Anders dan andere festivals, keert de Finnish Metal Expo in Helsinki weer terug voor de zevende maal en dit jaar wordt deze gehouden van 17 tot en met 19 februari in de Cable Factory. Met veel moeite trotseren we de koude winter (volgens de Finse bezoekers de koudste in jaren), om uiteindelijk op een afgelegen industrieterrein aan te komen waar het allemaal plaats gaat vinden. Maar voordat het daadwerkelijke festival van start gaat, is er eerst nog een bijbehorend concert in hartje centrum.

Donderdag:

Aangekomen bij de Virgin Oil Club, een behoorlijk chique uitziend restaurant, is het even onduidelijk of ik hier wel goed zit. Volgens het programma hoort hier toch echt de officiële warming-up voor de Finnish Metal Expo plaats te vinden, maar door het uiterlijk van de locatie (en het feit dat hier ook net een gala aan de gang is) heb ik toch echt het idee dat ik verkeerd ben gelopen. Toch blijkt hier gek genoeg een concerthal, speciaal gericht op metalmuziek, boven aan de trap te zitten. Door het lange zoeken heb ik helaas wel net de eerste band Avatar gemist. Maar de expressie van het publiek terwijl ik binnenloop bij het einde zegt al genoeg. Het lijkt niet enorm onder de indruk en er kan nauwelijks een applausje vanaf.

De avond begint dit keer dus met de tweede act van de avond, de lokale band Verenpisara, een erg poëtische band. En met bandleden van onder andere Amorphis verwacht je hier ook wel kwaliteit van te horen. Helaas is dit niet het geval; door de slome zang lijkt het een eeuwigheid te duren en helaas wordt dit niet krachtiger gemaakt door de andere bandleden. Ik heb er moeite mee om dit metal te noemen; het was nog net geen lounge-muziek, maar het begon er zeker wel op te lijken. Iets wat wel erg opvalt aan deze act is het gedrag van de zanger op enkele momenten. Het lijkt haast wel dat de heer met de microfoon in zijn hand het idee heeft dat hij de beste creatie in de wereldgeschiedenis is en opeens halverwege doet hij dan ook iets onvoorstelbaars: hij trekt bijna al zijn haren uit zijn hoofd (wat voor een enorme kale plek zorgt) en strooit ze uit over het publiek. Je kunt in ieder geval zeggen dat ik versteld ben geraakt van dit optreden, maar helaas niet door de muziek zelf. Goed, de band verdient wel wat erkenning, want dit was wel het eerste optreden in zes jaar tijd voor de heren en het klonk ook niet echt slecht. Maar het publiek zit er duidelijk verveeld bij en persoonlijk vind ik het ook wat aan de saaie kant. Ik hoef het zeker niet nog eens aan te horen.

Een ombouwpauze en een biertje verder is de tijd aangebroken voor de hoofdact van de avond: de populaire melodieuze death metal-band Before The Dawn. En al meteen bij het eerste nummer knallen ze, en ze blijven knallen. Elk nummer is hard, melodieus en zelfs perfect tot in de puntjes verzorgd als je naar timing kijkt. Waar het publiek er eerst rustig bij stond bij de voorgaande acts, lijkt de energie nu opeens door de zaal heen te vloeien. Bijna iedereen begint te springen en headbangen op de muziek en je voelt gewoon de passie van het podium afkomen. Het is dan ook echt geen wonder dat deze band een plaats in de Finnish Metal Awards heeft gewonnen dit jaar (oei, spoiler alert) en ze sinds kort ook zijn aangesloten bij Nuclear Blast. Na ruim een uur speeltijd en twee toegiften, hebben ze het festival op spectaculaire wijze geopend en mij zal dit optreden dan ook nog lang bijblijven.