Naar goede gewoonte zakten er veel mensen af naar Hoogeveen voor de jaarlijkse editie van Occultfest, het gezelligste festival van Europa. Zware Metalen was goed vertegenwoordigd en deze Belg nam de verslaggevende rol op zich, in de mate van het mogelijke. De line-up zag er dit jaar stukken beter uit dan voorgaande jaren, zelfs op de vrijdag, de openingsdag van dit tweedaagse festival.

Dankzij de wegen”werken” in Antwerpen en het feit dat Nederlanders graag in duo’s naast elkaar rijden op hun tweestrokige “snelwegen” kwam ik helaas aan bij aanvang van Helstar. De band speelde een “best of” set in hun gedateerde stijl, een live versie van hun Sins of the Past-album eigenlijk. Ook uit hun recentste album Glory Of Chaos werden er enkele nummers gespeeld, die op behoorlijk wat bijval konden rekenen. De shirtjes gingen vlot over de toonbank en Helstar is na 29 jaar nog steeds een band die volk op de been krijgt, zo lijkt het. Ook al zag het er wat houterig uit (kan natuurlijk aan het podium liggen), de doordachte heavy metal deed het goed bij het publiek.

Vervolgens kregen we Hymir te horen. De Nederlandse black metal-band had blijkbaar een begeesterende atmosfeer in gedachten, want ondanks het gebrek aan agressie en brute kracht in de sound, bleven velen starend staan kijken naar deze heren. Het werd een aangenaam optreden met veel melodie zonder meligheid. Deze band was dan ook perfect geplaatst, ver na valavond, en gaf het thrashvolkje de kans om even uit te rusten voor wat komen zou.

Vele mensen waren speciaal voor Vicious Rumors een dag eerder afgezakt naar Hoogeveen en zagen de band enthousiast openen met hun klassieker Digital Dictator. Het werd net als bij Helstar een feest van herkenning met nummers als Dust to Dust en Hellraiser. Het ging er allemaal in als zoete broodjes, ook al was het geluid verre van optimaal. Een modderpoel die de weide voorstelde werd volledig omgeploegd door de enthousiaste bepatchte jeansjasjesdragende thrashers, in die mate dat vele schoenen hierna in de container terecht kwamen.

Na het thrashgedoe werd de afterparty in gang gezet door DJ David, terwijl op de weide gezellig een vuurtje gestookt werd. Het minderwaardige bier en de kartonnen potjes met vreemde inheemse gerechten bleven in sneltempo aangereikt worden door de steeds goedlachse mensen van de bediening en dat maakte het plaatje helemaal af. De eerste avond zat er heel snel op (waar was iedereen plots?) en de aanstormende kater was al omstreeks twee uur een feit.

Zaterdag 3 september kwam traag op gang en na een gratis ontbijt en voldoende hydratatie stonden opnieuw enkele mensen voor de twee podia. State of Negation trapte de boel af met metalcore waar ook death metal-klanken uit tevoorschijn komen. Allemaal bijzonder standaard maar goed gespeeld. Het tempo van de nummers kon de vele thrashers op de modderpoel wel bekoren en de eerste dansjes werden ingezet. De Haarlemse band vond het wel fijn en werkte naar behoren zijn set af.

Symfonische klanken en hoogtonige vrouwengezangen... het vormt geen ideale combinatie met een kater die amper in bedwang te houden is. Nederland is nog steeds niet klaar met zijn Female Voices-verhouding en ook Magion doet al even mee in de scene. Vandaag geeft het een aardig optreden weg voor de fans van het genre, ook al bleef het bijzonder voorspelbaar. Deze band mist nog wat hitgevoeligheid of progressieve elementen om echt het verschil te kunnen maken. Bepaalde toeschouwers vonden het ook nodig om hun ballen in te laten stijgen en het kind uit te hangen op extreem irritante wijze. Waarvoor geen dank.

Plots verscheen daar Purest of Pain op het podium, die op het laatste moment werd opgepikt om de plaats van Tribal Spirits in te vullen. De band was heel enthousiast maar had helaas af te rekenen met een matig geluid. Daardoor kwam de agressie niet echt over op het publiek en was het een wel erg gefragmenteerde mix tussen nieuwerwetse metal met breaks en melodische elementen. Niet het beste optreden van de dag dus.

PPTA beloofde er een echte slachtpartij van te maken en haalde een stuk van een boksring op het podium om dat doel kracht bij te zetten. Met het imago en de uitstraling zat het in ieder geval goed en ook muzikaal was het degelijk. Geen verrassingen hier, maar ook geen tekenen van zelfoverschatting. De band bestaat uit leden van Chainsaw, Forever Mortal en Last Fear, wat meteen ook de aanwezigheid van de übercoole bestelwagen van Chainsaw verklaarde. PPTA had helaas ook niet het allerbeste geluid mee en moest het vooral van zijn opjuttende podiumgedrag hebben. Deze death metal-lui met een paar grindende uitspattingen en een wolkje groove deelden in ieder geval een solide visitekaartje uit.

De thrashende bende van Involved moest ik wegens gezondheidsredenen helaas grotendeels missen, maar al snel stond ik weer voor het podium om het Belgische Natan te begroeten. Niet gediend door een goed geluid maakte deze voornamelijk black metal spelende troep een goede indruk, niet in het minste omwille van de sterke nummers die de aandacht van de toeschouwers er moeiteloos bij hielden. Hun voorlaatste nummer, een nieuw nummer van een komende plaat wellicht, met als titel Doodsknoop rockte lekker weg en had enkele akkoorden om duimen en vingers bij af te likken. Eén nummer later zat het er helaas op voor de band die te kampen kreeg met onoverkomelijke technische problemen. Iets wat eerder die dag ook al voorgekomen was. Desondanks een memorabel setje.

