Into The Grave 2011
13 Augustus, Leeuwarden

Na het ter ziele gaan van Wâldrock in 2009 zijn er genoeg stemmen die zeggen dat er weer een authentiek metalfestival in het Friese land moest komen. Zo ontstond het idee voor een festival in het hart van Leeuwarden, waar al regelmatig festiviteiten gehouden worden. Door omstandigheden kon dit vorig jaar nog niet plaatsvinden maar op zaterdag 13 Augustus was het dan toch zo ver. Zware Metalen toog naar het Oldehoofsterkerkhof voor een dag vol kwaliteitsmetal en doet verslag.

De eer om het festival te openen is aan het thuisspelende Disintegrate, een Fryske thrash metal-band met hier en daar een moppie synth. Het is altijd lastig om als opener te fungeren en dan ook nog wanneer je maar 25 minuten hebt om je te presenteren. Maar als je dan een thuiswedstrijd speelt en gezegend bent met een loepzuiver geluid en bandleden die zich wel raad weten met hun instrumenten en publiek, dan krijg je een strak optreden om de dag goed mee te starten. De nummers van debuutalbum Parasites of a Shifting Future worden met verve gespeeld. Voor het starten van het een-na-laatste nummer wordt het publiek opgezweept een wall of death te starten en hier wordt gehoor aan gegeven. Kijk, dan doe je het goed. Hoog tijd voor deze gasten zich eens elders dan het noorden te laten zien. (RL)

Na de aftrap door Disintegrate mag I Chaos de brutere kant van het deathmetalspectrum laten horen. Waar brute death metal in Nederland nogal eens geplaagd wordt door gezapige na-aperij van de groten der aarde, weet I Chaos eigenlijk direct te overtuigen met goed gitaarwerk en een presentatie waar de inzet vanaf spat. De death metal met lichte thrashrandjes komt goed over en de eerste hoofdjes beginnen ook al te bangen en wat mij opvalt (vorige band helaas niet gezien) dat het geluid erg goed te doen is voor een open air festival. (JH)

Dan is het de beurt aan Debauchery. Het is alweer even geleden dat ik deze met bloed besmeurde Duitse band heb gezien. Destijds vond ik de AC/DC death metal wel grappig maar ietwat saai. Helaas is er ondanks de strakke uitvoering weinig veranderd. Pluspunten zijn er absoluut. Het geluid is enorm helder voor festivalbegrippen en de bandleden hebben er zichtbaar zin in. Eigenlijk een lekker tussendoortje, vergelijkbaar met een iets te vet gebakken frikandel of kroket. (WvT)

Uit nieuwsgierigheid vraag ik aan mijn collega Robert wat voor vocalen Karma to Burn heeft. "Geen, geloof ik," reageert hij. Ik vind het eerst jammer, maar al snel blijkt dat deze band helemaal geen vocalen nodig heeft. Karma to Burn grossiert in groove! Mijn hoofd, of nouja gelukkig niet alleen de mijne, gaat automatisch op en neer. Stampende ritmes, hoewel nooit in hoog tempo, doen me goed. De stoner doom die de drie heren spelen misstaat geenszins in de bijzonder afwisselende line-up van dit festival. De speeltijd vliegt voorbij en ik kan mezelf er geen moment op betrappen dat mijn aandacht verslapt. Karma to Burn heeft me behoorlijk verrast en is daarmee voor mij de sterkste band van de dag. (WvT)

Twee gitaristen, één bassist, in totaal 21 snaren. Dat krijg je als je de "djent" gitaarsound van bands als Meshuggah wilt benaderen en je op die manier een zo zwaar mogelijk geluid wilt neerzetten. Het Deense Mnemic heeft dit in mijn ogen live niet echt nodig, de massieve riffs en breakdowns hadden met een snaartje minder hetzelfde effect gehad, maar men zet desondanks een alleraardigste show neer. Stevige, moderne metalsongs met machinaal drumwerk à la Fear Factory, catchy refreinen en, zoals gezegd, ferme breakdowns. Zanger Guillaume Bideau mag dan niet helemaal goed bij stem zijn, hij weet het publiek in Leeuwarden aardig los te krijgen en er ontstaat een strakke metalshow vol groove, melodie en krachtpatserij. Echte uitschieters zijn er helaas niet, maar de Denen doen geslaagd van zich spreken. (RdL)

Dan Aborted. Deze Belgen, die tegenwoordig notabene een Fries in de band hebben rondlopen, beuken het Oldehoofsterkerkhof met hun door grindcore doorspekte death metal aan gort. Overigens kwam deze Fries pas na een kwartier het podium op, om na een korte verontschuldiging in zijn moerstaal een hoofdrol op te eisen. Ook hier wordt een wall of death ingezet en zijn de mosh pits niet te vermijden. Minpunt is wel dat het geluid niet altijd even best is afgesteld en lijkt te oversturen. Desalniettemin is het groot plezier deze heren aan het werk te zien met een strakke en moddervette show. (RL)

In Solitude heeft de afgelopen tijd veel opgetreden en al op meedere festivals gestaan. Dat dit vruchten heeft afgeworpen is meteen duidelijk. Met twee ijzersterke albums op zak, die de heavy metal uit de jaren tachtig doen herleven, staan deze jonge gasten op het podium alsof ze dit al decennia doen. Muzikaal staat het dan ook als een huis. De goed bij stem zijnde Pelle Åhman ijsbeert veel over het podium en lijkt nogal in zijn eigen wereldje maar de rest van de bandleden is meer richting publiek gericht. Vooral bassist Gottfrid Åhman, die goed naar Steve Harris heeft gekeken. Het is goed om te merken dat de klassieke heavy metal ook door jongere generaties wordt opgepikt en dat er door klasse bands als In Solitude weer meer aandacht voor is. (RL)

Nadat de intromuziekjes in de vorm van Aqua's Barbie Girl en Lou Bega's Mambo nr.5 (ja, dat hoort er allemaal bij mensen) de revue gepasseerd zijn en het inmiddels is begonnen met regenen, is het tijd voor de hoofdact. The Devin Townsend Project bestaat onder allerlei namen al zo'n vijftien jaar en dus is er genoeg materiaal voor Hevy Devy om uit te putten. Het begint dan ook al redelijk historisch met Truth, een nummer van Infinity dat toch alweer dertien jaar oud is. Zoals altijd is Townsend verbaal weer behoorlijk op dreef met zijn meesterlijke oneliners en zijn in het oog springende, theatrale uitstraling en doet hij de hoge luchtvochtigheid op dat moment snel vergeten. Helaas voor ondergetekende niks van mijn favoriete album Terria vanavond, maar ik vermaak me uitstekend met nummers als By Your Command (inclusief synchrone Ziltoid video op het scherm), Deadhead, Life (van Ocean Machine's Biomech) en het gloednieuwe Deconstruction-tweeluik Stand en Juular. Veel toetsen uit een bakje, dat wel, maar dat hoort natuurlijk bij de altijd bombastische en grootse progshow die de geniale Canadees als geen ander kan neerzetten. Een meer dan waardige afsluiter van een dito Into the Grave-ontmaagding! (RdL)

(Pics by Douwe Sibma)

Links:

• Into The Grave