Park Brakkenstein, het is gewoon het lot van deze plek om te dienen als een metalfestivallocatie. Voor het derde jaar op rij wordt Nijmegen bezocht door een horde hongerige en dorstige metalliefhebbers. Het weer werkt mee, een lekker zonnetje met her en der een wolkje, maar geen regen. Verwachtingsvol stapt de Zware Metalen-crew het festivalterrein op voor een dagje metaalvermaak.

De kans is tegenwoordig groter dat je Kvelertak wél een keer gezien hebt, dan dat je ze nog nooit gezien hebt. De band is sinds het uitbrengen van het zelfgetitelde album niet meer te stoppen en doet elk gehucht aan om bekendheid te vergaren. De Noren kregen de eer om de dag te openen en dit deden ze op een uitstekende manier. Waar het geluid op Graspop ietwat tegenviel, wist het zestal een perfecte sound neer te zetten, wat met drie gitaristen best moeilijk is. De aanstekelijke hardcore ’n roll zorgde ervoor dat de eerste headbangmanoeuvres uit de kast werden getrokken. Verder kwamen de black metal-stukken beter naar voren dan op plaat. Nummers als Blodtørst, Fossegrim, Mjød, Ulvetid en Offernatt kregen de goedgevulde tent, mede dankzij de charismatische zanger (inclusief blubberbuik), aandachtig aan het luisteren. Een strakke en professionele show, waarbij aan het einde van de set de bas nog even opengedraaid werd en de zon doorbrak. Meer woorden hoeven er niet vuil aan gemaakt te worden: Kvelertak maakt de eigen hype waar. Niets meer, niets minder. (Pim)

De volgende band torpedeerde de luisteraar ook met een flinke dosis rock ’n roll. Valient Thorr bracht het ook nog eens met een flinke knipoog en glimlach. De Amerikanen hadden niet geslapen, maar waren vastberaden om onder het genot van wat Jack Daniels de boel eens flink op z’n kop te zetten. Alles voor de rock ’n roll en heavy metal! Als tuinkabouters in spijkerjasjes die teveel energiedrank ophebben, werden nummers als Mask Of Sanity en Infinite Lives al feestende ten gehore gebracht.

Met hilarische praatjes en aansprekingen van Pacman, Donkey Kong en Sandy Ravage tussen de nummers door kon het concert eigenlijk al niet meer kapot, maar toen de zanger het publiek inklom om met de toeschouwers te roeien was het plaatje compleet. Met een professionele nonchalance werden van de meest recente plaat nog Sleeper Awakes (waar binnenkort een videoclip van zal verschijnen), Future Humans en Night Terrors gespeeld. Het was niet erg druk voor het hoofdpodium, maar Valient Thorr zorgde bij de aanwezigen ongetwijfeld, of je de muziek nu wel of niet leuk vindt, voor een onuitwisbare indruk. (Pim)

Geniet er nog maar even van, de kans is groot dat dit één van de laatste keren is dat je God Dethroned aan het werk ziet! Na dit optreden staan er nog drie Nederlandse shows en dan komt de tank tot een halt, de brandstof is op, de munitie opgegaan aan voltreffers. Helaas was het geluid niet echt goed, met name de zang stond veel en veel te zacht. De cleane zang tijdens Under the Sign of the Cross was daardoor amper te horen, erg jammer. Het publiek was zich nog wat aan het sparen voor de rest van de dag, en naar gelang het optreden vorderde werd dat licht door de band overgenomen, alleen bassist Henk Zinger was nog lekker actief op het podium. Maar, het was een strakke set, lekkere afwisseling tussen oud en nieuw werk. Ga ze zien nu het nog kan, ze blijven toch elk optreden weer bewijzen waarom ze tot de top van de Nederlandse metalscene behoren en blijven horen. (Jan)

Tijd voor wat New York Hardcore! Agnostic Front is na bijna dertig jaar nog steeds niet kapot te krijgen, maar de eerste scheurtjes zijn al zichtbaar. Na een overtuigende performance op Elsrock 2010 en het verrassende My Life, My Way dat eerder dit jaar uitgebracht werd, keek ik toch naar deze veertig minuten uit. Geopend werd met City Streets waar het publiek wat lauwtjes op reageerde. Wat meteen opviel was dat Roger Miret zijn beste tijd wel heeft gehad. Regelmatig greep hij naar zijn keel om eens flink te roggelen en zijn beknepen stem viel regelmatig weg. De band schonk aandacht aan de nieuwste plaat door onder andere A Mi Manera, My Life, My Way en het snelle That’s Life te spelen. Al deze nummers kwamen, met uitzondering van de zang, verrassend goed uit de verf. Toch liep het publiek er niet zo hard voor. De oude krakers konden uiteraard wél op een degelijke respons en moshpit rekenen. Want wat is een concert van Agnostic Front zonder Friend Or Foe, Crucified, The Eliminator en Gotta Go? Tussendoor kwamen For My Family, Dead To Me, Take Me Back en afsluiter Addiction nog voorbij. Het concert brak echter nergens totaal los, wat onder andere aan het tijdstip van de dag, het openluchtpodium en de rest van de line-up lag. Agnostic Front had vanaf het begin dus al weinig slagingskans, maar zelf stelde het ook teleur. (Pim)

