| Gepost door: Bart Alfvoet | Zondag 29 Augustus 2010 - 18:28 |
Periphery begon zijn steile opmars op de fora van Meshuggah en Dream Theater en daarna op de rest van het internet. Grote spil van de band is Misha Mansoor, een technisch wonder op gitaar. Gertje, Gertje, die meneer kan nogal spelen op zijn machien...
Da's geen machien, da's een gitaar, slimmeke! Maar ben je dat wel zeker Gert? Het klinkt namelijk zo indrukwekkend. Bij aanvang van het eerste nummer, Insomnia, ervaarde ik een sensatie die me normaal gezien alleen in bed overkomt (of op een parking). Een overdaad aan virtuoos en daadkrachtig gitaarwerk in een massief sterke productie, za-lig. Maar... maar. De sensatie duurde net iets langer dan een minuut, tot op het moment dat ik de emo-puberklanken van die zanger niet meer kon verdragen. Verdikke zeg, hoe jammerlijk makkelijk is het niet dat dergelijk doordachte complexiteiten tegen de grond gekwakt kunnen worden door een irritant gillend kwalletje. Alle progressieve polyritmische fusion math whatever ten spijt, daarvan krijg ik de vliegende schijt.
Niet dat alles de verdoemenis ingezongen wordt, de versnelling na anderhalve minuut The Walk, een nummer waar ook kilo's knipogen uitgedeeld worden aan Meshuggah, mag er zeker en vast zijn. Helaas komt de cleane zang zo broekventerig over dat ik er Jantje Smit-flashbacks van krijg. Helaas helaas.
Hebben je vrienden nog geen baard in de keel of kun je overweg met tienerklanken (Kinderen voor Kinderen was best leuk) en je houdt van sublieme muzikaliteit, schaf deze dan maar onmiddellijk aan. Heb je het al moeilijk met 30 Seconds To Mars, luister dan eerst maar een paar keer eer je deze overweegt eventueel mogelijk ooit op je wantlist te zullen zetten... met een potlood. Heel erg jammer, we hadden bijna een Mnemic³.
Tracklisting:
| * Reageer |
