Wacken Open Air is een wereldwijd begrip voor metalliefhebbers, het grootste metalfestival ter wereld wordt bijvoorbeeld in Zuid-Amerika praktisch gezien als een soort Mekka. Mijn eerste ervaring met Wacken Open Air stamt alweer uit 2005 en was trouwens mijn eerste inbreng voor de frontpage van Zware Metalen, alhoewel Remi’s naam nog steeds pronkt onder mijn inbreng omdat ik nog geen officieel lid was van de redactie.

Wat ik me van 2005 herinnerde was echter niet echt Mekkawaardig. Nee, wat me bij is gebleven is een enorm festival met een hoop regen, dronken Duitsers, modder en een lange, dagelijkse bedevaart van de tent naar het festivalterrein. Sindsdien besloot ik om van Graspop mijn jaarlijkse vaste prik te maken. Tot dit jaar. Want hoewel mijn beschonken kadaver ook dit jaar op Graspop te vinden was, stond Wacken ook op de agenda. De organisatie besloot Alice Cooper te boeken, wat bij redacteur / stichtingsvoorzitter Remi (Cooperfan) de automatische reflex losmaakt die er voor zorgt dat hij kaarten regelt en zich klaarmaakt voor een trip, liefst met mij in het kielzog voor de gezelligheid en om de nodige crowsurfers uit zijn nek te vissen. Helaas voor Remi (en mij) kwam ziekte tussen hem en het (zoveelste, red) Alice Cooper-optreden in te staan, waardoor ik plots het gehele festival in mijn eentje moest gaan verslaan.

Bij aankomst op de 2010-versie van Wacken Open Air viel mij op dat het festival vergeleken met vijf jaar terug flink uit zijn voegen was gegroeid. Het terrein was enorm en alle logistiek er omheen duizelingwekkend. Ondanks het feit dat het aantal bezoekers en het aantal vierkante meters veel hoger lag, had ik wel de indruk dat het nu allemaal beter geregeld was. Ook de security had in de vijf jaar tijd een flinke lading zand in de vagina verzameld, want alle redelijkheid leek uit deze mensen gedropen, wat ervoor zorgde dat iedereen werd gecontroleerd, gefouilleerd en binnenstebuiten getrokken als een zenuwachtige Surinamer op Schiphol.

Het terrein was redelijk overzichtelijk opgebouwd. Er waren wegen over het campingterrein die de namen droegen van metalbands en -artiesten. Zo zat bovengetekende op de Cannibal Corpse Street en gelukkig een heel eind van de Manowar Avenue vandaan. De ‘oprit’ naar het festivalterrein ging over de ‘Ronnie James Dio Memorial Lane’, die dwars door de middeleeuwse fair liep. Een plek waar ik ook mijn ogen uitkeek trouwens, en waar je, vooral voor festivalbegrippen, bijzonder lekker kon eten.

Daar waar medewerkers van Nederlandse festivals alle redelijkheid verliezen als een bezoeker het in zijn hoofd haalt te gaan crowdsurfen zijn ze bij Wacken een kruistocht begonnen tegen circlepits en walls of death. Een gezellig feestje in Duisburg zal hiervoor wel de reden zijn geweest. Bands werden voor aanvang van de show nog even nadrukkelijk gewezen op het feit dat vragen om circlepits na drie waarschuwingen zou leiden tot een losse stekker naast de apparatuur. Tevens werden de schermen naast het podium regelmatig gevuld met “No Circle Pits Allowed’ teksten. Dat de organisatie niet heeft beseft dat dit juist een averechts effect zou kunnen hebben, was erg grappig. Ik heb zelden een festival gezien met zoveel circlepits.

Ook kon ik dit jaar Wacken vanuit een geheel nieuw perspectief bekijken, want met uitzondering van een regenbui op de woensdagavond, was er het gehele weekend geen wolkje aan de rug. Sterker nog, veel witbleke koppies vertrokken zondag met een dieprode tint weer huiswaarts. Kortom, alle ingrediënten waren dit jaar aanwezig voor een toffe festivalervaring, want ook de line-up was (in tegenstelling tot 2009) om de vingers bij af te likken. Alhoewel... Agh... die tienduizenden dronken Duitsers moet je gewoon even wegdenken.

Foto's van deze review zijn gemaakt door Metal-Experience, waarvoor dank.

Volgende pagina >>