Het Franse Gojira staat vandaag mijns inziens veel te laag op de bill, maar de oerstrakke 21ste eeuw-death metal doet het ook om kwart voor drie meer dan uitstekend. Ik ben op mijn 33ste weer eens ouderwets excited, want dit is de eerste keer dat ik deze werkelijk briljante band aan het werk mag zien, vooral omdat ze tijdens hun tour met Textures een paar jaar geleden vlak vantevoren moesten afhaken. "Vind het niet erg dat ze er niet zijn vandaag, want ze spelen ons elke avond weer finaal van het podium", aldus toenmalig Textures zanger Eric Kalsbeek. Dat belooft dus veel goeds en deze belofte wordt grotendeels vandaag ook ingelost. Het slepende openingsnummer Ocean Planet is vooral een opwarmer, want als vervolgens Backbone wordt ingezet, ontstaat er een behoorlijke pit vooraan bij het podium. De mokerharde riffs worden met uiterste precisie gespeeld en drummer Mario Duplantier mag met recht de nieuwe Gene Hoglan genoemd worden, zo onmenselijk strak hij alles bijelkaar houdt! Enige punt van kritiek is misschien het algehele geluid, aangezien de gitaren iets te zacht zijn afgesteld. Alles had nóg massiever en krachtiger kunnen zijn en dan waren nummers als Toxic Garbage Island, The Heaviest Matter of the Universe, A Sight to Behold en afsluiter Vacuity absoluut nog vetter geweest dan nu al het geval was. Band van de dag? Subjectief gezien een volmondig "JA". (Robert)

Als je het mij vraagt, was het een goed idee om Parkway Drive naar Nijmegen te halen. Live stellen de Australiërs door de energieke muziek en shows nimmer teleur. De band stond helaas al redelijk vroeg op het hoofdpodium, terwijl het een week eerder bij Graspop rond primetime geprogrammeerd werd en het dak er van afgeblazen werd. Desondanks speelden de mannen zoals ze altijd doen; speels. Vergezeld met een surfattitude, een gitarist in gips en rolstoel, een piraten- en pilotenhoed en een brede glimlach werd na de intro Samsara/Unrest de ene hit na de andere, zoals Boneyards en Idols and Anchors, gespeeld. Verrassend genoeg deden de nummers van het nieuwste album, Deep Blue, het het beste bij het publiek. Op Sleepwalker, Karma en Deliver Me kwam de moshpit goed los en ondergetekende heeft daarin de nodige kilo’s weggewerkt. Ondanks dat de band deed wat het altijd al doet, was de publieksreactie en het toeschouwersaantal gering. Dit durf ik, voor de tweede keer, af te wenden op de rest van de line-up met als grote namen Arch Enemy en Immortal. Parkway Drive zal met deze uitstekende show dus weinig nieuwe zieltjes gewonnen hebben. De aanwezige fans werden echter op hun wenken bediend en ik vond het dan ook jammer dat het na de afsluiter Carrion alweer afgelopen was. (Pim)

Ik mocht ze al op Roadburn aan het werk zien, dus ik wist wat ik kon verwachten vandaag. Ghost mag zijn kunstje vertonen op het tentpodium en doet dit volgens verwachting naar behoren. Het geluid is goed (lekker die basgitaar!), de setlist is met één plaat natuurlijk voorspelbaar, maar wel prima en de show wordt weer professioneel uitgevoerd. Wél mis ik de sfeer die bij Roadburn wel aanwezig was. Logisch ook aangezien dit natuurlijk een half buitenoptreden betreft en de donkere sferen om iets na vieren natuurlijk ver te zoeken zijn, maar hierdoor blijkt toch wel dat de band behoorlijk moet inleveren. Daarnaast is het nog eens zo dat de verrassing er na één keer natuurlijk helemaal af is en dan is het muzikaal net niet interessant genoeg om dit euvel te kunnen compenseren. Goed uitgevoerd optreden dus, maar Ghost is een band die je niet te vaak moet zien. Ook de Sinterklaasgrapjes uit het publiek kennen we nu wel, maar gelukkig kan de zanger het pluche poppetje prima waarderen... (Robert)

