's en riffs die het eventueel tot in de oefenruimte van Morbid Angel hadden kunnen schoppen. Begrijp me niet verkeerd, het is een lekkere bak death metal braaksel (en thrash met Bloodwashed, moet je horen), er is alleen beter te vinden. Nog beter.
Een degelijke Diabolic release, die een horde mensen blij zal gaan maken. Bruut, strak en kwaadaardig. Wat had je gedacht, Diabolic is een certitude. Een smakelijk vieruurtje. En nu het podium op!
Tracklisting:
| * Reageer |