Vervolgens werd ons een potje exotische en extreme metal aangeboden in de vorm van Seita. Dit is een Braziliaans gezelschap dat opereert vanuit Nederland en dat ernstig opneemt. Moderne metal met grooves, die zorgen voor opzwepende stukken en rechttoe rechtaan gebeuk. Een modderspattenfestijn werd het, waar enkele kledingsstukken permanent een andere kleur toebedeeld kregen.

Scenario II volgde hierna en bracht voor een stuk rust terug in de poel. Deze band heeft duidelijk podiumervaring en straalde maturiteit uit. Dat vloekte wat met het stijgende groeiende gehalte alcohol en marginaliteit op de weide waar ook ik in deelde. Ondanks de vele thrash-fans en de typische flauwe imitaties van enkelen bleef de band koel doorgaan en overtuigden ze ook. Scenario II baadt dan ook niet in theatrale clichés en durft scherp uit de hoek te komen met energieke wendingen, gelukkig voor hen.

Na deze relatieve verwarmende muziek werd het stilaan tijd voor wat ruwer materiaal. Daar zorgde Visionairy666 voor. De meest lompe band van de dag klonk lekker gedateerd en solide, als een blok beton met roestvlekken op. Ik vond het een uitgelezen kans om samen met een handvol zielsgenoten de modderpit te testen, wat resulteerde in een paar kapotte schoenen en zwarte vetzakkerij die een week na datum nog steeds mijn voeten besmeurt. Visionairy666 zal het worst wezen en die houding sierde hen ook op het podium.

Het melodieus gestemde Ethereal moest ik vanuit de verte aanhoren omwille van de innerlijke mens. Deze band won eind vorig jaar de Grote Prijs van Nederland en werd hiervoor beloond met een hoge plaats op de menukaart. Alleen gaf ik op dat moment voorrang aan hamburgers met veel te zoete mayonaise en dito gore ketchup. Jammer genoeg bleek het volgende optreden van het Franse The Oath me nog minder te smaken dan die hamburgers. Saai en ongeïnspireerde meloblack die veel te simpel klonk om na een lange dag ook maar twee nummers de aandacht te kunnen trekken. Dan maar verderspelen in de modder.

Daarna werd het pas echt serieus. Vanderbuyst zag er op papier al uit als een ouwelullenband en eenmaal op het podium overtroffen ze bijna de sterkste stereotypes die ik bezit. De krullebollen overtuigden echter integraal, vooral het flitsende gitaarwerk, het groepsgevoel en de vliegende solo’s wekten ontzag. Het werd een feestje waarbij vele meiden hun achterste moeilijk in bedwang konden houden en er dusdanig voor zorgden dat ik met één oog het podium en het andere oog de lagere regionen in de gaten hield. Het werd dan ook onverwacht en door meerdere redenen een lekker rockend optreden.

Net als vele anderen was ik eigenlijk de hele dag al aan het uitkijken naar Onslaught. Na de recente ontwikkelingen bij Exodus pakte Onslaught, althans bij mij, de fakkel over van coolste herboren thrashband. Hun laatste album, Sound of Violence, is zelfs nog in de running voor de ereplaatsen dit jaar. De mannen betraden het podium en werden meteen als helden onthaald. Men vloog er ogenblikkelijk in met de kraker Killing Peace en stante pede was duidelijk wat een killer optreden dit zou worden. Ondanks de gezegende gemiddelde leeftijd was het zo strak als een biljartlaken en zo hard als de bijhorende ballen. Van de nieuwe plaat deden vooral The Sound Of Violence, Code Black en zeker ook Hatebox het goed, al moesten die natuurlijk de duimen leggen voor de absolute klassieker Power From Hell. Als uitsmijter gooide Onslaught de Motörhead-cover Bomber in de ring wat een hevige reactie en veel gejuich uitlokte. De perfecte afsluiter voor één van de sterkste optredens van het jaar.

Band aan huis Deadcell sloot opnieuw het festival in gekende stijl. Dit jaar klonk de dansbare industrial met metalgestemde gitaren een stuk meer EBM dan de laatste keer dat ik dit gezelschap zag en ik miste eerlijk gezegd wat distortion op de gitaren. De twee gitaarspelende meiden zagen er nog steeds appetijtelijk uit en werden bijgestaan door onder andere een zwoele dame die graag met vuur speelde. Het militaristische karakter was minder aanwezig en werd voor een stuk vervangen door totalitaire projecties en boodschappen. Niet iedereen vond het even sterk en één of andere zwakzinnigaard vond het nodig om een volle pint richting podium te gooien, die dan ook nog eens recht op de gitaar van één van de twee dames belandde. Ze bleef er uitermate rustig bij, ik had persoonlijk wel anders gereageerd. De eerste rijen voor het podium merkten wellicht weinig van de gebeurtenissen op het podium, velen stonden met de ogen dicht wiegend weg te draaien op de beats. (Met dank aan Johan Poel voor de foto)

Het werd stilaan tijd om richting Belgenland te vertrekken doorheen een verschrikkelijke storm, en zo geschiedde het. De Occultgang zat er weer op en deze keer mag gezegd worden dat naast de extreme gezelligheid, de onvergetelijke randactiviteiten en de vele consumpties ook de muziek een belangrijke rol opeiste. Hopelijk is er volgend jaar een drainagesysteem aanwezig want ik kan me geen twee paar schoenen per jaar permitteren naast de honderden kilometers benzine. Voor de rest alleen maar dikke duimen in de lucht. Tot volgend jaar!

Links:

• Occultfest
• Johan Poel Occultfest Fotoreeks