Eén van de bands waar ik het meest naar uitkeek, was toch Dark Tranquillity. De ervaren Zweden kunnen ondanks het tegenvallende We Are The Void bij mij weinig fout doen. Live hebben de heren mij meerdere malen verrast met een perfect geluid. Vandaag was dit helaas een tikje anders. Vanaf het begin kampte de band met technische problemen, waarbij één gitarist compleet wegviel en de andere nauwelijks hoorbaar was. Wat overbleef was een te harde bassdrum, synths, wat bas en de immer theatrale en opgewekte Mikael Stanne die vandaag zeer goed bij stem was. Twintig minuten en een nieuwe gitaar verder was het geluid nog steeds erg slecht. Ook oogde de band, op de zanger na, een beetje gedesinteresseerd. Op muzikaal gebied lag de focus op We Are The Void en Fiction met nummers als The Fatalist, Iridium, The Lesser Faith en Misery’s Crown. Na een half uur en weer een nieuwe gitaar werd het geluid langzaamaan beter. Het kwaad was echter al geschied en het publiek had, op een misplaatste moshpit na, weinig aandacht meer voor de band. ThereIn en Final Resistance zorgden voor een klein lichtpuntje in de setlist, maar na de afsluiter Where Death Is Most Alive kon toch een negatieve balans opgemaakt worden. Ondanks de sterke zang zorgde Dark Tranquillity door een tegenvallende setlist, geluid en uitstraling voor een redelijke deceptie. (Pim)

Eén van de bands waar ik persoonlijk voor kwam is Triptykon, de nieuwe band van Tom Gabriel Warrior, de man die nooit onder het stigma van Celtic Frost uit kan en wil komen. Dat wordt wel weer bevestigd door het optreden te starten met de Celtic Frost-klassieker Procreation of the Wicked. Ook hier weer was de zang niet echt super te horen, het was iets verbeterd maar nog steeds niet echt een topgeluidje. Wel kwam het logge zware geluid lekker over, de eigen nummers zijn toch wat anders dan het gelauwerde Celtic Frost en Hellhammer, waardoor niet iedereen wat met deze act kon. De mix van doom en oude black/death viel bij mij erg goed, en het optreden kwam naar mij toe sterk over. (Jan)

Ik was een jaar of 16 toen ik Channel Zero het album Unsafe kocht bij de plaatselijke platenboer. Een plaat vol ijzersterke, aanstekelijke metalnummers met als meest opvallende factor de geweldige zang van Franky. Wanneer ik na Triptykon aan kom wandelen, waan ik me dan ook meteen weer in de middelbare schoolbanken als Suck My Energy vanaf de mainstage te horen is. Sucking me dry for my energy!, ja dit kan me een mooi potje nostalgisch meebrullen worden. Maar helaas, de band kiest ervoor om zich vooral toe te spitsen op het nieuwe werk van Feed 'em With a Brick en dat lijkt me voor een reünieband nou niet zo'n goeie zet. Het publiek reageert hierdoor vrij lauw en als Franky tijdens een vijf minuten durend technisch probleem het publiek lekker maakt door Help in te zetten en vervolgens niet te spelen, dan vraag je er ook een beetje om. Wij willen Bad to the Bone! Maar goed, een nieuw nummer als Hot Summer doet het bij mij nog best aardig, maar daar staat het vrij slappe en voorspelbare Guns of Navaronne weer tegenover. Voeg daarbij het nogal slordige spel van vooral de gitarist en de drummer en we kunnen spreken van een nogal matig optreden. Gelukkig maakte de band met afsluiter Black Fuel nog het een en ander goed. (Robert)

Een band die ik op wonderbaarlijke wijze elke keer heb moeten missen als ze in Nederland speelde is Paradise Lost, toen ik merkte dat ze op Fortarock zouden spelen was ik dan ook erg in mijn nopjes. Alle andere afspraken gecanceld, deze keer zou ik ze niet missen. De Britten hadden de tent vol staan al een kwartier voor aanvang, oftewel: het publiek had er zin in. Of mijn verwachtingen waren te hoog, of Paradise Lost had er niet zo'n zin in. Oké, het is een gothic-/doomband, die horen niet te stuiteren over het podium, maar er kwam nou niet echt een buzz vanaf het podium dat ze veel zin hadden in deze show. Voeg daar aan toe dat Nick zijn zang niet echt lekker liep en ik kan niet anders concluderen dan dat ik enigszins teleurgesteld de tent verlaten heb. Oude krakers als As I Die kwamen erg lafjes over. Later in de show werd zijn zang iets beter, maar ik heb niet het idee dat ik een klasse optreden heb mogen aanschouwen. (Jan)

