| Gepost door: Count Usher | Woensdag 01 September 2010 - 20:00 |
Als ik op vakantie ga, dan probeer ik altijd te zoeken naar plekjes waar de natuur nog ongerept is. In onze contreien is dat zo goed als onmogelijk. Ga maar eens op een willekeurige plek in een bos staan en draai 180 graden rond je as. Je zult merken dat er altijd wel ergens een hekje, paaltje, bordje of pad te zien is die de menselijke invloed op de natuur verraadt. Plekken zonder die tekenen worden steeds zeldzamer en daarom wordt het elk jaar moeilijker om ze te vinden. Vanwaar deze beschouwing? Wel, Diaboli geeft mij een beetje hetzelfde gevoel als een plek in de natuur waar ik nergens de menselijke hand in herken. Diaboli is wel door mensen gemaakt, maar in mijn oren klinkt dit heerlijk ongerept.
Diaboli werd opgericht in 1992 (voor 1995 heette de band Sigillum Diaboli) en mag dus gerust één van de sterkhouders van de Finse scene genoemd worden. Tot 2001 was de band een duo, maar sinds de zelfmoord van zanger Hrim Grimn'r is Pete Ilvespakka het enige overgebleven lid. Reken daarbij de gevangenisstraffen die beide heren op hun cv hebben staan en je weet dat het hier om een band van de oude stempel gaat.
De muziek dan. Die klinkt zoals verwacht zo old school als de pest. Denk aan het oudste (demo)werk van Impaled Nazarene, de eerste platen van Beherit en - dankzij de diepe schreeuw - zelfs het stokoude Goat Vulva. Die bands haalden natuurlijk zelf hun mosterd bij Hellhammer en het vroege werk van Bathory. Niet verwonderlijk dus dat ook de geest van die bands op Invocation rondwaart. Een nummer als Dawn of End had overigens niet misstaan op het debuut van pakweg Ancient.
Het geheel klinkt alsof het ergens begin jaren '90 is opgenomen in een groezelige studio met een bejaarde geluidstechnicus. En ook dat zorgt voor een zeer authentieke sfeer. Als een jonge band dit had uitgebracht, dan had je ze kunnen beschuldigen van na-aperij of stijlplagiaat. Maar Diaboli is nu eenmaal zelf één van de bands die de krijtlijnen van deze stijl destijds hebben uitgezet. Hun hang naar het verleden wordt hen dus vergeven. Meer zelfs, Invocation klinkt zo old school dat dit anno 2010 weer als fris kan worden ervaren.
Maar goed, dat laatste fantaseer ik er misschien bij. Feit is dat dit soort black metal mij aan het hart ligt en Invocation is zondermeer een sterke plaat. Diaboli mag dan niet meteen thuishoren in absolute top van destijds, ze hebben tenminste stug verdergezet (gevangenisstraffen uitgezonderd). Voer voor ouwe zakken en mensen met een old school-fetish.
Tracklisting:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
