| Gepost door: Remi Peterse | Zaterdag 26 Maart 2011 - 14:40 |
Voor het eerst besloot de redactie van Zware Metalen om eens in zo groot mogelijke getale af te reizen naar een hoek van het land waar de meesten niet zo vaak te zien zijn om onder het genot van een stevige slok gerstenat en een lekker muziekje elkaar te ontmoeten. The Lane Metalfest bood daar een prima mogelijkheid voor.
De niet al te grote, maar zeer gezellige feestzaal achter café Penny Lane werd door de organisatoren voor één dag omgetoverd tot een paradijsje voor de liefhebbers van de wat extremere metal. De ligging in de uiterste zuidwest-hoek van het land was niet echt aantrekkelijk voor de verder noorderlijk wonende Nederlanders, maar voor Zeeuwen en Belgen was het echter juist weer ideaal gelegen. Dat zal ook de reden zijn dat de meeste bands op de bill van Belgische komaf waren. De opkomst qua publiek was over het geheel niet echt groots, maar aan het einde van de avond waren de zaal en de aangrenzende lounge/rook ruimte en het terras toch aardig bevolkt.
Van 16.30 uur in de middag tot in de kleine uurtjes mochten we in een gemoedelijk sfeertje getuige zijn van het optreden van een zestal bands. De zes aanwezige redactieleden doen hieronder gezamenlijk verslag!
Aan Corpse Mutilation de verwerpelijke eer om het concert te openen. Aangezien het vroeg begon, kregen de West-Vlamingen het geschenk om voor om en bij de vijftien mensen te spelen. Toch liet het drietal zich niet uit het veld slaan en werd er een degelijke pot brute en gortige death metal op poten gezet. De invloeden van Dying Fetus en Suffocation waren goed te horen en enkele fijne breaks wisten het geheel interessant te houden. Het was een staaltje ‘verwachtingen hoger leggen’, een erg goede opwarmer voor de rest van de avond. (Ben)
Als tweede was het Nederlandse Rotten aan de beurt. Twee banners werden tijdens het opzetten van het speelgerei neergezet met een ‘’Crime Scene - Do Not Cross’’-lint ertussen. Enkele aanwezige toeschouwers zagen de nood om hier grapjes over te maken. Na een vertraging van veertig minuten op het tijdschema ging de band van start. De mannen speelden met een mix van plezierige, doch weinig innoverende, old school death en thrash metal een aantal nummers van hun aankomende album en promo die dateert uit 2009. Verder werd een cover van Slayer’s The Antichrist ten gehore gebracht die uitgevoerd werd met een ijzige schreeuw en een diepe grunt die deed denken aan Amon Amarth. Rotten speelde een elftal nummers en wist het geringe publiek te vermaken met hun vlotte metal, een fijn geluid en een paar verdwaalde breakdowns. Helaas kwam de performance echter ietwat stijfjes en plichtmatig over. (Pim)
Nu is het tijd voor Endless Cycle om een optreden te verzorgen. De zaal is nog steeds niet echt rijk gevuld, maar de mannen hebben er zin in en na een lange soundcheck worden de motoren gestart. Een mengsel van thrash, death en prog is niet echt iets wat je vaak hoort. Toch lijken de puzzelstukjes wel te passen. De cleane zang, lange, fraai uitgewerkte gitaarstukken, jazzfusion toonzetting en het zeer gevarieerde werk van drummer en bassist zorgen er voor dat de prog-invloeden in ieder geval duidelijk hoorbaar zijn. Bijna lieflijk voortkabbelende passages worden afgewisseld met brute snelheid en geweld. Het is alsof er soms een stoomtreintje tussen de TGV’s rijdt. Instrumentaal zit het allemaal heel lekker in elkaar bij Endless Cycle. Drums, bass en gitaar komen prima uit de verf, zeker na de introductie van de nieuwe vijfde man, een tweede gitarist. Over het vocale gedeelte ben ik live niet helemaal tevreden, de grunter overschreeuwt zichzelf bij tijd en wijle wat en de cleane zang komt soms wat aarzelend en onzeker over. Schoonheidsfoutjes, want al met al was het een prima optreden. De cleane zang, het fraaie gitaarwerk en de zeer afwisselende drums vielen in ieder geval wel op tussen het brute geweld dat ons de rest van de avond werd geboden. Leuk stukje muziek van eigen bodem! (Remi)
Na enige vertraging was het tijd voor één van de bands waar ik toch wel hoge verwachtingen van had: Leptotrichia. Wegens omstandigheden ontbrak een tweede gitarist dus vol aan de bak voor de man op de bas. De set werd vreselijk droog aangekondigd door de zanger, een keurig gekapt heerschap die zo gauw als de muziek inzette veranderde in ADHD-er met epileptische aanval. De muziek werd keurig strak gebracht hoewel de gitaarsolo’s in de nummers zoals ze op het album staan grotendeels achterwege moesten blijven. Nummers als A Lost Lamb en Abused By God werden ondanks hun geringe bekendheid door het nog niet al te massaal aanwezige publiek goed verteerd. Ook de Mayhem cover From the Dark Past viel bij de aanwezigen in goede aarde (vooral bij bepaalde ondergetekende redacteuren). Na een ruim half uurtje was het alweer voldoende maar ook een toegift werd niet vergeten na het aanmoedigende: "Spelen! Spelen!"... uit de zaal. (Wouter)
Hierna was het de beurt aan Fractured Insanity. Ook bij deze Belgen kon iemand er niet bij zijn, en zoals dat dan de gewoonte is was het de bassist die zijn kat stuurde. Na een alternatieve afstelling van de gitaren werd dat gemis voor een stuk weggemoffeld maar mede door de ietwat gebrekkige aanwezigheid van basmateriaal in de drumsound (door de gescheurde basdrums?) klonk het eindresultaat wat onevenwichtig (vanaf het vierde nummer All Shall Fade ging het gelukkig al een stuk beter). Niet dat deze brutallo’s het allemaal aan hun hart lieten komen. In vergelijking met de laatste keer dat ik de band zag is het er ook een stuk sneller op geworden en minder machinaal, puur op performance was het een aanstekelijke bedoening.
Als laatste passeerde In-Quest de revue. Twee dezelfde gitaren in de handen van twee verschillende personen werden meteen het gespreksonderwerk. Tweedracht werd er echter niet gezaaid en met een imposante pose gooide de band meteen veel geluid de zaal in. Met Ignition en Neurofractal werd de club in beweging gezet en viel het niet meer stil. De soms gefragmenteerde muziek van In-Quest maakte het niet simpel voor de reeds benevelde aanwezigen om te volgen in de vele ritmes maar toch bleef men letterlijk en figuurlijk hardnekkig bangen. Mind Over Matter van het recente album Made Out Of Negative Matter halverwege de set, liet de hoofdjes gewillig bewegen, al was niet iedereen te vinden voor de Meshuggah-invloeden, die zich vooral uitten in het aanhouden van hoge noten terwijl de rest van de muziek gepareerd wordt. De band liet zich echter behoorlijk inspireren door de liefhebbers van moderne death en sloot na een bevestigend applaus af met mijn favoriete nummer Stahlmacht, tevens de afsluiter van een geslaagd festival waar ondergetekende ook volgend jaar te vinden zal zijn. (Bart)
De foto's zijn gemaakt door Gijs Kamphuis.
Links:| * Reageer |