Teren op oude successen hoeft niet slecht te zijn, Sacred Reich is daarvan het levende bewijs. De vier Amerikanen spelen gewoon weer de oude nummers, niks verwachtingen vernaggelen door nieuwe nummers te schrijven, gewoon de sfeer van weleer vasthouden. Na de deceptie van Paradise Lost was het voor mij zalig om een band te zien die gewoon zin heeft om te spelen en het publiek probeert te vermaken. Lekkere crossover/thrash, goed op tempo en strak uitgevoerd. Echter begon mijn maag te protesteren en hield daar mee pas op toen ik me met m'n bakkes voor het frietkraam bevond. (Jan)

Dan naar de tent alwaar de Noorse black metal-grootmacht Immortal zijn opwachting maakt. De rookblazers draaien al op volle toeren om de ijzige, noordse sferen alvast wat op te wekken. Maar als het drietal opkomt en het titelnummer van All Shall Fall inzet, blijkt wel dat niet alleen de sfeer een black metal-band maakt of breekt. Tering wat een baggergeluid! Naast het feit dat het algehele volume veel te zacht staat, is geen enkel instrument goed te horen en zijn alleen de nummers te onderscheiden door goed op sommige breaks van Horgh te letten of je te laten leiden door Abbath's vocalen. Zelfs de cleane passages gaan (letterlijk) de mist in! Nou staat Immortal ook weer niet bekend om haar immer kraakheldere live-sound, maar ik weet uit ervaring dat het wel degelijk mogelijk is voor ze om iets definieerbaars neer te zetten. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de hoogst irritante ruis (de rookblazers?) die het hele concert door bijna alles overstemt. Daarnaast vind ik ook de setlist ietsje tegenvallen omdat hun (in mijn ogen) beste albums niet aan bod komen. Geen At the Heart of Winter, Pure Holocaust, Blizzard Beasts, zelfs geen Battles in the North, terwijl het album Sons of Northern Darkness voor de helft gespeeld wordt. Jammer. Is er dan nog iets positiefs te melden over dit optreden? Nou vooruit. Met hun met paint besmeurde gezichten en typische performance weten de mannen er toch altijd weer een gave show van te maken. Voeg daarbij het vuurwerk en de enorme eindknal na afsluiter One by One (wie schrok er niet een beetje?) en ze weten het toch weer voorelkaar te krijgen de meestbesproken act van de dag te zijn, al dan niet positief... (Robert)

Afsluiter Arch Enemy mag vervolgens op het hoofdpodium laten zien hoe het (geluidstechnisch) moet en slaagt daar met verve in. Wat een verschil! Echt alles staat perfect in balans afgesteld en het is wat dat betreft ook een lust voor het oor. Jammer is het dan weer dat lang niet alle nummers even interessant zijn. Collega Martijn was terecht niet bepaald te spreken over het laatste werkstuk, maar daar worden (gelukkig) ook maar drie tracks van gespeeld, namelijk Yesterday is Dead and Gone, Under Black Flags We March en Bloodstained Cross, waarvan laatstgenoemde mij live overigens wel prima bevalt, maar de andere twee een behoorlijk slappe indruk maken. Mijn persoonlijke hoogtepunt is toch wel Ravenous van topalbum Wages of Sin met uiteraard het geweldige samenspel van de gebroeders Amott. Sowieso is het spelniveau met Christopher terug in de gelederen wel weer wat omhoog geschroefd, want die is vanavond toch weer behoorlijk op dreef met zijn altijd magnifieke leads! Ook frontvrouw Angela is fanatiek als altijd en die weet het publiek dan ook uitstekend naar haar hand te zetten. Zo ontstaat er een alleraardigst optreden, maar het blijft toch jammer dat Arch Enemy in al die tijd meer matige dan goede nummers heeft geschreven en dat het daardoor nooit écht top zal worden. (Robert)

En toen was Fortarock 2011 voorbij. Het was een geweldige dag, het weer was prachtig, de sfeer ontzettend relaxt en de organisatie van het festival was erg goed en professioneel. Wie zich op deze dag niet vermaakt heeft, moet volgend jaar maar naar Palingpop gaan.

• Fortarock