| Gepost door: Robert de Leeuw | Woensdag 01 September 2010 - 23:50 |
Ik ben over het algemeen redelijk bekend met de Noorse black metal-bands, maar van de naam Kraaker had ik tot dusver nog nooit gehoord. Kan kloppen overigens, want Musikk Fra Vettenes Dom blijkt het debuut te zijn van dit tweetal. Achterop het bijgeleverde tekstboekje lijk ik wat meer informatie over het ontstaan van Kraaker te vinden, aangezien er een leuke anekdote op vermeld staat hoe dit album tot stand is gekomen. Maak het de Noorse boskat maar wijs, maar ik geloof niet in het verhaal dat heer Knockelkatt op een winterse dag door een uitgestrekt bos nabij Larvik liep en hij in de verte betoverende klanken hoorde. Dat hij uiteindelijk belandde bij heer Skrangelfant, die diep, diep in het bos wat voor hemzelf aan het pingelen was. Dat ze drie dagen en nachten achtereen, in het bijzijn natuurlijk van een groepje boselven en trollen, onder het genot van zeven flessen Absinth zeven black metal-nummers geschreven hebben. En bij terugkomst liepen ze Henrik Brun tegen het lijf die de plaat ingedrumd en geproduceerd heeft. Nee, dat lijkt me toch niet...
Gelukkig staat in de bio een wat aannemelijker verhaal vermeld. Ze zijn elkaar gewoon tegengekomen tijdens een plaatselijk concertje en van het een kwam het ander. Kijk, dat klinkt al een stuk geloofwaardiger. Toch heeft hun vrij experimentele vorm van black metal wel een bepaald ongrijpbaar karakter af en toe. De gitaren staan erg hard in de mix, maar door het sporadische gebruik van tegen het dissonant aanleunende akkoorden krijgt de muziek af en toe een apart smaakje mee. Zeker niet verkeerd trouwens, want de 90's aandoende black metal wordt smaakvol gecombineerd met een licht avant-gardistische inslag. Daarnaast staat de bas overigens ook nogal op de voorgrond, waardoor een soort Tulus meets Kvist-achtig sfeertje ontstaat. Maar verder zou ik het muzikaal vooral gewoon vergelijken met bands als oude Ulver, Gorgoroth en Manes (Frysende Snute). Traditionele Noorse black metal met een twist dus.
Omdat gitaar en bas dus nogal de overhand hebben, is het wel zo dat de drums en de (grimmige Noorstalige) vocalen erg weinig ruimte krijgen. Hierdoor mis je soms wel eens wat ademruimte onder de enorme muur van extreem vervormde gitaar- en basklanken door. Ook zit er duidelijk kwaliteitsverschil tussen de nummers, wat mij de indruk geeft dat ze net wat te snel de studio in zijn gedoken. Verder een uitstekend debuut en ik ben toch wel erg benieuwd naar wat dit tweetal ons in de toekomst brengt.
Tracklisting:
| * Reageer |
